miram was in egypte niet veilig vanwege haar genderidentiteit

31 maart is het de Internationale Dag van de Transgendervisibiliteit. Wij spraken twee transgenders die hun leven in eigen land niet zeker waren, en naar Nederland vluchtten. Dit is deel 2, het verhaal van Miram uit Egypte.

door Bo Hanna
|
29 maart 2017, 10:40am

Op 31 maart is het de Internationale Dag van Transgendervisibiliteit, waarop wordt stilgestaan bij het lot van de transgendergemeenschap, en de uitsluiting waar zij wereldwijd mee te maken hebben. Lhbt'ers hebben de afgelopen decennia flink voor hun rechten moeten vechten, en gelukkig staat de wet steeds meer aan hun zijde. Toch worden lhbt'ers in een groot deel van de wereld nog steeds vervolgd en bestraft, wat vaak tot internationale kritiek leidt. Ook in het Midden-Oosten worden in sommige landen lhbt'ers actief vervolgd en bestraft. Recent arresteerde de Saoedi-Arabische politie nog dertig transgenders waarvan twee overleden door hardhandig politie-optreden. Hoewel steeds meer landen in het Midden-Oosten hun best doen om lhbt'ers te beschermen tegen (seksueel) geweld, is homoseksualiteit in de meeste landen nog steeds illegaal. Toch groeit de sociale acceptatie in landen als Turkije, Israël en Libanon, en is het, met goedkeuring van een arts, in Iran bijvoorbeeld mogelijk om een geslachtsoperatie te ondergaan.

Door de komst van sociale media weet de lhbt-beweging zich ook in het Midden-Oosten steeds meer (in het geheim) te mobiliseren. Toch weet ik dat dit in landen als Egypte, waar de politie zelfs datingapps als Grindr in zet om lhbt'ers op te sporen, erg gevaarlijk kan zijn.
Miram (25) groeide als transvrouw in Egypte op, waar ze in Caïro vanwege haar genderidentiteit werd ontvoerd en misbruikt. Na deze aangrijpende gebeurtenis zette ze alles op alles om haar land te ontvluchten. Sinds de Egyptische revolutie in 2011 zijn steeds meer mensen uit de lhbt-gemeenschap zich gaan organiseren en is het leven van lhbt'ers radicaal veranderd. Toch vluchtte Miram vier maanden geleden naar Nederland. Ik sprak haar over haar verleden, de lhbt-underground en de situatie in Egypte.

Hoi Miram. Hoe was het leven als transvrouw in Egypte?
Miram:
Het leven in Egypte was zwaar als transgender. Vanaf jongs af aan voelde ik me al anders. Ik speelde met meisjesspeelgoed en hield van roze. Toen ik vier jaar oud was begon mijn vader zich hiertegen te verzetten. Rond mijn zesde werd duidelijk dat ik anders was dan mijn broer. Vanaf mijn twaalfde werd ik buitengesloten en gepest en ik mocht vaak niet met meisjes spelen omdat dat sociaal onwenselijk was. Op de middelbare school had ik het ook moeilijk, jongens noemden me constant homo. Gelukkig kwam mijn moeder voor me op, ze probeerde mijn vader bijvoorbeeld te kalmeren. Mijn ouders waren niet per se religieus, maar ze waren vooral bang voor de reacties van andere mensen. Sociale controle is heel erg aanwezig in Egypte.
Toen ik zeventien jaar oud was kwam ik in contact met iemand die bij de lhbt-underground zat in Egypte. Hij leerde me over transseksualiteit en toen pas viel voor mij alles op z'n plek. Ik belandde in een depressie, ik kon fysiek gezien niet mezelf zijn. Hormonen zijn op een illegale manier beperkt beschikbaar en enorm duur. Soms experimenteerde ik met lippenstift en lang haar, maar mijn vader sloeg me dan. Nadat ik een keer was ontvoerd had ik besloten dat ik weg moest uit Egypte.

Heftig. Door wie werd je ontvoerd?
Op een dag werd ik door vier mannen een auto ingesleurd en naar een afgelegen plek gereden. Eenmaal daar begonnen ze me aan me te zitten, in de ergste zin van het woord. De politie wilde er niks mee, want mijn ouders wilden er niet over praten omdat ze zich schaamden voor me. 

Waardoor komt dat?
De machomentaliteit in Egypte is naar mijn idee de oorzaak. Er is nog altijd veel straatintimidatie, seksisme, en worden veel vrouwen en lhbt'ers aangerand, bedreigd en misbruikt. Er zijn wel underground lhbt-bewegingen, maar de wet gaat voorlopig niet veranderen. De overheid staat helaas nog niet aan onze kant.

Hoe ben je naar Nederland gevlucht?
Ik ben vier jaar geleden begonnen met het regelen van een toeristenvisum voor Nederland, dat is erg moeilijk. Vier maanden geleden is dat eindelijk gelukt. Ik wilde naar Nederland omdat ik wist dat transgenderrechten in dit land goed geregeld zijn.

Hoe is het nu in Nederland?
Om eerlijk te zijn was ik verbaasd. Ik werd megavaak overgeplaatst omdat ik door andere asielzoekers werd lastiggevallen. Op dit moment zit ik in een azc in Limburg, het COA wil me niet in Amsterdam of de randstad te plaatsen, waar ik denk dat het beter zal zijn. Ik zou het COA graag willen oproepen om lhbt'ers in azc's beter op te vangen.

Heb je nog contact met je familie?
Ik heb contact met mijn moeder, maar het contact is oppervlakkig. Ze wil geen ruzie en we willen elkaar niet kwijt, dus daarom gaan we niet met elkaar in discussie. In de Egyptische cultuur kijken we vaak weg als we iets te moeilijk vinden. Met de rest van mijn familie spreek ik niet.

Ben je boos op ze?
Nee, ik heb het achter me gelaten. Ik probeer mijn leven nu in Nederland op te bouwen. Ik wil heel graag vooruit, maar ik zit vast in een bureaucratische asielprocedure.

Wat is je wens voor nu?
Ik zou graag in Amsterdam willen wonen en gelukkig willen worden. Ook wil ik in transitie met hormonen en operaties, helaas kan het VU me nog niet helpen vanwege de procedures waar ik in zit. Ik wil vooruit en een leven opbouwen. Mijn droom is om later te kunnen trouwen en een kind op te voeden. 

Credits


Tekst Bo Hanna
Beeld Frederieke van der Molen