bang gang: seks, drugs en een hittegolf

De Franse Eva Husson vertelt over haar debuutfilm Bang Gang, en wat er waar van is.

door Robin Alper
|
05 februari 2016, 3:40pm

Een hittegolf in het zuiden van Frankrijk, waar tieners in het huis van een vriend experimenteren met seks en drugs, en hun eigen swingersclub beginnen onder de naam Bang Gang. Dat is waar Bang Gang (A Modern Love Story), het filmdebuut van Eva Husson, om draait. Het is alsof Larry Clarks Kids samenkomt met Sofia Coppola's The Virgin Suicides in een hedendaagse wereld waarin social media een belangrijke rol spelen.

Hoofdpersonage George bedenkt tijdens een feest bij Alex, wiens ouders in Marokko zijn, een spel - een soort doen, durven of de waarheid, maar dan enkel met doen. Al snel verandert het feest in een orgie. De film volgt de tieners tijdens hun zoektocht naar wie ze zijn en waar ze naar verlangen.

Bang Gang lijkt een lange droom te zijn, waar de personages pas aan het einde van de film uit ontwaken. Dit komt mede door de elektronische soundtrack van White Sea en de kleurrijke cinematografie van Mattias Troelstrup. Ondanks deze dromerige verbeelding verwijzen de personages regelmatig naar de feesten als een apocalyps - een explosie van energie. En dat is precies wat Husson met deze film wilde laten zien.

Bang Gang (A Modern Love Story) is deze week te zien tijdens het International Film Festival Rotterdam. Wij spraken Eva Husson daar over haar liefde voor de jeugdcultuur, seksuele vrijheid en opgroeien in een tijd vol veranderingen.

Je hebt in een interview eens gezegd dat de film is gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Welke elementen uit dat verhaal heb je gebruikt en wat heb je er aan toegevoegd?
Ik heb enkel de grove lijnen gebruikt. Het is er erg losjes op gebaseerd. Ik nam het idee van middelbare scholieren die samen afspreken en vervolgens veel seks hebben. Ze begonnen er feesten van te maken en organiseerden die feesten regelmatig. Dat is wat het onderscheidt van normale feestjes van tieners. Toen begonnen een aantal van hen ziek te worden - ze kregen syfilis. Op dat moment kwamen artsen en ouders erachter, en al snel zaten de media er bovenop.

Hoeveel mensen waren daarbij betrokken?
In het originele verhaal ongeveer driehonderd. Dat is het gestoorde eraan, zo veel mensen deden het. Ik heb daar lang over nagedacht. Als ik ook driehonderd mensen in de film had gebruikt, zouden mensen het niet geloven. Dat zou niet geloofwaardig zijn geweest, dus hield ik het op ongeveer vijftig mensen. Dat is wat je ziet in de film.

Je noemt de film "a modern love story". Wat is - naast het feit dat de personages Instagram en YouTube gebruiken - het moderne aspect van de film?
Ik denk dat we ons bevinden in een tijd waarin alles radicaal verandert. Het doet me denken aan de historische omslag die plaatsvond rond 1914, waarin de wereld van een stille negentiende eeuw overging in een moderne oorlog, wat niemand begreep. Niemand snapte wat er allemaal gebeurde. Ik denk dat je een soortgelijke historische verandering zag in 2015. We realiseerden ons dat Europa niet langer zo veilig is als we dachten. Ik denk dat je dat terugziet in de film. Steeds meer dingen storten ineen. De vader in de film heeft het bijvoorbeeld over de revolutie in het Midden-Oosten in 2011 en de jonge mensen die daar om politieke redenen vechten. Ik wil laten zien dat de jongeren in de film zich niet volledig realiseren wat er aan de hand is, maar dat ze tegelijkertijd wel doorhebben dat dingen niet zo zullen blijven als ze ooit waren. Vandaar dat je op de achtergrond de treincrashes ziet. Gabriel [de stille jongen waar George verliefd op wordt] zegt het ook aan het einde; het is een instabiel systeem dat instort. De jongeren proberen die dingen voor zichzelf op een rijtje te zetten. Dat bedoel ik met de term "modern". In 1914 gebruikte men de term modernisme om orde in de chaos te scheppen. Hoe vervorm je chaos tot iets dat je begrijpt? Dat is wat zij proberen te doen. Ik denk sowieso dat de hedendaagse generatie tieners heel politiek betrokken zal zijn. Daar ben ik heel blij mee.

Denk je dat de manier waarop de personages naar dingen kijken representatief is voor de hedendaagse jongeren? Niet zozeer op het gebied van seks, maar hoe ze reageren op dingen in het algemeen?
Ja, dat is het precies. Wat betreft de specifieke gebeurtenissen is het natuurlijk niet representatief voor iedereen. Het is best extreem en ik presenteer het niet als iets dat alle jonge mensen zouden doen. Niet iedereen neemt zomaar deel aan orgies. Maar de film gaat vooral over de manier waarop mensen nu opgroeien. Als tiener is het je enige taak om erachter te komen wie je bent. En het is een feit dat je dat nu doet in een wereld waarin alles wat je doet overbelicht wordt. Het beeld dat je van jezelf neerzet, staat constant op de voorgrond. Daar gaat de film over. Het gaat over leren omgaan met je zelfbeeld en het beeld dat anderen van je hebben. Je bent constant in conflict met je eigen verlangens, wie je denkt dat je bent, wie je wil zijn, het beeld dat je hebt van jezelf - er zijn zoveel factoren die lastig zijn om mee om te gaan. Zelfs als je wel weet wie je bent. Zelfs ik vind dat nog moeilijk. Ik ben een filmmaakster, ik zit op social media, ik praat over mezelf, ik praat over mijn film - ik weet wie ik ben. Maar nog steeds heb ik er iedere dag moeite mee. Ik vraag me af of ik niet te veel heb gezegd, of juist te weinig. Of dat ik misschien overal maar mee moet stoppen. Het is zo fucking ingewikkeld.
Toen ik een tiener was kwam ik er langzaamaan achter wie ik was, van binnenuit naar buiten toe. Maar nu gaat dat andersom. Het begint met de representatie van jezelf, dus ga je van buiten naar binnen. Dat is moeilijk. Je moet dingen op een andere manier leren bekijken.

Waarom ben je zo geïnteresseerd in de jeugdcultuur?
Omdat ik er zelf heel lang over heb gedaan om erachter te komen wie ik ben, en dat is zo'n belangrijk onderdeel van opgroeien. Ik deed er gewoon heel lang over om volwassen te worden.

Zitten er ook persoonlijke elementen van jou in de film?
Qua personages ben ik overal.

Je zit ook letterlijk in de film, als wiskundedocent?
Ja. Mijn man zit in de film, mijn kind zit in de film, mijn moeder is de docent Spaans, mijn broer is Gabriels vader in de rolstoel, mijn nicht is de moeder van Alex in Marokko, mijn beste vriend is de vader van Laetitia [de beste vriendin van George]… Ik had niet de tijd om nog mensen van buitenaf te casten, dus moest ik het doen met wat ik had. Ik dacht: deze mensen hebben talent. Ze zijn geen acteurs, maar wat maakt het uit, ze komen toch maar drie minuten in beeld en kunnen doen wat ik van ze vraag.

Marilyn [de actrice die George speelt] heb je gecast via Tumblr…
Ja. We probeerden eerst mensen te vinden via normale castings. Ik ging naar bioscopen, scholen, bars, clubs en skateparken. Maar we konden niet de George vinden die ik zocht. De laatste tijd zie je heel vaak dat kinderen van bekende Franse acteurs en filmmakers worden gebruikt. Op een bepaald moment kwam er een zeventienjarig meisje binnen. Ze was enorm knap en had een Chaneltas bij zich. Maar ik dacht alleen maar: wie ben je? Je bent je hele leven beschermd geweest, je kan een rol als deze niet spelen.
Uiteindelijk dacht ik aan de fotografen die hun werk laten zien op Tumblr. Zij fotograferen vaak hun vrienden en vriendinnen. Zo kwam ik een foto van Marilyn tegen, waarin zij en twee vrienden sigaretten roken op bed. Ze had alleen een onderbroek aan, verder was ze naakt. Ze zag er zo vrij uit. Het was niet seksueel, het was puur nonchalant. Ik vond het fantastisch. Uiteindelijk kwam ik erachter wie ze was en nodigden we haar uit om langs te komen.

Het is best een heftig onderwerp, maar de cinematografie en muziek maken de film een stuk lichter. Het was niet zo donker als ik had verwacht, het was heel dromerig. Waarom heb je ervoor gekozen om het zo te verbeelden?
Dat was een heel belangrijke keuze voor me. Ik heb het over een soort utopie in de film. Het zijn prachtige momenten in de puberteit. Het moest wel licht zijn. Het moest zacht zijn. Op een bepaald moment tijdens de postproductie van de film waren we op zoek naar de juiste uitstraling. We hadden nog maar weinig tijd en de film zou te zien zijn op een festival. Ik keek ernaar en vond het verschrikkelijk somber. De donkere delen waren heel zwart en de kleuren waren enorm grauw. Het gaf je het gevoel alsof de kinderen in de film hun levens verwoestten, terwijl het hetzelfde verhaal was, met dezelfde muziek en alles. Toen realiseerde ik me dat ik de kleuren zacht en levendig moest houden. Ik wilde dat mensen de zaal uit zouden lopen met een licht gevoel. Niet eens zo zeer hoopvol, maar levendig.

Het deed me denken aan Electrick Children - een andere film waar Mattias Troelstrup de cinematografie voor deed.
Ja! Ik ben zo blij dat je dat zegt! Dankzij Electrick Children heb ik met hem samengewerkt. Hij ging naar dezelfde school als ik. Iemand dacht dat ik zijn werk wel zou waarderen en vertelde me dat Electrick Children te zien was op het Deauville Festival. Ik heb er een twee uur lange autorit naartoe gemaakt om die film te zien. Over het algemeen verwacht je teleurgesteld te worden wanneer mensen je vertellen dat iemands werk geweldig is. Maar na de eerste vijf minuten dacht ik: godzijdank, hij is precies wat ik zoek! Toen besloot ik met hem samen te werken.

Je hebt in LA gestudeerd, maar de film is volledig Frans. Denk je dat het in Europa makkelijker is om zulke films te maken dan in Amerika, door de hoeveelheid naakt?
Ja, het is hier zeker makkelijker. Maar ik weet niet hoe lang nog.

Denk je dat naaktheid in bepaalde gevallen afleidt van het verhaal?
Ja, maar dat is ook waarom ik het heb verbeeld zoals ik het heb verbeeld. Het is niet zo expliciet. Ik zal sommige mensen hier vast boos mee maken, maar ik begrijp gewoon niet wat er zo schokkend is aan naaktheid. En dat terwijl er zo veel porno is. Ik denk juist dat cinema ook heel intiem kan zijn. Dat vind ik er zo fantastisch aan en dat laat ik ook zien in de film - dat er een contrast is tussen seksualiteit en intimiteit. Je kan mensen in seksuele scènes laten zien die proberen intiem te zijn, maar die intimiteit niet kunnen vinden terwijl ze er zo naar verlangen.

Ik vind het heel interessant dat je liefde en seks losmaakt van elkaar en laat zien dat die twee dingen niet per se met elkaar verbonden zijn. De meeste typische Hollywoodfilms zien seks en liefde als één.
Ja, inderdaad. George heeft geweldige seks met Alex, maar hij is een eikel tegenover haar. En haar seks met Gabriel is nogal triest, maar hij is perfect en waarschijnlijk komen ze er uiteindelijk wel achter. Het is niet zo zwart-wit als we vaak denken.

Is het verhaal en de manier waarop je het verbeeldt beïnvloed doordat je een vrouwelijke regisseur bent?
Uiteraard. Ik denk dat een mannelijke regisseur er niet eens aan zou denken om de vrouwelijke personages in de positie te plaatsen waar ze zich nu in bevinden. Ik vond het heel belangrijk om ze geen slachtoffers te maken, maar juist te laten zien dat ze er zelf wilden zijn. Het tegenovergestelde is al zo vaak gedaan. Zo'n soort verhaal waarin George door iemand is gedrogeerd en geen seks wil, waardoor het een verschrikkelijke ervaring wordt en ze uiteindelijk zelfmoord pleegt. Hoewel ik het vreselijk vind dat er meisjes zijn bij wie dat is gebeurd, is dat niet het punt. Ik wil laten zien dat er ook meisjes zijn die graag feesten en willen experimenteren en het oké vinden om seks te hebben. Naderhand bedenken ze zich misschien dat ze niet zo ver hadden willen gaan. Maar het is oké - het is oké om dingen te hebben ontdekt, dat maakt je geen slet en slutshaming is niet oké. Dat is ook waarom Gabriel aan het einde aan George vraagt of ze het niet erg vindt dat iedereen de foto's van haar kan zien, en ze zegt dat ze het niet erg vindt. Ze heeft gelijk!

Marilyn vertelde me ook dat ze de film niet zou hebben gemaakt met een mannelijke regisseur. Omdat ik een vrouw ben en ze wist dat het niet om de seks zou draaien, maar om het verhaal erachter, voelde ze zich er goed bij. Het gaat over hoe je als vrouw met je eigen seksualiteit in contact komt, maar niet op een manier dat de kijker zich erop wil aftrekken.

Hoe reageerden de acteurs en hun familie toen ze de film voor het eerst zagen?
Ze waren erg ontroerd. Marilyn moest huilen en bedankte me. Ik ben heel trots op het feit dat ze echt blij zijn met de film. De families waren er ook tevreden over. Zelfs de ouders bedankten me.

Credits


Tekst Robin Alper 
Beeld via Cinéart

Tagged:
Interview
White Sea
bang Gang
Seks
frankrijk
naakt
orgie
Cultuur
Bang Gang (A Modern Love Story)
Eva Husson
mattias troelstrup