Miranda July over films maken, boeken schrijven en naar Portishead luisteren

Vorige week bracht ze haar eerste boek uit. i-D kletst bij met kunstenares, filmmaakster, actrice en schrijfster Miranda July.

door Emily Manning
|
19 januari 2015, 4:55pm

Als ik een kijkje mocht nemen in iemands hoofd, zou dat sowieso het hoofd van Miranda July zijn. Haar films, teksten, performances en kunstwerken duiken diep in het menselijk wezen - haar personages zijn genuanceerd, en ze formuleert de diepste vragen over alledaagse dingen als half gelezen emails en koffie verkeerd. Tussen het ontwerpen van een tas met Welcome Companions en het lanceren van een app met Miu Miu door, vond Miranda op de een of andere manier de tijd om niet alleen haar eerste boek te schrijven, maar ook nog eens een online shop te lanceren die objecten uit dat boek verkoopt.

The First Bad Man vertelt het verhaal van Cheryl Glickman, een 43-jarige vrouw die bij Open Palm werk, een soort new age bedrijf dat zelfverdedigings/work out-video's produceert. Aan de buitenkant lijkt Cheryls bestaan triest en saai, maar in haar hoofd is haar leven bijzonder gecompliceerd - soms hilarisch en dan weer uitdagend. Als de sexy, volwassen dochter van haar baas zich in haar leven mengt, wordt de wereld van Cheryl op z'n kop gezet. Het boek werd vorige week in het Engels uitgegeven. We hadden het met Miranda over fictie, fantasieën en over waarom ze in een Portishead-album zou willen wonen.

Hoe heb je het voor elkaar gekregen om een boek te schrijven terwijl je net een film had gemaakt?
Eigenlijk had ik het idee voor dit verhaal al voordat ik The Future maakte. Toen ik The Future aan het maken was realiseerde ik me dat ik het makkelijker vond om de delen te maken die fantasierijker waren, en die minder leken op dingen die ik zelf zou doen - ze voelden zelfs eerlijker. Op dat punt dacht ik aan het verhaal dat ik wilde schrijven en dacht ik "oh, dit wordt een nachtmerrie… Het is helemaal op mij gebaseerd". Ik heb het toen in mijn hoofd geschrapt en gedacht "alsjeblieft God, geef me een idee dat vol personages zit die ik zelf nooit zou kunnen spelen". Toen is het hele verhaal in één keer in me opgekomen - het hele idee, Cheryl en Clee en hun relatie… Uiteindelijk duurde het nog jaren voordat ik de precieze insteek wist.

Je werkt met zoveel verschillende media. Kruisen je ideeën elkaar weleens? Zou je van dit boek bijvoorbeeld ooit een film maken?
Toen ik aan het schrijven was, vond ik het idee van een film van dit verhaal geweldig - het is zo dramatisch en makkelijk uit te voeren. Er zijn geen lastige locaties, alleen maar allemaal bizarre dingen tussen twee goede vrouwelijke actrices. Nu ik het boek af heb, denk ik er niet meer zo over. Ik realiseer me nu dat een film het boek niet beter zou maken, maar misschien juist slechter. Natuurlijk beïnvloedt het elkaar allemaal wel. Net zoals The Future dit boek beïnvloed heeft, weet ik dat dit boek ook zeker mijn volgende film zal beïnvloeden. 

Je verkoopt een aantal van de objecten uit het boek online. Wat vind je van het vervagen van de grens tussen fictie en realiteit?
Als ik zulke "marketingideeën" - om het zo maar even te noemen - bedenk, liggen ze vaak heel dicht bij een kunstidee dat ik al had liggen. Vaak is het een goede manier om dat idee uit te proberen. Dat is hier ook het geval - ik dacht veel aan winkels als kunst, en zag het ook helemaal zitten om als een aasgier op deze objecten te jagen. Bij sommige items denk je echt "bestaat dit überhaupt?". Ik weet zeker dat er ergens op deze wereld een skiënde elf bestaat… Als schrijver zal je dan soms een beetje terugvechten, "dat is niet de skiënde elf die ik voor me zag" - ik moet een beetje uit mijn comfortzone als schrijfster stappen. Als ik alleen schrijfster was geweest had ik het waarschijnlijk ook niet gedaan, maar een deel van mij vindt het heerlijk om dit te doen.

Wat is je favoriete object uit de online shop?
Het is grappig dat de meeste mensen die nu op de items bieden het boek nog niet eens hebben kunnen lezen. Ik denk dat ze bieden op wat hen waardevol lijkt, wat heel grappig is om te zien. Ik merk vaak dat ik denk "dat is niet het beste object, geloof me!". Voor mij hebben de beste items iets te maken met de passages uit het boek die betekenis hebben voor mij. De gele gordijnen lijken waarschijnlijk niet zo bijzonder, maar voor mij markeren ze een heel belangrijk keerpunt in het boek. Daardoor zijn ze voor mij waarschijnlijk waardevoller dan voor anderen.

Als we het toch hebben over leven tussen fictie en realiteit… Als je een dag lang kon leven in een verhaal, liedje of kunstwerk, welke zou dat dan zijn en waarom?
Ken je dat album van Portishead, Dummy? Dat hele album heeft voor mij altijd aangevoeld als een heel zwoele, sexy, kalme plek. Misschien omdat ik toen ik het veel luisterde lichtelijk verslaafd was aan Vicodin, maar als ik het weer aanzet krijg ik altijd een relaxed gevoel. Daar zou ik een dag in willen wonen, vooral nu.

@miranda_july

Credits


Tekst Emily Manning

Tagged:
THE FUTURE
miranda july
Cultuur
The First Bad Man