Lifter en Polaroid Kid Mike Brodie schijnt licht op het idee van de Amerikaanse nomade

Mike Brodie verdiende de titel Polaroid Kid met zijn eerste boek A Period of Juvenile Prosperity. Zijn foto’s van treinhoppers en nomaden die aan de basis van dat boek lagen, zijn nu verzameld in een nieuw boek – Tones of Dirt and Bone.

door Rebecca Boyd-Wallis
|
07 december 2014, 1:50pm

Toen hij 17 was, besloot Mike Brodie al illegaal treinhoppend een vriend te bezoeken in Alabama. Drie dagen lang de verkeerde kant op reizen richting Florida was de beste vergissing die hij ooit gemaakt heeft. De daaropvolgende vijf jaar bracht hij al treinhoppend, liftend en lopend door de Verenigde Staten door, zwervend over de vlakten met de beschikbare gratis vervoersmiddelen, onderwijl alles vastleggend met een Polaroid SX-70. Het leverde hem de internettag "Polaroid Kid" op. De romantische, bohemien beelden van de jonge outsiders die hij op de weg ontmoette werden verzameld in zijn eerste monografie, A Period of Juvenile Prosperity, die in 2012 gepubliceerd werd door Twin Palms. Nu brengt hij een nieuw boek uit, Tones of Dirt and Bone - een unieke kijk op de vroege beelden die leidden tot A Period of Juvenile Prosperity. We vroegen Mike naar zijn reis en of hij gevonden heeft wat hij zocht…

Tones of Dirt and Bone is de grondlegging voor je werk in A Period of Juvenile Prosperity. Hoe voelt het om terug te kijken naar je oudste polaroids?
Terugkijken naar die polaroids voelt heel erg goed - het was zo fijn om die beelden te maken. Ik vind het heel jammer dat ze stopten met die polaroids maken; ik heb die camera maar een kleine twee jaar kunnen gebruiken! Ik heb me altijd afgevraagd wat er gebeurd zou zijn als ik de kans had gehad om met die camera te blijven schieten. Aan de andere kant heeft mijn overstap naar 35mm me zoveel meer mogelijkheden geboden op het gebied van foto's maken.

Waarom wilde je nu je vroege werk publiceren?
De sterren stonden gewoon goed. Ik denk dat ik destijds, rond 2006, ook niet klaar was om mainstream te gaan met een gepubliceerd boek. Ik was nog steeds bezig, zoekend naar de treinhopmomenten. Ook maakte TBW Books kort daarna een limited edition-boek van die beelden, dus ik was daar een tijdje tevreden mee en begon me te focussen op de 35mm.

Wat is het verhaal achter de foto op de cover?
Er valt niet veel over te zeggen. Ik zat in de cabine achter de locomotief ergens ten noorden van Pueblo, Colorado, onderweg naar Denver. Ik nam een foto door de deur van de machinist. 5 oktober.

Dit boek biedt zo'n mooie kijk in je vroege ervaringen van toen je door Amerika reisde en de mensen die je toen ontmoette. Heb je gevonden wat je zocht?
Dank je! Goede vraag… Ik heb het gevonden, en nu ben ik weer verder aan het kijken. Ik kijk elke dag vooruit naar de avonturen die het leven me voorschotelt.

Wat zijn de meest memorabele plekken waar je geweest bent?
Van New Orleans naar El Paso, TX. Zomer 2005.

Je zei eerder dat je gemengde gevoelens hebt over het showen van je werk en over de boeken over dit werk. Voel je dat nog steeds zo?
Nee. Wel probeer ik uit de buurt te blijven van media die alleen maar geld willen verdienen aan deze levensstijl. "De Amerikaanse nomade" is een overdreven geromantiseerd idee.

Voelde je je weleens alsof je alleen maar een waarnemer was toen je deze beelden maakte, altijd een camera in de aanslag om de momenten vast te leggen?
Ja, ik voelde me altijd 100% een waarnemer. Het was jammer, maar dat was hoe ik me voelde. Nu ik de camera heb weggelegd kan ik weer 100% een deelnemer zijn en echt van het leven genieten.

Je werk leeft zich heel erg in in de mensen die je fotografeerde. Heb je ze bewust geromantiseerd?
Ik denk het wel, want destijds was die levensstijl heel romantisch voor mij. Toch, als ik terugkijk, realiseer ik me hoeveel tijd we gewoon hangend hebben doorgebracht - een beetje niks doen en ons afvragend wat de fuck we met de rest van ons leven gingen doen.

Heb je nog contact met de mensen die je fotografeerde voor A Period of Juvenile Prosperity en Tones of Dirt and Bone?
Ik heb met bijna niemand nog contact. Ik hou een paar mensen in de gaten, maar van de meeste heb ik geen idee wat ze aan het doen zijn. Waarschijnlijk hetzelfde als ik: samen door het leven proberen te komen.

Is het je gelukt om een beetje te settelen?
Ja, bijna!

Denk je dat je de camera snel weer oppakt?
Nee.

mikebrodie.net

Credits


Tekst Rebecca Boyd-Wallis
Fotografie Mike Brodie

Tagged:
Polaroids
Kunst
Polaroid
mike brodie
Cultuur