de gevangenis vergeten en dansen met je dochter

i-D praat met Bruce Weber over zijn ervaringen met de gevangenis in Richmond, en geeft een exclusieve première van zijn film ‘Date with Dad’.

|
26 november 2015, 4:42pm

Bruce Weber voelde zich pas weer vrij toen hij weer naar buiten stapte door de deuren van de gevangenis in Richmond. Hij was daar geweest om de voor de gevangen georganiseerde vader en dochter-dans vast te leggen op camera. Het was een dag waarop de emoties hoog opliepen. Het is een wereld van verschil met de portretten en mode-advertenties die hij normaal in Miami, Montauk of New York schiet. "Het is normaal voor ons om op het einde van de dag je kantoor te verlaten voor je eigen leven, maar zij kennen dat leven en dat moment niet," zegt hij uit ervaring. 

Maar hoe belandde een van Amerika's meest bekende glamourfotografen in dit onbekende stukje in het zuiden van het Amerikaanse landschap? Weber beschrijft het verhaal in All-American, een kunsttijdschrift dat hij jaarlijks uitbrengt, ondanks dat hij zowat elke campagne fotografeert van Louis Vuitton tot magazinecovers van Lady Gaga en Bill Murray. Maar de nieuwsgierigheid van Bruce reikt veel verder dan mode en glossy's. Hij plande een reis naar Richmond nadat hij de indrukwekkende TED-talk zag van Angela Patton van Camp Diva, een organisatie voor jonge vrouwen die de vader en dochter-dans organiseert.

De eerste dans van Camp Diva werd in 2012 gehouden, met als doel om meisjes in Richmond dichter bij hun vader te brengen. Maar de eerste dans bracht iets pijnlijks aan het licht: veel vaders konden niet naar de dans komen, want zij zaten in de gevangenis. Dus kwam er een tweede dans, dit keer in de gevangenis van Richmond. Bruce en zijn team vertrokken in maart naar Richmond om beide dansen vast te leggen en een beeld te geven van het complete "Dance with Dad"-weekend.

Om mee te doen met de dans mogen de vaders geen gewelddadige misdaden hebben gepleegd en zijn ze verplicht om deel te nemen aan een 14-weken lange cursus "Een nieuw begin van het vaderschap". Veel mensen uit het verhaal van Bruce zijn opgesloten vanwege drugsgerelateerde misdrijven, wat het verwoestende effect van de Amerikaanse "war on drugs" laat zien.

De sterke band tussen vaders en dochters vond Bruce interessant. "Vader en dochters hebben altijd een hechte relatie gehad binnen een gezin," zegt hij. "En het is mooi om te zien hoe deze vaders echt een band met hun dochters proberen op te bouwen. Ik was er door overdonderd."

De foto's brengen bijzondere karakters naar voren. Een voorbeeld is Tyshawn (hierboven), een charmeur met gouden tanden en tattoos. Hij groeide op terwijl zijn moeder in de gevangenis zat. Hij wil graag een betere toekomst voor zijn dochter Ty Ty. We zien hoe een lachende Ty Ty zich voorbereidt op de dans, terwijl haar oma roze strikjes bij haar indoet.

Op de vraag wat de foto's in de gevangenis van Richmond laten zien, wijst Bruce op de verborgen wanhoop onder de gevangenen. "Ik heb echt het gevoel dat deze bijzondere mannen willen veranderen. Ze willen er zijn voor hun kind en een nieuw leven beginnen," zegt hij. "En dat wordt moeilijk. Het is moeilijk vanwege de omgeving waarin ze leven. Eerlijk gezegd denk ik dat de kerk hun grootste steun is. Of werk. Ik denk soms dat werk je redding kan zijn. Dat is iets wat ik hiervan heb geleerd."

Het lijkt bijna alsof Bruce het over zichzelf heeft. Fotografie kan een manier zijn om ondenkbare situaties mee te maken. Maar hoe gebruikt een kunstenaar die beelden, zonder dat emoties de overhand nemen? Diane Arbus vertelde altijd aan Bruce hoe moeilijk het is om je te onttrekken van de pijn van je onderwerp. Ze denkt nog vaak aan haar project "Jewish Giant".

"Als ik zoiets meemaak, dan blijft het voor altijd bij me en het is moeilijk om het daarna los te laten," zegt Bruce. "Ik hoop dat ze de foto's en verhalen zien en dat ze voor de rest van hun leven dat moment bij zich houden. Misschien houdt het zien van hun prachtige dochter en hun liefde ze uit de problemen."

Het was niet de eerste keer dat Bruce foto's nam in de gevangenis. Een tijdlang fotografeerde hij politieaganten in de gevangenis van Raleigh. Hij schoot ook foto's in de dodencel in het Texaanse Huntsville, dezelfde plek waar Danny Lyons in 1971 zijn opus Conversations with the Dead schreef. In Huntsville viel zijn oog op de blinkende schoenen en perfect passende broeken van de gevangenen en hij vroeg zich af of dat alleen maar uiterlijke schijn was. Maar dat is de manier waarop Weber de wereld ziet: de schoonheid dwingt zich altijd op als een onverwachte inspiratiebron. "Als je fotografeert, dan is het altijd onderdeel van je leven. Het zijn de goede, slechte en lelijke momenten."

Die ogenschijnlijk mooie momenten zijn duidelijk zichtbaar in de fotoreeks. Op de foto's van Bruce is te zien hoe de gevangenen hun uniform inruilen voor een van de gedoneerde pakken voor de dans. Hun postuur veranderde, ze leken zelfverzekerder. "Een van de mannen zei tegen me terwijl hij zijn pak aantrok: 'Nu voel ik me een man.'"

De praal van de verkleedpartij speelt een belangrijke rol in de film die Bruce maakte over de dans voor de gemeenschap in Richmond. Deze film is hieronder exclusief via i-D te streamen. Deze dans is, in tegenstelling tot die in de gevangenis, voor iedereen te bezoeken en het is een erg populair evenement geworden. Bruce filmde de bezoekers van de dans: meisjes in paasjurken met witte leggings, muiltjes en een brede glimlach naast hun hippe, stralende vaders. 

Het is voor iedereen waardevol om gezien te worden. Of het nou gaat om een gevangene die gezien wordt door een van 's werelds voornaamste fotografen, of een dochter door haar vader. Bruce: "Ik geloof in wie ze zijn als persoon, want voor mij stralen ze." De beelden uit Richmond passen bij het overkoepelende thema van het boek Leap of Faith. Het is een collectie foto's van mensen die bijzondere dingen doen: het door een familie gerunde dierenreservaat op een ark, de oorlogsfotografe Lynsey Addario en de schilder Jane Wilson uit Iowa.

Onderdeel van de dans in de gevangenis is dat vaders mooie teksten voor hun dochters op handspiegels schrijven, zoals "You are so beautiful", om ze vervolgens aan de meisjes te tonen. Het is precies wat Bruce wil laten zien met zijn project en eigenlijk in al zijn foto's. "Als we een klein kader in boek moesten plaatsen, dan zou het een spiegel zijn met de tekst 'You are so beautiful.'"

De afbeeldingen hierboven zijn van de dans in het Trinity Life Center in Richmond. 

Credits


Tekst Rory Satran
Beeld (c) Bruce Weber
Met dank aan Little Bear Studios