james de man versus james de vrouw

Een dialoog tussen de mannelijke en vrouwelijke James Franco.

door i-D Staff
|
29 september 2015, 1:33pm

Mannelijke James: Hi. Jij bent de vrouwelijke James.
Vrouwelijke James: Ja, dat klopt.

MJ: Je bestaat alleen op papier.
VJ: Inderdaad. Maar dat is een van de geweldige dingen aan creatieve projecten. Je kan alles maken wat je maar wil, en zijn wie je wil zijn; jongen, meisje, buitenaards wezen, moordenaar, geliefde, moeder, broer, hond, konijn, leeuw, klootzak.

MJ: Juist, kunst is een performance, maar dat is het leven eigenlijk ook.
VJ: Daar ga je weer met die acteur-onzin van je, een beetje zeggen dat het leven een performance is in plaats van iets concreets.

MJ: Dat is hoe ik er over denk. Wie we zijn is in ieder geval wel een vorm van performance.
VJ: Natuurlijk denk je dat. Je bent een blanke man, opgegroeid in een van de rijkste steden van het land, Palo Alto. Je ging naar dezelfde middelbare school als de dochter van Steve Jobs, en je docent Journalistiek is de schoonmoeder van Sergey, de mede-oprichter van Google.

MJ: Oké, en wat is je punt nu eigenlijk, mevrouw James?
VJ: Dat je enorm veel privileges geniet. Jij kan je leven zien als een performance omdat je alles binnen handbereik hebt. Je kan doen wat je wil. Het enige waar je je druk om maakte op school was hoe populair je was, en of dat meisje jou ook leuk vond.

MJ: Ze vond me niet leuk…
VJ: Dat is gestoord, je hebt twee jaar lang iets met haar gehad. Wil je zeggen dat Jasmine niet degene was die je echt leuk vond?

MJ: Nee, begrijp me niet verkeerd. Ik vond haar wel leuk, maar er was een ander meisje dat voor mij onbereikbaar was. Ik was geobsedeerd door haar, maar ze had stiekem iets met een docent.
VJ: Zie je, nog een voorbeeld van een man die profiteert van een vrouw.

MJ: Maak je niet druk, hij is ervoor gestraft: hij moest naar de gevangenis.
VJ: Oké, hij kreeg er dan misschien wel problemen door, maar er zijn ontzettend veel andere relaties die niet illegaal zijn volgens de wet, maar die overduidelijk voortkomen uit een machtsverschil.

MJ: Zoals?
VJ: Ik heb het over de 'casting couch,' klootzak.

MJ: En?
VJ: Je weet zelf ook dat je misbruik maakt van het feit dat je een beroemde acteur bent, om zo makkelijk vrouwen te ontmoeten.

MJ: Ho, ho, wacht even, het is niet alsof ik met mijn bekendheid te koop loop om zo vrouwen het bed in te krijgen.
VJ: Omdat dat niet nodig is; de door beroemdheid geobsedeerde wereld waarin we leven doet het allemaal al voor je. Ik durf te wedden dat je vrouwelijke instagramvolgers in de rij staan om je te mogen ontmoeten.

MJ: Dus? Hoe is dat mijn schuld? Ik lees al hun berichten niet eens meer.
VJ: Ja en we weten allemaal waarom… omdat jonge meisjes je berichten sturen dat ze met je willen afspreken.

MJ: Ja, er zijn nu eenmaal geen leeftijdsgrenzen om contact met mij te kunnen opnemen. Maar dat betekent niet dat ik overal op reageer.
VJ: Niet meer, nee…

MJ: Oké luister, ik heb nog nooit met iemand afgesproken die daar wettelijk gezien niet oud genoeg voor was.
VJ: Dat is mijn punt ook helemaal niet. Ik heb het over een ongelijkheid in machtsposities. Mannen zoals jij hebben te maken met vrouwen die zichzelf aanbieden in de hoop dat ze daarmee professioneel of sociaal gezien hogerop komen.

MJ: Oké, maar vergis je niet. Er zijn ook genoeg machtige vrouwen die misbruik maken van hun macht om dingen voor elkaar te krijgen van mannen in lagere posities.
VJ: Ik ben ervan overtuigd dat dat aantal vrouwen lang niet zo hoog ligt als het aantal mannen dat hetzelfde doet. Simpelweg omdat de hoeveelheid vrouwen in zulke machthebbende posities vele malen lager ligt dan mannen in zulke posities.

MJ: Ja oké, ik geef toe dat het misschien wel makkelijker is om contact te leggen met vrouwen die geen bekende actrices zijn, maar dat is vooral omdat machtige actrices - net als alle machtige personen - aanbeden willen worden. Ze eisen het, en ik ben van mening dat dat op de lange termijn onhoudbaar is.
VJ: Juist, omdat jij degene bent die aanbeden wil worden.

MJ: Oké, het zal wel. Misschien ben ik gewoon een lastig persoon.
VJ: Ja, en ik denk dat dat vooral komt doordat je het gevoel hebt dat mensen je iets verschuldigd zijn, puur omdat je een man bent.

MJ: Dat kan je wel zeggen, maar voor alles wat ik heb, heb ik hard gewerkt. Niemand kan dat tegenspreken. Daarnaast nam ik een groot risico toen ik 18 was en de universiteit verliet om aan een acteerschool te beginnen, terwijl iedereen zei dat het een dom idee was.
VJ: Maar je had je ouders nog op wie je kon terugvallen als er iets fout ging.

MJ: Misschien, misschien ook niet.
VJ: O, wat zielig, de problemen van een blanke jonge uit Palo Alto; het hart van Silicon Valley met al haar rijkdom en technologie.

MJ: Dat is oneerlijk. De scholen in Palo Alto kampen met een enorme zelfmoordproblematiek, dus blijkbaar is het niet bepaald de hemel op aarde. Zelfs veelbelovende jongeren kunnen vaak niet omgaan met de hoge verwachtingen en de druk om te presteren in deze mega-competitieve wereld. De afgelopen 10 jaar zijn er zo'n 10 zelfmoorden onder jongeren in Palo Alto geweest. Meestal springen ze voor de trein die langs de school rijdt.
VJ: Ik heb medelijden met die studenten en hun families. Maar ik denk wel dat studenten in Palo Alto het stukken beter hebben dan studenten op veel andere plekken. De middelbare scholen in Palo Alto staan ieder jaar in de top honderd van beste openbare scholen in Amerika.

MJ: Oké, dus wat is je punt? Dat kinderen met privileges niet het recht hebben om depressief te zijn?
VJ: Nee, iedereen heeft zijn eigen problemen. Maar enkel de mensen die al bevoordeeld zijn, krijgen nog meer privileges. Ik wil gewoon dat andere mensen ook een kans krijgen. Vrouwen bijvoorbeeld.

MJ: Het is ook een feit dat jongens het slechter doen op school dan meisjes. Jongens stoppen veel vaker.
VJ: Oké, laat het onderwerp van onderwijs in Palo Alto even los. Ik probeer gewoon te zeggen dat jongens nog steeds meer kansen krijgen dan meisjes op alle gebieden.

MJ: Ja oké, over het algemeen verdienen mannen meer, krijgen ze betere banen, en hebben ze de touwtjes vaker in handen.
VJ: Zeker in jouw vakgebied, de entertainmentindustrie, zijn vrouwen ondervertegenwoordigd.

MJ: Daar ben ik het mee eens.
VJ: Juist. Dus je hele verhaal over het leven als een performance is leuk hoor, maar blijkbaar geldt dat dus meer voor jongens dan voor meisjes. Meisjes krijgen amper de kans om een performance te maken van hun leven.

MJ: 'Het leven als een performance' is simpelweg een manier om naar keuzes in je leven te kijken als keuzes van een personage. Iedere ochtend kies je wat je gaat dragen, hoe je je haar doet, met wie je omgaat, wat je wil gaan doen in het leven, en hoe hard je daarvoor wilt werken. Dat zijn allemaal dingen die een acteur ook kiest voor zijn personage als hij hem speelt, maar het zijn bovenal levenskeuzes. We creëren zelf ons 'personage'.
VJ: Ja, ik zie de overeenkomsten. Maar waar je geen rekening mee houdt, is de druk en de omstandigheden waarmee individuen te maken krijgen, alleen maar vanwege waar ze geboren zijn en wie hun ouders zijn. Wat hun geslacht en seksuele voorkeur is. Hoe gezond ze zijn en of ze beschikking hebben tot medische zorg. Jij bent opgegroeid in de hoge middenklasse in Palo Alto, opgevoed door liberale ouders die naar Stanford en Harvard gingen. Er was weinig wat je niet tot je beschikking had. Dus ja, je kon zijn wie je wilde zijn, omdat alle middelen binnen handbereik waren.

MJ: Het is zeker waar dat ik in een goede situatie ben geboren. Palo Alto was niet alleen een ideale plek om in op te groeien in materialistisch opzicht, ik had ook nog eens twee ouders die van me hielden en bij elkaar bleven tot mijn vader overleed. En twee liefdevolle broers waarvan ik verwacht dat ze, tot aan onze dood, mijn beste vrienden zullen blijven.
VJ: Zie je het nu? Jouw situatie is niet representatief voor de meeste mensen in dit land en in de rest van de wereld. Veel mensen groeien op en leven onder omstandigheden die ervoor zorgen dat ze geen volledige controle over hun leven hebben. Ze hebben niks te zeggen over wat ze willen.

MJ: Dat weet ik. Maar dat gaat niet in tegen het idee dat het leven een performance is. Personages in boeken, films en toneelstukken leven niet in een vacuüm. Ze worden onderworpen aan krachten van buitenaf, net als in het normale leven. Zo wordt een personage vormgegeven. Je uiterlijk wordt voornamelijk bepaald door je genen, je visie op de wereld door waar je opgroeit, en de rest wordt voor een groot deel beïnvloed door je economische status.
VJ: Je meent het.

MJ: Oké, maar wacht. Wat ik probeer te zeggen is dat iedereen dergelijke krachten van buitenaf ervaart. Dit zijn de standaard factoren die ieder leven bepalen. Ze zijn het resultaat van het toeval: de ene persoon wordt geboren in een gevangenis, de ander in een jungle. Een aantal van deze dingen liggen buiten je macht, maar dat betekent niet dat je ze helemaal niet kan veranderen. Een personage (net zoals een persoon in het echte leven) is een verzameling van haar acties en gevoelens. Haar ziel is de cocon die voortkomt uit de strijd tussen haar innerlijk en de buitenwereld, en haar geest is de vlinder die hieruit ontpopt. Onze daden en emoties worden niet uitgevoerd zonder reden, ze komen niet zomaar ergens vandaan; het is een mengeling van de wrijving en het meegaan met onze omgeving.
VJ: Het klopt dat we allemaal met bepaalde eigenschappen op aarde verschijnen, en we de vrijheid hebben om op basis hiervan te handelen. Maar er is een fundamenteel verschil tussen mannen en vrouwen. Kijk naar Adam en Eva. Adam mocht alle dieren een naam geven, terwijl Eva alleen diende als gezelschap voor Adam, ze was gemaakt uit zijn rib. Het is niet gek dat ze een hap nam van de appel. Het was een rebelse daad tegen de wereld die tegen haar was. Haar enige functie was Adam vermaken.

MJ: Je hebt volkomen gelijk. Haar situatie was belabberd.
VJ: Die hap uit de appel was voor haar waarschijnlijk een enorme bevrijding van haar leven als afgedankt dienstmeisje.

MJ: Ik zou ook niet gelukzalig en onwetend willen leven in een paradijs zonder zorgen. Natuurlijk wil je liever de wereld verkennen, en onderdeel van iets zijn. Je zou kunnen zeggen dat ik ook in een soort van paradijs ben geboren, of in ieder geval de wereldse versie ervan. Zoals je al zei: ik ben een blanke man uit Palo Alto. Mijn leven was behoorlijk chill.
VJ: Waarom wil je überhaupt nog praten met de vrouwelijke versie van jezelf? Je kan net zo goed in gesprek gaan met de mannelijke James. Je kan doen wat je wil, en dat is dan ook precies wat je doet. Weet je wat jij bent? Jij bent die ene gast op een verjaardag die niet gewoon één stukje taart neemt, maar meteen de héle taart naar binnenschuift, gewoon omdat je het kan. Mensen vinden je irritant.

MJ: Oké, ik weet dat ik veel dingen doe, maar ik geef er ook heel veel voor terug. Ik geef les op vier scholen, doet dat er dan niet toe? Ik geef jonge regisseurs, schrijvers, en acteurs de kans om hun dromen waar te maken.
VJ: En hoeveel van deze studenten op de UCLA, USC, CalArts en je eigen Studio 4 zijn vrouw? Hoeveel ervan zijn niet blank?

MJ: De mensen die we toelaten worden niet op basis daarvan geselecteerd, de klassen zijn wel heel gevarieerd. Als de demografie van filmstudenten ook maar iets zegt over de nieuwe generatie filmmakers, heb ik hoop voor de toekomst.
VJ: Leuk hoor, maar ik ben nog steeds boos. En weet je waarom?

MJ: Nou?
VJ: Omdat je een man bent.

MJ: Serieus? Is dat de reden?
VJ: Ja. Ik word er gek van dat alle films vol zitten met zulke knappe, blanke smeerlappen. Jullie zijn de meest bevoordeelde groep mensen op aarde! Geef anderen ook een kans om op het witte doek te verschijnen.

MJ: Ik geef je gelijk hoor, we moeten anderen zeker een kans geven. Ik word ook gek van die blanke mannenfilms.
VJ: Geloof je het zelf? Het enige wat jij maakt zijn Faulkner- en Steinbeckverfilmingen vol met witte mensen.

MJ: Dat is omdat ik probeer om trouw te blijven aan de boeken. In de boeken worden mensen uit een bepaalde locatie en tijd beschreven, en daar tegenin gaan zou de historische feiten verpesten. In bepaalde gevallen denk ik dat je de geschiedenis wel enigszins kan herschrijven, zoals ze deden in Inglourious Basterds, waarbij het vermoorden van Hitler de geschiedenis op een bepaalde manier verbetert. Maar daar draait het niet om bij een verfilming van iets van een geweldige schrijver, zoals Faulkner. In ieder geval niet de eerste keer. Misschien dat de volgende versie van As I Lay Dying wel gebaseerd zal worden op Getting Mother's Body van Suzan Lori-Parks.
VJ: Maar waarom zou je Faulkner in eerste instantie als bron kiezen? En waarom Steinbeck? Je had ook gewoon meteen kunnen kiezen voor een boek dat niet alleen maar over witte kerels gaat.

MJ: Je hebt gelijk. Maar misschien dat ik bewust, of onbewust, het gevoel had dat onderwerpen rondom vrouwen en ander rassen niet echt in mijn gebied als filmmaker vallen. Misschien was ik wel bang dat als ik te ver zou afwijken van mijn eigen ervaringen, en mijn eigen identiteit, dat mensen me zouden bekritiseren op basis daarvan. Dan zouden nog meer mensen zeggen dat ik de hele verjaardagstaart opeet.
VJ: Natuurlijk zou je kritiek krijgen. Maar sinds wanneer weerhoudt dat je ervan om dingen te doen?

MJ: Kritiek heeft me nooit tegengehouden.
VJ: Nou dan, waarom zou je dat nu dan we laten gebeuren. Geef vrouwen een kans. Geef anderen een kans. Denk aan hoe geweldig het resultaat was toen je besloot om de verfilming van je boek, Palo Alto, in handen van Gia Coppola te leggen.

MJ: Klopt. Ik was gul, en daar houden mensen van. Ze was toen nog helemaal geen filmmaker, maar ik vroeg haar alsnog om het te doen, omdat ik in haar geloofde. Maar ook omdat ik wilde zien hoe een vrouw het zou aanpakken. Het boek draait voornamelijk om de mannelijke personages, maar Gia creëerde een aantal van de vrouwelijke personages, en zette ze op de voorgrond. Het hele project werd er beter door.
VJ: Oké, zeg eens: als je een vrouw zou mogen zijn, wie zou je dan willen zijn?

MJ: Hier is een gedicht dat ik daarover heb geschreven:

Hello Woman

Hello woman, I'd like to be you.
Not because I don't enjoy my man
Body, my man strength, my man looks,
My man mind, but because I love yours

Even more. I love your woman body
I love your woman mind,
Your woman face that is delicate,
And even has a little downy hair.

I love the shapely soft parts,
I love the vagina lips, no cock,
I love the butt swoop, and the clean
Butthole in the middle.

I love the woman bond,
So much more than the man.
I love the woman desires,
The love, the strength, the connection

More. More, more, more.
The man is angry, the man
Is destructive, the man wants more.
The woman is more, the woman is all.

If I ever got high, it would be to be
The woman. If I ever did porn,
I'd want to be the woman.
I don't want to be the man in woman

I just want to be woman.
But I will never be woman.
I am man, trapped in man.
I have no escape from this body,

This mind, this upbringing.
My only escape is a poem,
Feel the curves
They are the liquid shape

Of my woman body.

VJ: Juist. Je krijgt alles wat je wil in dat gedicht: je verheerlijkt vrouwen, maar bent nog steeds een man.

MJ: Klopt. Ik zou een geslachtsverandering kunnen ondergaan en ook fysiek een vrouw worden, maar op een bepaalde manier is dat niet eens nodig.
VJ: Waarom niet?

MJ: Omdat we in een tijd leven waarin het echte leven en het virtuele leven gelijk zijn aan elkaar. We zijn er zo aan gewend geraakt om dingen te creëren, nieuwe versies van onszelf, met name online, dat ik mezelf heel goed voor me zou kunnen zien als vrouw. Ik kan mezelf gemakkelijk als vrouw beschouwen, ondanks het feit dat mijn lichaam medisch gezien dat van een man is.
VJ: Bedoel je daarmee dat we tegenwoordig steeds meer belang hechten aan hoe we onszelf zien, in plaats van terug te vallen op de oude criteria die ons oplegden wie we moesten zijn?

MJ: Precies.
VJ: Denk je niet dat het hypocriet is om enkel te praten over de positieve kanten van het zijn van een vrouw, en alle negatieve aspecten te negeren? Denk je niet dat dat iets typisch mannelijks van je is? Je gebruikt andermans goede kanten, enkel om er zelf beter van te worden.

MJ: Maar ik ben toch ook een man? Ik doe het niet opzettelijk. Ik kaart vrouwenkwesties aan en werk met ze samen, wat kan ik nog meer doen?
VJ: Je kan je penis eraf hakken.

MJ: Mijn penis eraf hakken, hmmmm… Dat zou kunnen. Maar zou dat niet opgevat worden als publiciteitsstunt?
VJ: Hak hem eraf, en vertel het aan niemand.

MJ: Dan zou iedereen me toch nog steeds zien als een man.
VJ: Wie bepaalt wat je bent? Jij zelf, of anderen?

MJ: Ik denk dat ik het zelf bepaal.
VJ: Oké, hak je penis eraf en noem jezelf een vrouw.

MJ: Is er geen andere oplossing?
VJ: Oké meneer James, wil je onderdeel worden van mijn vriendinnengroep?

MJ: Ja, dat lijkt me wel wat. Wat houdt het precies in?
VJ: Het betekent dat we vrouwen steunen in alles wat we doen, hoe dan ook. We maken geen onderscheid tussen rassen, types en klassen. De mannen hebben lang genoeg geregeerd, het is tijd voor vrouwen om voor zichzelf op te komen. Dat is wat we doen.

MJ: Oké, laten we dat doen. Girl power!

@jamesfrancotv

Tagged:
Interviews
Gender
james franco
Identiteit