Model en muze Nicolle Meyer deelt haar dierbare herinneringen aan fotograaf Guy Bourdin

Vanaf 1977 tot 1980 was het koppel onafscheidelijk, en ook vandaag nog heeft hij een speciaal plekje in haar hart. Somerset House opent haar deuren voor Guy Bourdin: Image-maker, de grootste expositie van zijn werk tot nu toe, met een kamer die...

door Tish Weinstock
|
27 november 2014, 4:18pm

Hoewel Alber Elbaz haar beschreef als de "Phantom van Guy Bourdin… Ze was zijn doek. Ze komt en ze gaat, verschijnt en verdwijnt - altijd anders maar toch hetzelfde", zag het Frans-Amerikaanse model Nicolle Meyer zichzelf nooit als een muze. Toch is dat precies wat ze is geworden nadat ze de legendarische fotograaf Guy Bourdin op 17-jarige leeftijd ontmoette. 

Hoe hebben Guy en jij elkaar voor het eerst ontmoet?
Ik was een jong model en had nog geen eens een echte shoot gedaan - ik had een paar testshoots gedaan en wat shows gelopen. Bij een van de shows zei iemand me dat ik een agency zou moeten hebben. Toen ik dat eenmaal had werd ik naar Guy gestuurd, wat het beste is wat ze ooit gedaan hebben!

Hoe was jullie eerste ontmoeting?
Hij was heel lief en teder en keek echt naar mijn werk. Ik besefte me later dat dat bij andere go-sees niet gebeurde. Toen vroeg hij me om mijn identiteitsbewijs. Ik dacht dat hij mijn foto wilde zien, maar later begreep ik pas dat hij, als bijgelovige man, mijn sterrenbeeld wilde weten. 

En welk sterrenbeeld ben je?
Leeuw. Wat blijkbaar iets goeds was, aangezien ik kort daarna geboekt werd. Dat is waar onze samenwerking begon. 

Wat was je eerste impressie van hem?
Ik wist niet dat hij beroemd was. Ik zat niet in de modewereld dus mijn eerste impressie was dat ik hem gewoon aardig vond; hij gaf me een goed gevoel.

Hoe was het om jezelf in zijn foto's te zien?
Ik was opgewonden. Om jezelf als jong meisje zo glamoreus te zien… Het was geweldig. Ik was best verrast toen ik de eerste beelden zag. Ze waren voor de Franse Vogue en je kon mijn gezicht niet zien. Ik was gewoon een lichaamsdeel waar mensen water over gooiden. Later kreeg ik het gevoel dat het zijn manier was om mij te testen, om te zien hoe ik zou reageren. Eigenlijk vond ik het heel leuk om met hem te werken. Het was alsof ik werkte in een soort creatieve capsule. Ik begon al snel van de sfeer te houden en van het feit dat ik een deel was van het hele creatieve proces. Wat hij ook van me vroeg, of ik nou het hoofdonderwerp was of alleen een soort accessoire, ik vond het heerlijk om met hem te werken. 

Was zijn aanpak anders wanneer hij je als hoofdonderwerp in plaats van accessoire gebruikte?
Het had dezelfde intensiteit. Hij was erg gepassioneerd over zijn werk - hij leefde er echt voor. Voor mij voelde het hetzelfde. Natuurlijk voelde het voor mij anders als ik hem ook echt aan moest kijken - ik kon zijn gezicht en reactie zien. Hij was ook heel spraakzaam, wat je een goed gevoel gaf. Het was geweldig. 

Was je je er bewust van dat je een muze was?
Absoluut niet. Ik was me er alleen bewust van dat ik veel met hem werkte, wat op een gekke manier ten kosten ging van mijn andere modellenwerk. Veel editors zagen me als Guy's meisje en ze konden me niet voor zich zien met een meer naturel look. Maar nee, ik had geen idee.

Hoe liet hij je voelen als model?
Hij gaf me een goed gevoel. Hoewel er wat pikante foto's tussen zaten, gaf hij me nooit een onzeker gevoel. Ik voelde me best mooi; ik voelde me goed over mijn lichaam, wat door het dansen kwam. Hij wilde ook nooit iets van me ofzo, maar was gewoon heel respectvol. In de studio werd muziek gedraaid, wat ik geweldig vond omdat ik van dansen hou. Het was anders dan wanneer ik met andere fotografen werkte; ik was niet gewoon een meisje dat rondrende in mooie kleren. Het had echt een doel - hij bracht het model naar een ander level, zelfs wanneer je maar een klein onderdeel was. Je maakte deel uit van zijn filmische scène, bijna zoals een actrice in een film. Dat is hoe je je voelde.

Wat was het meest magische moment dat je met hem had?
Ik denk de San Sebastian-shoot, die in Karl Lagerfelds kasteel werd geschoten. Ik was daar een week lang. Het kasteel zelf was geweldig, volledig zonder meubels - echt prachtig. Alle gordijnen en ramen waren open want het was zo warm. Het was gewoon magisch. Guy had een set in de tuin opgebouwd en stelde Audrey en mij op alsof we een stilleven waren - net als een schilder. Het was een goed gevoel, heel romantisch. Niet alle shoots die we gedaan hebben waren romantisch, maar deze zeker wel. De hele reis was zo… We bleven de hele tijd in onze rol. 

Hoe voel je je vandaag wanneer je naar deze kamer vol met beelden van jezelf kijkt?
Ik voel me vereerd. Het is ook gek - ik kijk naar foto's die meer dan dertig jaar geleden zijn genomen, en ik herken mezelf maar ik voel me alsof ik een ander persoon ben. Ik kan me de shoot herinneren, maar het is alsof er twee verschillende mensen zijn en ik naar die ander kijk. 

Wat denk je dat Guy zal denken als hij deze expositie kon zien, gegeven het feit dat hij altijd zei dat hij zijn werk vernietigd wilde hebben nadat hij dood zou gaan?
Hij zou trots zijn. Het is heel smaakvol - het is ongelooflijk mooi en laat veel verschillende kanten van zijn werk zien. Ik denk dat hij opgewonden zou zijn, ander zouden we wel een teken van boven krijgen!

Credits


Tekst Tish Weinstock

Tagged:
Mode
Somerset House
guy bourdin
nicolle meyer
mode interviews