dit vrouwelijke comedyduo fluistert vieze dingen naar mannen

We spraken Ginny Leise en SJ Son over hoe het is als vrouw in de comedywereld, en over mannen in de zeik nemen op straat.

door Courtney Iseman
|
08 december 2015, 1:57pm

We zouden bijna vergeten dat we Ginny Leise moeten interviewen, zo gezellig was het in haar appartement. Zij en haar partner Soojeaon (SJ) Son hebben zo veel gevoel voor humor dat je bevriend met ze wil zijn (of zou willen dat iemand in je huidige vriendengroep zo hilarisch was). Als de twee samen zijn, vult de ruimte zich met energie, gedurfde humor en goede ideeën. Ze spreken nog voordat ze denken, of dat nou op het podium, op video of in muziek is. Het comedyduo werd internationaal bekend met hun video Drive-By Street Harassment, waarin SJ de rollen omdraait en naar mannen gaat roepen op straat. De twee hebben grootse plannen voor de toekomst, maar zijn momenteel ook niet te stoppen: hun show Great Gig, A Corporate Training for Business gaat in januari 2016 in première.

Hoe zijn jullie in de comedyscene beland?
Ginny: Op school was ik al een wannabe theaterkind. Theater en sport werden alleen gezien als elkaars tegenpolen, en ik moest een sport beoefenen. Vervolgens ben ik het vergeten omdat ik het te druk had met blowen [lacht] - maar ik heb wel gespeeld in De Vagina Monologen. Ik behaalde mijn geschiedenis- en filosofiediploma tijdens de crisis, dus ik heb een jaar een beetje rondgezworven over de straten van Denver. Ik wist niet wat ik met mijn leven aanmoest, en of ik nog wilde blijven werken in de ijswinkel waar ik toen een baan had. Ik was vaak in bars, waar ik vaak dezelfde groep stand-up comedians zag optreden. Die gasten hadden de meeste lol van iedereen. Ik vond mezelf veel grappiger en besloot stand-up comedy te proberen. Daarna verhuisde ik naar New York.
SJ: Ik heb twee keer auditie gedaan voor improvisatietheater op de middelbare school. Ik werd niet toegelaten, maar ik bleef het leuk vinden. Ik legde me erbij neer dat ik het niet kon. Ik heb geen goede herinneringen aan de tijd dat ik sketch comedy deed, aangezien het team uit jongens bestond en mijn ideeën werden genegeerd. Ik huilde dagenlang. Toen ik ermee stopte, dacht ik dat mijn sketchcarrière was mislukt. Toen verhuisde ik naar New York en bezocht ik een show in het Magnet Theater. Daar zag ik een vriendin van de middelbare school die toen improvisatietheater deed. Ik stond versteld. De volgende dag gaf ik me op voor lessen bij The PIT [Peoples Improv Theater].

Hoe hebben jullie elkaar ontmoet?
Ginny: We ontmoetten elkaar tijdens de improvisatietheaterlessen bij The PIT. Af en toe ontmoet ik iemand waarbij ik een bepaald gevoel krijg--
SJ: Waar krijg je dat gevoel?
Ginny: Bemoei je er niet mee. Dat gevoel groeit vaak uit tot boosheid, dat gebeurt me regelmatig. Ik ontmoette SJ en dacht: deze persoon gaat veel voor me betekenen. In plaats daarvan maakte haar perfect huid me ontzettend pissig. Ik zal mensen met een perfecte huid nooit kunnen uitstaan. Ik dacht: ze is zo cool, maar haar huid is zo mooi, dus we kunnen geen vrienden worden. Vervolgens hebben we twee jaar samen comedy gemaakt.
SJ: En toen bedachten we The Shame Game.
Ginny: Klopt, we namen allebei ontslag. SJ was zeer succesvol in de reclamewereld en ik was een receptioniste--
SJ: Een zeer succesvolle receptioniste.

Jullie laatste show, The Shame Game, heeft telkens een ander thema binnen het onderwerp schaamte. Wat voor thema's hebben jullie onderzocht en hoe ging dat?
Ginny: We besloten al in een vroeg stadium dat we échte onderwerpen wilden gebruiken. Ik erger me vreselijk aan verzonnen onderwerpen. Daarom deden we elke maand iets waar we ons ontzettend ongemakkelijk bij voelden. Onze eerste show ging over soa's, de tweede over de Koreaanse afkomst van SJ.
SJ: Het ging erover dat ik popcultuurbegrippen niet snapte, omdat ik er niet mee ben opgegroeid. We hadden zoveel persoonlijke thema's bedacht. Bij elke brainstorm of vergadering moesten we huilen. Ik heb nog nooit zo hard gehuild als toen we over de sketch Say My Name praatten. Dat was een van onze laatste shows. Het was zo'n persoonlijk onderwerp, omdat niemand mijn naam fatsoenlijk kan uitspreken.

Hoe is het idee van Drive-By Street Harassment ontstaan? Het is niet de eerste keer dat jullie dit probleem aanpakken.
SJ: De zomer was net begonnen en ik werd pisnijdig van mannen die dingen naar me riepen op straat. Elke vrouw kent het, maar mannen hebben geen idee dat het gebeurt. Ze weten wel dat het gebeurt, maar kennen de 'geheime' vorm niet. Die vorm noemen we de drive-by. Dat is wanneer mannen je iets toefluisteren als je langsloopt, en je loopt snel door terwijl je denkt, "Ik heb niks misdaan." Daar staan wij voor als duo: angsten overwinnen en aanpakken wat ons boos maakt door middel van comedy. Ik zit al met dit thema sinds ik een tiener was op de middelbare school. Het begint al zo vroeg, vreselijk.

Wat kun je ons vertellen over jullie nieuwe show Great Gig?
SJ: Veel van onze thema's gaan over de showbusiness en de belachelijke dingen die er kunnen gebeuren. Denk aan het werken met casting directors en het opbouwen van je identiteit als act. Er is een bepaalde groep acteercoaches die beweert dat je per se moet weten wat je doet, anders zal niemand je ooit boeken. Of ze zeggen dat je zonder de perfecte foto geen schijn van kans hebt. Het zal iedereen in de showbusiness erg bekend voorkomen, en voor iedereen daarbuiten is het nog steeds ontzettend grappig.

Credits


Tekst Courtney Iseman
Fotografie Sam Evans-Butler

Tagged:
comedy
Interview
New York
Feminisme&
ginny leise
sj son
soojeong son