Quantcast

laura hospes documenteerde haar verblijf op een psychiatrische afdeling

De 21-jarige fotograaf uit Groningen wil de wereld laten zien - en voelen - hoe het is om het leven niet meer te zien zitten.

Channa Brunt

"Altijd als ik me rot voel, of het gevoel heb dat ik me moet uiten, ga ik fotograferen. Het staat voor mij gelijk aan huilen bij verdriet of schreeuwen bij boosheid," zegt de 21-jarige fotografe Laura Hospes uit Groningen. Maar hoewel we ons allemaal wel eens rot voelen, leidt dit er lang niet altijd toe dat we met een depressie op een psychiatrische afdeling van een ziekenhuis worden opgenomen.

Laura belandde op die afdeling nadat ze in april van dit jaar een zelfmoordpoging deed. Heel bewust ging ze ook daar door met fotograferen. "Door middel van fotografie kan ik me uiten en vertellen hoe het met me gaat," vertelt ze. "Ik kan er dingen of gebeurtenissen mee verwerken."

"Mijn camera luistert naar mij zoals niemand anders dat doet," gaat ze verder. "Hij bevestigt mijn gevoelens en laat ze er zijn - mijn camera is mijn troost voor al het nare op de wereld." Het resultaat is de serie UCP-UMCG - vernoemd naar de afdeling waar ze de foto's nam. De confronterende zwart-witfoto's kunnen niet anders dan hard aankomen bij de kijker. "De foto's zijn een directe spiegel van mijn allerdiepste gevoelens," legt Laura uit.

Inmiddels zit ze niet meer intern op de afdeling, maar moet ze zich nog wel dagelijks melden en wordt ze begeleid middels gesprekken en therapie. "Nu wil ik de gevoelens die ik vast heb gelegd graag met de hele wereld delen. Ik wil dat iedereen ziet hoe zwaar het is - ik wil het publiek bijna pijn doen met mijn foto's, om anderen te laten voelen hoe het is om opgesloten te zijn en het leven niet meer te zien zitten."

laurahospes.com

Credits


Tekst Channa Brunt
Beelden Laura Hospes