hoe is het gesteld met de diversiteit in de mode?

Toen Carrie Hammer tijdens de NYFW een model met het downsyndroom haar catwalk opstuurde, zorgde ze ervoor dat de discussie over diversiteit in de mode weer even oplaaide. Was het een stunt of een radicale viering van alles wat ons uniek maakt?

door Charlotte Gush
|
02 maart 2015, 10:40am

"Rolmodellen, geen catwalkmodellen", is het motto van Carrie Hammer. Een paar weken geleden schreef de relatief onbekende womenswear-designer krantenkoppen toen ze actrice Jamie Brewer, die het downsyndroom heeft, castte voor haar herfst/winter '15-show in New York. Een jaar geleden castte ze seksueel psycholoog Dr. Danielle Sheypuk, die in een rolstoel zit. Zowel Brewer als Sheypuk maakten hun debuut in de industrie, en beiden zorgden ervoor dat het internet helemaal gek werd - enthousiaste (of klikgeile) journalisten verklaarden dat het het begin was van een ware revolutie op de catwalk. Maar is dat ook zo? De mainstream pers haakte massaal in, maar de modemagazines leken onbewogen - er waren maar een paar die er verslag van deden. Vergelijk dit met de reacties op de lente/zomer '14-show van Rick Owens, waarvoor hij een compleet stepteam castte: vrijwel alleen zwarte vrouwen, die allemaal een maatje meer hadden dan de "standaard" modellen, hun voeten synchroon stampend. Hun grommende gezichten waren te zien op de websites van alle modebladen en in verschillende printissues.

Natuurlijk zit het verschil hem in de kleding: Rick Owens is een gerespecteerde, invloedrijke high fashion-designer. Carrie Hammer houdt zich daarentegen niet bepaald bezig met het verleggen van grenzen in de mode. Toch probeert ook zij haar visie op de ambitieuze vrouw te laten zien. Geen van de vrouwen op Hammers catwalk was model of voldeed aan de "standaard" modelleneisen. In plaats daarvan werden ze geselecteerd omdat ze uitblinken in wat ze doen - in de wetenschap, cultuur, goede doelen, etc. Jamie Brewer is een sterk aanwezige activiste voor gehandicapten en een actrice in American Horror Story, een populaire serie van Fox, waarin later dit jaar ook Lady Gaga te zien zal zijn. Brewer werd in de show bijgestaan door entrepreneurs, CEO's, voorzitters en editors - velen daarvan vrienden van de ontwerpster, die ze leerde kennen toen ze nog in de reclamewereld werkte. Hammers klanten zijn diverse "powervrouwen", en ze schakelt deze powervrouwen dan ook in wanneer ze haar nieuwe collecties aan de wereld showt. Natuurlijk is het ook gewoon een stukje marketing, maar het voelt niet als een cynische stunt; het voelt eerlijk en duurzaam.

Het is zakelijk gezien ook heel logisch, zo toonde een onderzoek van moderesearcher Dr. Ben Barry aan. De wetenschapper aan Cambridge onderzocht de reacties van duizenden vrouwen op modeadvertenties, en kwam er zo achter dat hun "aanschafintenties" (hoe waarschijnlijk het is dat ze de kledingstukken aanschaffen) groeien naarmate het lichaam van de gebruikte modellen meer op dat van henzelf lijkt. De statistieken zijn overtuigend, maar high fashion-designers willen niet dat hun collecties eruitzien alsof commercie hen ook maar iets doen - het is de kunst die hun unieke visie leidt.

Wat high fashion-designers eigenlijk zeggen wanneer ze alleen maar jonge, dunne, blanke meisjes casten, is dat vrouwen die niet aan diezelfde schoonheidsidealen voldoen, niet aan hun visie van ambitieuze vrouwen en moderne vrouwelijkheid voldoen. En op de catwalks van de invloedrijkste smaakmakers is dat een schadelijke boodschap.

Net als Carrie Hammer laten ook high-end designers hun visie op de ambitieuze vrouw zien. Zoals de shownotes je zo vaak zullen vertellen: ze presenteren een concept, een verhaal, een wereld en de vrouwen die daarin staan - een herdefiniëring van vrouwelijkheid. Wat ze eigenlijk zeggen wanneer ze alleen maar jonge, dunne, blanke meisjes casten, is dat vrouwen die niet aan diezelfde schoonheidsidealen voldoen, niet aan hun visie van ambitieuze vrouwen en moderne vrouwelijkheid voldoen. En op de catwalks van de invloedrijkste smaakmakers is dat een schadelijke boodschap.

Dit seizoen was in New York 78% van de modellen wit. De oprichters van Diversity Coalition, Iman, Naomi Campbell en Bethann Hardison, stellen: "Wat de intenties ook zijn, het resultaat is racisme." Hetzelfde geldt voor andere vormen van diversiteit: wat de intenties ook zijn, het resultaat is discriminatie als de modellen vrijwel allemaal voldoen aan één bepaald concept van schoonheid. Het is schadelijk en, laten we eerlijk zijn, bijzonder saai.

"Mode is saai als iedereen er hetzelfde uitziet", zo luidt het motto van All Walks Beyond the Catwalk, de industriecampagne die diversiteit in de mode promoot, en waaraan ik zelf ook mijn bijdrage lever. Onze boodschap aan ontwerpers is simpel: diversiteit zou jouw creativiteit moeten voeden, niet moeten doodslaan. Modeontwerpers maken deel uit van een business die draait om innovatie - ze kunnen en moeten hoger inzetten, en dat is ook wat we van ze zouden moeten verwachten.

Werken met lichamelijk beperkte modellen is niet iets ongehoords in high fashion - in 1998 bewees Nick Knight dat hij ook met een lichamelijk gehandicapt model iconische, compromisloze modebeelden kon schieten, toen hij atlete en actrice Aimee Mullins in Alexander McQueen schoot voor een covershoot voor de Dazed-issue die Fashion-able getiteld werd. Mullins liep later ook mee in de lente/zomer '99-show van McQueen, op op maat gemaakte prothesen (met hak), beiden gesneden uit één stuk massief essenhout. Wellicht dachten commentatoren dat ook dit een moderevolutie betekende, maar dat was natuurlijk niet zo. Feit is dat zoiets moet worden volgehouden voordat kan worden aangetoond dat diverse casting niet alleen goed is voor een beetje snelle persaandacht, maar ook daadwerkelijk voor de reputatie van de designer en uiteindelijk ook voor de verkoopcijfers.

In businesswear lijkt Carrie Hammer de weg vrij te maken. In high fashion is Rick Owens altijd op subtiele wijze diversiteit blijven promoten op zijn catwalks, door vrouwen te casten die variëren in leeftijd, maten en afkomst - sommige zijn modellen, andere vrienden of werknemers bij zijn atelier. Nicola Formichetti is als artistic director bij Diesel ook consistent in zijn casting van diverse modellen, waaronder mode-editor Jillian Mercado die in een rolstoel zit, en meer recentelijk Chantelle Winnie, die aan de huidaandoening vitiligo lijdt. Het is duurzame, geïntegreerde diversiteit bij een van de meest gerespecteerde creatievelingen, wat uiteindelijk zal leiden tot echte en blijvende veranderingen in en voorbij de industrie.

Natuurlijk zijn niet alleen ontwerpers verantwoordelijk voor het gebrek aan diversiteit in de mode-industrie - modellenbureaus, casting directors en editors zouden zich hier ook hard voor moeten maken. Daarnaast is de mode natuurlijk niet de enige industrie waarin de diversiteit van de samenleving ondervertegenwoordigd is. Wel is het zo dat degenen in de mode-industrie in een unieke positie staan om hier daadwerkelijk iets aan te doen. Mode heeft de overweldigende kracht om niet alleen te vertellen wat cool is, maar om ook te vertellen wat acceptabel is. Verschillen moeten niet alleen geaccepteerd maar ook gevierd worden als de samenleving individuen meer vrijheid en gelijkheid wil geven.

Doe het omdat het interessant is. Doe het omdat het belangrijk is. Blijf het doen, want mode heeft absoluut de macht om de wereld een betere plek te maken.

Credits


Tekst Charlotte Gush
Fotografie Harry Carr 
Styling Bojana Kozarevic
Haar Louis Ghewy bij The Book Agency, maakt gebruik van Bumble and bumble
Make-up Danielle Kahlani bij The Book Agency, maakt gebruik van Laura Mercier
Model Chantelle Winnie

Tagged:
FASHION WEEK
womenswear
diversiteit