Jurk: Schueller de Waal

dit nederlandse model heeft vitiligo en zou niet anders willen

Met haar prachtige symmetrische pigmentvlekken wil Deborah Moreno jonge vrouwen inspireren hun ‘afwijkingen’ te omarmen.

|
apr. 23 2018, 9:29am

Jurk: Schueller de Waal

i-D spreekt en documenteert de Nederlandse pioniers die onze ideeën over schoonheid verbreden. Lees er hier meer over.

Toen ik vijf jaar oud was, kreeg ik uit het niets witte vlekken rond mijn ogen. Ik ging met mijn moeder naar het ziekenhuis, en daar vertelden ze dat ik vitiligo had, een aandoening waarbij op sommige plekken van mijn lichaam pigment verdwijnt. Daardoor kreeg ik langzamerhand witte vlekken, die alsmaar groter werden. Ik reisde met mijn moeder de wereld rond, op zoek naar iets wat de aandoening kon genezen. De kinderen op de speelplaats wilden niet met me spelen, want ze zeiden dat ik ze misselijk maakte. Uiteindelijk kreeg ik medicatie en een zalfje die de aandoening eventueel kon onderdrukken.

Op mijn elfde was ik de medicatie echt zat. Ik wilde gewoon buiten kunnen spelen, en niet drie keer per dag mezelf volledig insmeren met zalf en afhankelijk zijn van medicatie, die toch maar heel erg langzaam werkte. Daarbij vroeg ik me soms af wie ik echt was, en het voelde fout om mijn ‘natuurlijke’ conditie te proberen onderdrukken. Ik besloot te stoppen. Mijn lichaam veranderde omdat ik begon te puberen en daardoor kreeg ik grotere vlekken in mijn lichaam en gezicht. Na een tijdje bleven ze hetzelfde en die vlekken heb ik nu nog steeds.

Ik heb mezelf nooit lelijk gevonden, maar ik was een tijd lang erg bang voor de reacties van mensen. Ik keek op tegen de zomer, omdat mensen dan korte mouwen gingen dragen. Ik wist wel dat mensen konden zien dat ik vitiligo had, maar wilde gewoon liefst van al verdwijnen in de massa. Ook werd ik een tijdje gepest, en ik vond het moeilijk om voor mezelf op te komen. Mensen riepen ‘Paula de koe’ naar me, en staarden me constant na. Op een gegeven moment begon mijn zus, die een jaar jonger was dan ik, het voor me op te nemen. Ik dacht toen: dit is niet oké, ik zou het voor haar moeten opnemen en niet andersom. Er brak iets in me en ik nam me voor om me niet meer te laten doen. Ik beet van me af, en werd een tijdje zelfs agressief tegen iedereen die het ook maar durfde om me te pesten.

Op mijn vijftiende wilde ik uitgaan en wilde ik koste wat het kost een klein topje aan, waardoor iedereen mijn blote armen en dus vitiligo-vlekken kon zien. Ik stond uren voor de spiegel, was bloednerveus en belde constant mijn vrienden op met de vraag of ik dit wel moest doen. Mijn vrienden en familie stelden me gerust en die avond ging ik voor het eerst met blote armen naar buiten. De reacties van de mensen waren eigenlijk verrassend positief. Iedereen vertelde me hoe mooi en bijzonder ze me vonden, en dat was een ongelooflijke boost in mijn zelfvertrouwen.

Jurk: Karim Adduchi

Zo heb ik langzamerhand meer en meer zelfvertrouwen gekregen. Mijn familie had me altijd al verteld dat ik mooi was hoe ik ben in mijn puurste vorm en ze hebben me altijd gestimuleerd om van mezelf te houden. Ik was altijd een vrolijk kind, en mijn familie heeft er altijd voor gezorgd dat ik dat ook bleef. Die ongelooflijke support heeft me door een zware periode gesleurd, en ervoor gezorgd dat ik me heel erg goed voel in mijn vel. Als ik nu medicatie zou krijgen die de aandoening zou doen verdwijnen, zou ik het niet nemen. Mijn huid is een belangrijk deel van wie ik ben, en ik voel me mooi hoe ik ben.

Twee jaar geleden, toen ik achttien was, vroeg mijn huidige agent van SMD Photography of ze een foto van me mocht nemen. Ik vond het erg spannend, want ik had zoiets nog nooit gedaan, maar de ervaring vond ik heerlijk. Ze wilde me graag als model vertegenwoordigen en samen met haar probeer ik nu mijn modellencarrière uit te breiden. Ik weet nog toen ik Winnie Harlow, een van de eerste zwarte modellen met vitiligo, voor het eerst zag. Ik vind haar zo ongelooflijk mooi en ze straalt zoveel zelfvertrouwen uit. Dat wilde ik ook. Nu hoop ik hetzelfde effect te hebben met mijn foto’s voor jongeren over de hele wereld met vitiligo. Door social media zien jongeren vaak hele knappe meisjes, waarvan ze denken dat dit de norm is en dat ze er ook zo moeten uitzien. Ik hoop die meisjes te laten inzien dat het er niet toe doet of je nu vitiligo of een gigantische wijnvlek hebt, maar dat zelfvertrouwen de allermooiste eigenschap is die je kan bezitten.

Trui: Barbara Langendijk, Coltrui: Weekday, Broek: King&Tuckfield

Credits

Fotografie:
Michelle Janssen
Styling: Jaleesa Chary