het gayfeest dat het nachtleven in londen voorgoed veranderde

Oprichter Laurence Malice vertelde ons alles over clubavond Trade, geliefd bij Jean-Paul Gaultier, Björk en Boy George.

|
okt. 20 2015, 6:25am

US-house, Italo-house, UK-house, tribal, techno en Belgische new beat; het is slechts een selectie van de vele muzieksoorten die het Londense nachtleven voorgoed hebben veranderd. Voor deze genres, eindeloze nachten en de wildste afterparties moest je bij Trade zijn, een clubavond in Turnmill, een hoekpand in de Londense wijk Clerkenwell. Geestelijk vader Laurence Malice vertelt dat het feest ontstond doordat mensen altijd smachtten naar meer zodra de lichten aangingen. "Je zult het niet geloven, maar rond 1989 was er geen club te vinden die open was na drie uur 's nachts," zegt hij. "Mensen konden nergens naartoe, en dat bracht mij op het idee een legale clubnacht te beginnen die doorging tot in de vroege uurtjes." In die tijd was Londen niet altijd een even prettige plek voor homo's. Malice vond dat de club een veilige plek moest zijn voor iedereen, een plek waar feestgangers vooroordelen en geweld bespaard bleven. Nu wordt de clubavond herdacht met een expositie in het Islington Museum, compleet met foto's, flyers en - hoe kan het ook anders - een gigantisch feest.

Wanneer werd de eerste Trade-avond gehouden?
Dat was op een zaterdag in november 1990. Op de flyer voor het feest beloofden we de bezoekers een compleet ontbijt. De eigenaar van Turnmill, John Newman, keek me verschrikt aan toen ik zelfs ijs op het menu wilde zetten. Voor velen was Trade dé plek om naartoe te gaan als de andere clubs hun deuren sloten, rond een uur of drie. Ik wilde een goed openingsfeest geven, waar al mijn vrienden totaal zichzelf konden zijn.

Wat voor bekende gayfeesten bestonden er in die tijd nog meer?
Natuurlijk was club Heaven ontzettend bekend en invloedrijk. Hetzelfde geldt voor de kleinere, aangrenzende club, Soundshaft. Verder waren er comedy- en cabaretclubs zoals The Black Cap in Camden en de Royal Vauxhall Tavern. Dat was het Londen van na Leigh Bowery's Taboo club, John Crancher's Anarchy club en Sacrosanct. Kinky Gerlinki was een gigantisch bal dat eens in de zoveel maanden werd georganiseerd op wisselende locaties. Ook was er Jimmy Trindy's Daisy Chain in The Fridge, waar de go-go boys optraden, en Yvette The Conqueror stond bekend om de enorme Love Muscle-feesten waar ze "hot bum 'n' bass" draaiden.

Wat kun je vertellen over de flyers en het artwork?
Trade was de eerste maanden een underground club, later nodigde ik Tim Stabler pas uit om te helpen met promotie en het decor in de club. Hij kwam met het neon decor en de piepschuimen 'Trade babies' en Playboy bunnies die aan het plafond hingen. Mijn beste vriend TradeMark verzorgde andere creatieve decoratie zoals het iconische capsulelogo, dat geïnspireerd was op Duitse verkeersborden, met een spijker in het logo. Het bord betekende 'geen snelheidslimiet', wat weer sloeg op de muziek die we draaiden in de club. Ook Martin 'B-Art' had een groot aandeel in het ontwerpen van de flyers.

Waarom denk je dat de nacht zo'n succes werd?
Het feit dat de club veel langer open was onderscheidde ons van andere plekken, en het duurde niet lang voor dat het een enorme hotspot werd. Daarnaast was Trade uniek in zijn soort. Het wakkerde een revolutie in de nachtclubcultuur aan, vooral dankzij de mensen die er op af kwamen. Trade was er in eerste instantie voor LGBT-jongeren, maar iedereen met een positieve houding was welkom, welke sociale achtergrond of seksuele geaardheid je ook had. Bankmedewerkers dansten met popsterren, gespierde mannen met acteurs… Er hing een vrije en ongedwongen sfeer waardoor iedereen zichzelf kon uitdrukken in kunst, muziek en mode.

Onder andere Jean-Paul Gaultier, Björk en Boy George waren groot fan - heb je daar goede verhalen over?
Een van onze bewakers had de bijnaam "de begrafenisondernemer" vanwege zijn lage, slome stem. Op een avond riep hij me bij zich omdat een vrouw haar vriendinnen wilde overhalen om haar in de lucht te gooien. De bewaker was bang dat ze tegen het plafond zou rammen. Die vrouw bleek Björk te zijn!

Tijdens het achtjarige bestaan van Trade strekte de rij voor de gastenlijst zich uit over Clerkenwell Road. Plotseling dook er een gigantische limousine op waar een jonge personal assistant uit sprong. Ze wilde de manager spreken, want Cher - wiens single I Believe op dat moment een grote hit was - zat in de limo. Ze was even stil voor het dramatische effect. Alle bezoekers in de rij vielen stil. "Wat kan ik voor je doen?", vroeg de bewaker. Lichtelijk geïrriteerd legde de assistent uit dat Cher een VIP-tafel met zes flessen champagne wilde reserveren. De bewaker legde uit dat er geen VIP-tafels waren, omdat iedereen in Trade gelijk was. Eerder had Madonna haar zin ook niet gekregen, dus voor Cher kon geen uitzondering worden gemaakt. De bezoekers begonnen luid te juichen en te klappen, en de limousine scheurde met piepende banden weg.

Is gay-clubbing in Londen uitgestorven?
Natuurlijk niet, het is alleen veranderd. Nu het beter gaat met de acceptatie van homo's, zijn het homo- en heteronachtleven op veel manieren veranderd, met name buiten Londen. In Londen vind je overal creatieve plekken waar steeds nieuwe homo- en heteroclubs ontstaan, bijvoorbeeld in Dalston, Shoreditch en Vauxhall.

Er komt nu een feest om de 25e verjaardag van Trade te vieren. Wat verwacht je daarvan?
Het wordt een zilveren jubileum dat zal glimmen van trots. Een nacht waarvan de DJ's en bezoekers zouden willen dat er nooit een einde aan komt.

Trade: De finale is op zondag 25 oktober 25th bij Egg Ldn

Trade: De tentoonstelling Often Copied, Never Equalled is in het Islington Museum van 16 oktober - 16 januari 

Credits


Tekst Stuart Brumfitt