ik ben een stagiair, geen idioot

De stagiair – hij met zijn vervallen gezicht en verwarde uitdrukking, zij slepend met een te grote koffer, keihard werkend voor de mode, al voordat Tumblr bestond (en ze doen het gratis!) – wordt met uitsterven bedreigd.

door Tish Weinstock
|
25 maart 2015, 12:05pm

Walter Pfeiffer

"Is er een reden dat mijn koffie niet hier is? Is ze doodgegaan ofzo?", zegt Miranda Priestly in The Devil Wears Prada, de film die alle stagiaires eraan herinnert waarom ze elke maandagochtend weer bang zijn om naar hun werk te gaan. Talloze loopjes voor koffie, eindeloos veel terugbrengsessies, het opruimen van kattenkots, het opruimen van je baas' kots, werken in het weekend, werken in élk weekend en constant het gevoel dat je wordt uitgebuit… Als de geruchten waar zijn is het leven van de onbetaalde stagiair een vervelend leven, maar wel één dat op het punt staat te veranderen.

In Groot-Brittannië bijvoorbeeld strijdt de overheid momenteel voor een minimumloon voor stagiaires, dat neer zou moeten komen op 7,78 euro per uur voor mensen boven de 21 jaar, 6,20 euro per uur voor iedereen tussen de 18 en 21 jaar, en 4,59 euro per uur voor iedereen onder de 18 jaar. Los van zulk overheidsingrijpen begint er ook iets anders te veranderen: stagiaires van over de hele wereld laten steeds meer van zich horen, vechten terug, roepen YOLO en doen er alles aan om te bewijzen dat ze dan wel stagiaires zijn, maar dat dat nog niet betekent dat ze idioten zijn - van de Britse campagne Intern Aware, voor eerlijke, betaalde stages, tot Intern Magazine, een nieuwe onafhankelijke publicatie gewijd aan stagiaires en de toestand van de stagiairecultuur.

Daarnaast zag ik vorig jaar, geheel in David en Goliath-stijl, twee stagiaires met een dikke vette rechtszaak een klap uitdelen aan de grote uitgeverij Condé Nast. Lauren Ballinger en Matthew Leib waren het zat dat ze minder betaald kregen dan het minimumloon, traden in de modieuze voetsporen van Diana Want (die in 2012 Hearst Magazines vervolgde), en kwamen daarmee op voor de kleine man. Condé Nast reageerde overigens met het dreigement dat ze haar stageprogramma gewoon helemaal zouden opdoeken, waarmee de dromen van vele modestagiaires in duigen zouden vallen.

Er is geen twijfel over mogelijk: stages moeten veranderen. Stagiairs moeten ten eerste een minimumloon betaald krijgen, en een slim iemand zou eens een professionele returnservice uit moeten vinden zodat modestagiairs na fotoshoots niet meer met enorme koffers door de stad hoeven te slepen (want wat leer je daarvan, hoe je kaart moet lezen?).

Tegelijkertijd blijft er met de groei van het internet steeds minder geld over voor print, en daarmee al helemaal voor stagiaires. En waar de consument met de komst van allerhande apps, smartphones, tablets, etc. het voordeel geniet van altijd en overal toegang tot alles, is er voor online publicaties vooral het nadeel dat nu ook daar minder geld te verdienen is. Dus waar het betalen van stagiaires in theorie prachtig mag klinken, gelden nu vooral de woorden die Jerry Maguire ooit zei: "Show me the money!" Want op dit moment is dat er niet.

Dit betekent niet dat we zouden moeten stoppen met stages, zeker niet met stages als die bij Condé Nast, de uitgever vanVogue, Vanity Fair en GQ. Zeuren over stages is uitgegroeid tot de nieuwste trend, na de no-make-upselfies, YouTube-videos van schattige huisdieren en instagramfoto's van geitenkaassalades. Het is steeds makkelijker om meegezogen te worden in bestaande discussies over het wel en wee van stagiaires, over of ze wel of niet als slaven behandeld worden.

Zonder stages kun je het opdoen van kritische ervaring wel vergeten - zeg gedag tegen je schoolkrediet, tegen vrienden worden met de toekomstige sterren van de mode, en dat je naam ooit in een printmagazine verschijnt kan je al helemaal vergeten. Iedereen begint als stagiair; bijna het hele i-D-team is als stagiair de modewereld binnengekomen. Stages horen erbij, en hoewel het een cliché lijkt: hoe langer je ergens blijft, hoe groter de kans is dat je aan het einde van je stage mag blijven.

Hier bovenop zijn stages, naast een kick-start voor je carrière, ook cruciaal om uit te vinden welke carrière wel en niet bij je past. Dus als je modestage niet is wat je ervan verwacht had, is dat misschien omdat je niet in de mode moet gaan werken. Of, zoals een zeer wijze vriend ooit zei: "If you can't stand the heat girrrrrl, get out the kitchen!"

Credits


Tekst Tish Weinstock
Fotografie Walter Pfeiffer 
Styling Erika Kurihara

Tagged:
stage
stagiair
Tish Weinstock
Generatie Z