Advertentie

het politieke belang van langharige mannen

Het is een vorm van verzet.

door Daniel Reynolds
|
06 november 2017, 3:23pm

i-D Hair Week is an exploration of how our hairstyles start conversations about identity, culture and the times we live in.

"Je haar is te lang," zei mijn vader. "Zo zal je nooit een baan krijgen." Mijn handen streken instinctief door mijn lichtbruine lokken, die in 2012 tot aan mijn kin reikten. Voor een vrouw was deze lengte onopvallend geweest – of zelfs kort. Maar voor een man was, en is, zijn haarlengte een politieke kwestie. Volgens mij vader, of in ieder geval vanuit het perspectief van velen van zijn generatie, hebben werkende mannen kort haar. Werkloze hippies en homo's laten het groeien.

Ik dacht na over de woorden van mijn vader in de maanden daarna. Ik ben afgestudeerd met een master in Engels en schrijven. Uiteindelijk werd duidelijk dat ik niet kon rondkomen van poëzie voorlezen in cafés, dus ging ik solliciteren. Terwijl ik in de sollicitatiegesprekken mijn prestaties en kwaliteiten opsomde, ging mijn hand keer op keer naar mijn boven om een lok uit mijn gezicht te vegen. Is het echt mogelijk, vroeg ik me af, dat zoiets triviaals als de lengte van je haren kan meewegen in de beslissing van een werkgever om iemand aan te nemen?

Ik heb geen betrouwbare gegevens gevonden over arbeidsmarktdiscriminatie van mannen met lang haar. Maar ik vond wel een steungroep, de Longhairs, die deze demografische groep haarverzorgingstips geeft en eraan werkt om de culturele stigmatisering te doorbreken. Ze verkopen ook haarbanden.

Maar ik – een homoseksuele man met lang haar – was toch nieuwsgierig of mijn lokken 'iets' zeiden over mijn seksuele geaardheid, die mogelijk van invloed is op mijn carrièremogelijkheden. Als je immers een homoseksuele langharige man in de Verenigde Staten bent, conformeer je je niet aan de gendernorm (wereldwijd zijn er uitzonderingen op deze regel: er zijn veel orthodox-joodse en moslimgemeenschappen waarin mannen lang haar dragen vanwege hun religieuze overtuigingen; en dankzij Bob Marley zijn dreadlocks populair op Jamaica en daarbuiten). Daarnaast is discriminatie op de arbeidsmarkt tegen lgbtq+-werknemers een serieus probleem. Volgens het Williams Institute van de Universiteit van Californië meldde 21 procent van de lgbt'ers dat ze werden gediscrimineerd bij het aannemen, in promotiesituaties en bij de hoogte van het salaris.

Ik heb nooit iets teruggehoord van de zakelijkere kantoorbedrijven waar ik mijn cv naar had gestuurd. Of dat aan mijn haar lag kan ik niet zeggen, maar ik werd meer aangetrokken tot beroepen waarbij haarlengte niet uitmaakt. Mijn eerste baan was het schrijven voor een blog over de kunstscene van New York. In die kringen werd mijn haar niet opgemerkt – het was zelfs redelijk tam, vergeleken met de kleuren, vormen en stijlen van de kunstenaars en mensen uit de kunstscene. Ik dacht niet meer na over het stigma. Ik liet het groeien.

Het is 2017. Mijn haar is ongeveer 90 centimeter lang. Ik heb het niet meer geknipt sinds ik vijf jaar geleden naar Los Angeles verhuisde. Daar zijn verschillende redenen voor. Het is ten eerste kosteneffectief, aangezien ik al heel lang geen geld meer heb uitgegeven bij de kapper. Daarnaast is er ook iets sentimenteels. Wanneer we volwassen worden, kun je niet meer op de deurpost aangeven hoeveel je bent gegroeid. Het is zelfs zo dat je kunt krimpen als je ouder wordt. Maar haarlengte is een fysiek bewijs van de voorbijgaande tijd. Het groeit zelfs nog door nadat we zijn gestorven. Het is het laatste deel van ons lichaam dat nog weerstand biedt aan ons heengaan.

Haar kan een bron van ijdelheid zijn – maar ook op een manier die gender overstijgt. Mijn haarlengte heeft voor mij een deur geopend om minder genderconformerend te zijn in mijn kleding. Ik kan nu voor elke gelegenheid kiezen tussen jurken en pakken.

Het is ook een bron van intimiteit. Naast mijzelf raakt alleen mijn partner mijn haar met enige regelmaat aan. Soms zwaait hij het als grapje rond voor een dramatisch effect, maar hij kan het ook op een tedere manier aanraken. Af en toe vragen vreemdelingen toestemming om het aan te raken. Er bestaan veel opiniestukken in de wereld over deze handeling, vooral als het gaat om ras of etniciteit. Maar meestal stem ik ermee in. Als een hand schudden of een wang kussen een introductie kan zijn, waarom dan niet deze fysieke handeling?

Natuurlijk vraagt niet iedereen om toestemming. Dit heeft geleid tot interessante ontmoetingen. Kort na de verkiezingen was ik in een homobar in Omaha in Nebraska. Het was een van de plekken waar mijn partner en ik langskwamen tijdens onze roadtrip door het hele land. Een paar minuten nadat we ons drankje hadden besteld, ging de deur open en kwam er een vrijgezellenfeestje binnen. De aanstaande bruid zag mij, sprintte – in een surrealistisch moment – naar me toe, greep mijn haar beet en verwonderde zich erover dat ze nog nooit een jongen had gezien met zulk lang haar.

Daarna begon ze honderduit te vertellen. Ze zei tegen me dat ze het zo'n opluchting vond om in Omaha te zijn, omdat het zoveel liberaler was dan waar zij was opgegroeid, waarbij ze een 'transgendertoilet' in een vorige bar als voorbeeld van progressiviteit aanhaalde. Haar 'hippietante', een openhartige vrouw met liberale opvattingen in een conservatief gebied, was onlangs ontvoerd door de Ku Klux Klan in haar geboortestaat Idaho. Het duurde een week voordat ze bij een telefoon kon komen om de politie te bellen, zodat ze kon ontsnappen. Dat zou nooit gebeuren in Omaha, zei ze. Tijdens dit hele verhaal hield de knikkende bruid mijn haar vast in haar handen, alsof het een talisman was.

Ik kan niet nagaan die ontvoering echt is gebeurd. Het transgendertoilet bestaat wel – maar was eigenlijk een onderwerp van lokale controverse toen die werd geplaatst, omdat het bedoeld was om transgenders te verhinderen om van de mannen- of vrouwentoiletten gebruik te maken.

Hoe dan ook, het verhaal van deze vrouw raakt de kern van waarom een kapsel een politieke kwestie en belangrijk is. Het kan een middel zijn om aan de wereld te verkondigen dat je een hippietante of een homo bent, of dat je je verzet tegen seksuele of gendernormen. Ja, dit kan ervoor zorgen dat je een doelwit wordt van haat of hoon, maar het is nu belangrijker dan ooit om zichtbaar te zijn met onze andersheid. Het is nu niet de tijd om conventioneel te zijn, of om te verliezen wat ons uniek maakt. We moeten weerstand bieden aan de politieke machten die ons dwingen om dat te doen, want er staat veel meer op het spel dan haar.

De rechten en levens van kwetsbare gemeenschappen – vrouwen, lgbt'ers, moslims, mensen van kleur – worden aangevallen door een politiek kabinet dat beschermingsmaatregelen voor transstudenten heeft teruggedraaid en zwijgt terwijl homoseksuele en transseksuele mannen in Tsjetsjenië in concentratiekampen worden gestopt en gedood. Voor een man is het knippen van je haar een kleinigheid, maar het heeft wel betekenis. Het is een knipbeurt voor conformiteit, voor het patriarchaat, voor de instandhouding van het binaire gendersysteem, dat seksisme en homofobie teweegbrengt.

Ik begreep misschien niet volledig waarom ik mijn haar enkele jaren geleden begon te laten groeien. Maar nu is de missie duidelijk. Mijn haar is een symbool van mijn queerheid en mijn verzet. Oorspronkelijk was de vraag die me plaagde: kan ik een baan krijgen met lang haar? Maar die insteek is verkeerd. De echte vragen zouden moeten zijn: wat is het gevaar van lang haar? Wat vertegenwoordigt het? En hoe kunnen we de samenleving om te beginnen zo maken dat iemand zich niet hoeft te conformeren aan binaire genders uit angst voor discriminatie?

Credits


Fotografie: Hairfreaky via Flickr Creative Commons