deze fotograaf beschildert zwarte mannen met glitter

De jonge fotograaf Quil Lemons liet zich inspireren door Frank Ocean, en legde voor zijn serie ‘Glitterboy’ zwarte jongens bestrooid met glitters vast.

|
mei 9 2017, 9:25am

Toen de jonge fotograaf Quil Lemons zeventien jaar oud was, liet Frank Ocean zijn fans via Tumblr weten dat hij een Snapchat-account had gemaakt, door simpelweg te posten: "SNAPCHAT: AREALGLITTERBOY", met als ondertitel: "will shine and shine and shine"). Dat moment veranderde voorgoed Lemons' ideeën over wat het betekent om een zwarte man in South Philadelphia te zijn in de vroege jaren nul. Wat is een "glitterboy" en hoe verhoudt het zich tot gender en ras? Oceans met glitter en mascara overladen gezicht in de Nikes-video was alles wat Lemons voor zich zag toen hij zijn gezicht poederde met oogschaduw, er een sterrenbeeld van zilveren glitters opplakte, en een foto nam. Hij postte de foto op social media met het onderschrift: "een echte n***a draagt make-up".

"Het wakkerde een discussie aan," vertelt de inmiddels negentienjarige fotograaf en student. Het inspireerde Lemons bovendien om Glitterboy te maken, een lopende portret- en interviewserie van t-shirtloze zwarte jongens en mannen wiens gezichten zijn beschilderd met glitter. De studioportretten zijn genomen tegen een roze achtergrond. De serie betwist het beeld van zwarte mannen dat de mainstream media afschilderen en stelt de vraag wat mannelijkheid betekent binnen de zwarte gemeenschap.

Voor Lemons een foto neemt van zijn subjecten, stelt hij altijd de vraag: "Heb je er moeite mee om als zwarte man vrouwelijkheid te uiten?" De antwoorden zijn even krachtig en onthullend als de portretten zelf. Het jonge model Jourdan zei: "Ik probeerde mijn haar te verbergen, droeg wijde kleding, zorgde ervoor dat de haartjes op mijn kin te zien waren, probeerde niet mee te zingen met Beyoncé, en koos er zelfs voor bepaalde foto's niet op social media te posten, omdat ik bang was dat ze me als 'soft' zouden zien." Hij voegde toe: "Nu heb ik geleerd dat het niet mijn interesses zijn die me een man maken."

We spreken Quil Lemons over de manier waarop hij zijn perspectief gebruikt om de ideeën over zwarte seksualiteit en gender uit te dagen.

Wat vind je zo inspirerend aan Frank Ocean?
Voor mijn gevoel was de tekst van Frank Ocean op Tumblr een uiting van zijn eigen seksualiteit. In 2015 was het voor artiesten als Frank nog steeds een taboe om zich uit te spreken over hun seksualiteit, maar hij deed het. De zin "will shine and shine and shine" sprak me enorm aan, omdat zwarte jongens niet echt de ruimte krijgen om te schitteren. Ik had het gevoel dat hij daarmee opkwam voor jongens zoals hij. Zwarte mannen moeten kunnen schitteren, maar we horen dat niet vaak genoeg. Ik besloot een serie te schieten van zwarte jongens die glitter dragen, omdat je in de media bijna nooit zwarte jongens ziet experimenteren met vrouwelijkheid, of hun vrouwelijke kanten ziet omarmen.

Op welke manier biedt dit project een ander perspectief op zwarte masculiniteit?
Zware masculiniteit wordt altijd neergezet als iets gangster-achtigs. Dit project laat zien dat er meer is dan dat. Je kunt mooi of vrouwelijk zijn, en tegelijkertijd masculien en zwart. Je moet je zelfverzekerd kunnen voelen, dat is een uiting van wie je echt bent.

Soms verwarren we masculiniteit met seksualiteit. Deze portretten gaan niet per se over seksualiteit. Je subjecten zijn hetero, homo, en queer, van diverse leeftijden en met ieder een andere lichaamstype, die allemaal hun eigen 'versie' van mannelijkheid uiten.
Middels dit project probeer ik te laten zien dat je geen homo hoeft te zijn om glitter of make-up te dragen. Er is niet één manier om mannelijk te zijn. Ik heb het gevoel dat zwarte mannen die ruimte niet echt krijgen. Veel van mijn modellen zijn vrienden van me, maar het was lastig om ze make-up te laten dragen en zich open te laten stellen. In eerste instantie twijfelden ze nogal. Ze zeiden: "Hell no, ik ben een dude, ik kan geen make-up dragen". Toen ik hun foto's nam, raakten ze meer op hun gemak. Ik denk dat ze uiteindelijk een gevoel hadden van: Ook al ben ik een dude, ik kan glitter dragen en nog steeds een zwarte, masculiene man zijn. Het is zo'n archaïsch concept. We leven in 2017. Je kunt alles doen wat je maar wilt.

Heeft dit project je kijk op mannelijkheid veranderd?
Ja. Om eerlijk te zijn was ik bang om jongens te vragen hier model voor te staan. Het verbaast me dat we in 2017 nog steeds zulke vastgeroeste ideeën hebben over wat mannelijkheid is. Het belemmert ons om te durven zijn wie we echt zijn. Dankzij dit project heb ik me gerealiseerd dat mannelijkheid allesomvattend zou moeten zijn. Het is niet één ding, het is een heel spectrum. We bevinden ons niet meer in de vroege jaren nul waarin je wijde broeken moest dragen en stoer moest zijn. Jaden Smith en Thugger dragen nu zelfs jurken. Al die oude stigma's gaan nu op de schop. Dit project deed me inzien dat ik mannelijk kan zijn op welke manier ik dan ook wil.

Wat wil je bereiken met dit project?
Masculiniteit voelt als een soort gevangenis. We krijgen constant te horen dat je maar op een paar manieren mannelijk kunt zijn. Als je ook maar een beetje vrouwelijkheid uitstraalt, word je automatisch als homo gezien. Er is niks mis met gezien worden als homo, maar het is mogelijk om mannelijk en homo of vrouwelijk en hetero te zijn. Nu hebben we meer ruimte om te spelen met genderfluïditeit. Er is zoveel veranderd en dit project is een ode aan het zijn van je fucking zelf.

Wie zou je in de toekomst graag nog eens voor je camera hebben?
Ashton Sanders uit Moonlight. Ashton was fantastisch in zijn rol als Chiron, het voelde heel echt. Je zou hem kunnen zien als het gezicht van wat een jonge zwarte man vandaag de dag is. Ik zou hem willen vastleggen omdat hij alle misvattingen en stereotiepe ideeën over zwarte mannelijkheid uitdaagt. Hij laat zien dat zwarte mannen hun seksualiteit op verschillende manieren kunnen uitdragen. Ik zou ook graag Young Thug vastleggen, omdat hij jurken draagt, vrouwen date, en zijn muziek nog steeds in de hood wordt beluisterd. En Frank Ocean, natuurlijk. 

Credits


Tekst Antwaun Sargent
Fotografie Quil Lemons