de williamsburg bridge toont de diversiteit van new york

Fotograaf Hans Neumann legde analoog skaters en bouwlieden vast op weg van Manhattan naar Brooklyn.

door Alice Newell-Hanson
|
07 juli 2017, 1:50pm

New Yorkse humor zit ingebakken in de Williamsburg Bridge. Zo staat er op een bord aan de westelijke kant van de brug: "Je verlaat Brooklyn: Oy Vey!" Het is in de loop der tijd ook een onverwachte culturele hotspot geworden. Van 1959 tot 1961 repeteerde de legendarische saxofonist Sonny Rollins op de brug, zodat zijn moeder niet over geluidsoverlast zou klagen. Het stalen frame is te zien in scènes van The French Connection (1971), en Depeche Mode gebruikte de brug als achtergrond in hun video Policy of Truth uit 1990. Voor veel New Yorkers is het ook de plek waar elke ochtend de metro op weg naar werk tot stilstand komt, of waar ze hun graffiti-tags oefenen, joggen, skaten, of fietsen.

Rond de tijd van de inauguratie van Trump dacht fotograaf Hans Neumann - die in Williamsburg woont en elke ochtend de brug overgaat - na over de verdelende retoriek van de nieuwe president. "Ik zat te denken hoe deze gestoorde man een muur wil bouwen, en speelde met de dichotomie tussen een muur en een brug," zegt hij, "en hoe een brug twee plekken verenigt en wat een diverse groep mensen elke dag de brug oversteekt."

Niet alleen verbindt de Williamsburg Bridge de twee drukste stadsdelen, het is ook de meest diverse doorgang van New York. Op een dag zie je toeristen, punkers, joodse families, bouwlieden, pendelaars, fietsers en kunststudenten voorbij komen - allen op weg naar school of werk.

Op twee vroege ochtenden in de lente bouwde Hans een eenvoudige studio ergens halverwege de brug en vroeg voorbijgangers of hij een portret van hun mocht maken. "Toen ik 15 jaar geleden van Peru naar New York verhuisde maakte ik vooral foto's op evenementen, dus ik ben goed in mensen zich comfortabel te laten voelen voor mijn camera," zegt hij (hij assisteerde later Mario Testino, die ook uit Peru komt). Toch stonden sommige mensen er meer voor open dan andere. Skaters en jonge kinderen: ja. Oudere mensen: minder. Fietsers: soms. Joggers schudde bijna altijd nee met hun bezwete hoofden. 

"Ik zie deze types elke dag," zegt Hans. "Op de eerste dag van de shoot was het nog bijna winter, en ik vond het interessant om te zien hoe mensen zich hadden aangekleed." Op de foto's zie je hoofden omhuld met sjaals, neon veiligheidsjassen, nylon tracksuits, hippie-achtige jasjes en allerlei hoeden. "Maar ik wilde er geen modeshoot van maken," voegt hij toe. "Veel mensen droegen rugzakken en hadden iPods bij zich, ik liet ze hun oordopjes inhouden. Ik wilde niets veranderen."

"Meestal schoot ik maar een of twee foto's," legt hij uit. "Ik liet ze zichzelf zijn, ik heb ze niet teveel geleid. Ik wilde dat de portretten zo authentiek mogelijk zouden overkomen." Daarnaast had hij ook niet de luxe om er de tijd voor te nemen. "Ik mocht een foto van een joodse man maken onder de voorwaarde dat hij door kon blijven lopen. Ik moest dus snel achteruitlopend een foto van hem nemen." 

@hansneumann

Credits


Tekst Alice Newell-Hanson
Fotografie Hans Neumann

Tagged:
New York