er is iets aan het veranderen in het londense queernachtleven

Na de massale sluiting van iconische LGBT-clubs en pubs in Londen, is er iets aan het borrelen.

door Samuel Douek
|
04 juli 2016, 11:19am

Photography Yiannis Mouzakitis

Als pseudo-drag performer, amateur filmmaker en met een diploma architectuur op zak, draait mijn leven rond het concept 'queer space'; wat het is en hoe je het creëert. Steeds meer queerplaatsen doen in Londen hun deuren dicht. Ik dacht, we moeten stoppen met erover te klagen en in plaats daarvan er iets aan doen.

Op een regenachtige dag - hoe kan het ook anders in Groot-Brittanië - in augustus 2015, zat ik naast mijn beste vriend die ik al zeven jaar ken. We besloten dat het tijd was om onze eigen clubavond te beginnen. Acht maanden later maken we ons klaar voor de vijfde editie van BUM.P.

Maar voor mij was dat nog maar het begin. Twee weken geleden studeerde ik af aan de Royal Collega of Art. Om dat te vieren, stond ik op een caravan in een wit korset en een kanten broek te dansen. Deze performance betekende het einde van mijn studie, maar het tevens ook het begin van CAMP-er-VAN.

Fotografie Samuel Douek

CAMP-er-VAN is een poging om queerplaatsen te definiëren en te creëren. De plekken waar ik mijn beste vrienden heb leren kennen, stopten er stuk voor stuk mee. Die plaatsen gaven me het zelfvertrouwen om in een string te strippen en een 'death drop' te doen voor de ogen van mijn ouders. Ik wilde zien of ze nagebouwd konden worden.

Ik herinner me nog de eerste keer toen ik Bar Wotever binnenstapte. Ik had geen flauw benul dat ik ergens zou terechtkomen waar zoveel verschillende soorten performances werden gedaan. Queerplaatsen zullen altijd een plek zijn waar je je kan amuseren en waar je kan ontsnappen aan alles en iedereen.

Ik wilde dat CAMP-er-VAN een gelijkaardig platform voor vrijheid van meningsuiting zou worden. Met een wankele ladder en een decoupeerzaag ging ik aan de slag. Ik maakte een podium op een auto die langs de weg stond. Aan de ene kant bracht ik de queerwereld naar het grote publiek, aan de andere kant bevond ik me buiten mijn veilige zone en voelde me nogal ongemakkelijk. In de nasleep van het drama in Orlando en nadat ik werd gevraagd om deel te nemen aan Summer of Love, begon ik na te denken over hoe de queerruimtes me hebben geholpen.

Fotografie Ruthie Falconer

Ondanks de eindeloze sluitingen is het queernachtleven aan het boomen. Er is een heuse opkomst van tijdelijke queerevents aan de gang. Hoewel dat gevierd moet worden, zijn de permanente ruimtes sterk aan het dalen.

We wilden een omgeving creëren waar mensen zich comfortabel genoeg voelden om zichzelf uit te drukken, en dat werd al snel het uitgangspunt van BUM.P. We wilden een plaats maken waar alle leeftijden, rassen, genders en seksualiteiten konden losgaan. Dit soort evenementen, waar mensen in jurken met pailletten, hoge hakken of ceremoniële kleding kunnen rondlopen, heeft me doen beseffen hoe essentieel deze plaatsen zijn. En dat we er nooit genoeg kunnen hebben.

Fotografie Yiannis Mouzakitis

De Londense queerscene is aan het veranderen, en bepaalde plaatsen zijn minder duurzaam dan anderen. Maar wat ik vooral heb geleerd, is dat een queerruimte vooral een concept is. Het is het opeisen van een plaats waar verschillen gevierd worden.

Projecten als CAMP-er-VAN en BUM.P zijn geen oplossingen voor socio-economische gesprekken over gentrificatie, maar wel een poging om een open dialoog te voeren. De ruimtes zijn niet alleen veilige plaatsen voor een diverse community, maar dienen ook als moreel en ethisch model van subversieve ruimtelijke organisatie. Ze bewijzen dat wat we gemeen hebben, veel groter is dan onze verschillen.

@samuel.douek@douekdoes

Credits


Tekst Samuel Douek

Tagged:
LGBT+
queer
Summer of Love
Londen
Cultuur