Fotografie Jacob John Harmer

foto’s die een nostalgisch gevoel van loomte oproepen

Jacob John Harmer maakte een verhaal over de frustratie van het oud genoeg zijn om de geneugten van volwassenheid te ervaren, maar te jong zijn om om te kunnen gaan met de consequenties.

door Ryan White
|
01 juni 2018, 3:42pm

Fotografie Jacob John Harmer

“Ik wilde de schoonheid van naïviteit ontdekken. Die periode van je leven waarin je niet kunt wachten om volwassen te zijn, maar nog steeds onzeker bent over datgene wat de toekomst je brengt,” legt Jacob John Harmer uit, de fotograaf die de fascinerende fotoserie Lost Ones maakte. Hij begon recentelijk pas met het ontdekken van analoge fotografie, eerder richtte hij zich vooral op het maken van film ーen schoot al A$AP Rocky en Adwoa Aboah, en voor merken als Nike en Vivienne Westwood. Afgelopen jaar begon Jacob aan een fotografieproject om zo een betere connectie aan te gaan met de vreemden die hij ontmoette. Daarvoor keerde hij terug naar zijn geboortestad Hastings, om daar de lokale jeugd vast te leggen die er ‘s avonds rondhangt. Terwijl het langzaam schemerig wordt en een zacht stralend licht zijn intrede maakte, dwaalde Jacob naar de kliffen. Het resultaat is een documentaire-achtige reeks over de banaliteit van onze tienerjaren, in mooi en soms pijnlijk detail, met de kust van Sussex als serene, epische achtergrond.

De verveling is voor velen een bekend gevoel, zeker voor wie ver van de grote stad opgroeide, op plekken waar het leven tergend langzaam voorbij gaat. De plekken waar het uitzicht op ontsnapping alles nog bedwelmender maakt. Dit gevoel ligt voor Jacob verankerd in een plaatselijk volksverhaal dat hem werd verteld toen hij nog een kind was. “Op 1 december 1947, blies de beruchte occultist Alistair Crowley in Hastings zijn laatste adem uit. In de internationale pers was hij was ook wel bekend als ‘The Great Beast’. Hij reisde de wereld af voordat hij zich settelde in een victoriaans pension in het dorp. Zijn gezondheid ging achteruit, en vlak voor zijn einde sprak hij een laatste spreuk uit: dat de mensen die in het dorpje werden geboren nooit zouden ontsnappen. Het maakte niet uit hoe ver ze zouden reizen, ze zouden altijd teruggetrokken worden, tenzij ze op het strand een kiezelsteen zouden vinden met een gat erin. Als ze die steen in de zee gooiden, dan zouden ze vrij zijn. Sommigen van mijn jeugdvrienden geloofden de mythe, sommigen niet. Het maken van deze foto’s voelde als een soort tijdreis naar een plek die ik koester, naar bekende ervaringen die me voor mijn gevoel hebben gevormd.”

Hij focuste zich op een hele specifieke leeftijdsgroep. Zijn onderwerpen vallen in de categorie ‘oud genoeg om de geneugten van volwassen zijn te ontdekken’ maar ‘niet genoeg levenservaring om om te kunnen gaan met de consequenties’. De gezichten die het verhaal maken bevatten een mix van optimisme en schroom ー”de bedwelmende opwinding van het aangaan van een epische reis naar het onbekende”.

Toen hij weer in de voetsporen trad van zijn vroegere zelf, ontmoette hij Alfie, een jongen met rood haar die op dezelfde plekken rondhing als hij vroeger. “Hij was een beetje aan het hangen met een vriend rond op een klif. We raakten aan de praat en ik begon gewoon te schieten. Ik raakte geïnspireerd door zijn relaxte aard, waarna ik hem hoofdpersoon maakte van het verhaal. Zo werd ik geïntroduceerd bij de andere vertellers die in de serie schitteren.”

“Uiteindelijk was ik er een jaar mee bezig, veel langer dan ik eigenlijk had verwacht. Met elk bezoek groeide onze vriendschap. Al snel kon ik de echte, ongeremde momenten vastleggen in plaats van die initiële façade die ze allemaal hadden, of waarvan ze dachten dat ik naar op zoek was. Uiteindelijk was ik onderdeel van de groep in plaats van een voyeur.”

“Uiteindelijk besloot ik nooit met ze te praten over de mythe, en vroeg ik ze ook niet of ze er van gehoord hadden. Ik besloot mezelf in nostalgie onder te dompelen en met elk bezoek begreep ik steeds meer dat sommige dingen hetzelfde blijven, ook al zijn de tijden veranderd. Het was die spookachtige connectie met het verleden die ervoor zorgde dat ik steeds terugkwam.”

Credits


Fotografie Jacob John Harmer

Tagged:
sussex
Hastings
jeugd
jacob john harmer