dit wist je nog niet over de cultfilm buffalo '66

De film van regisseur Vincent Gallo blijkt eigenlijk een musical te zijn.

door Oliver Lunn
|
20 maart 2018, 12:34pm

Toen Buffalo ‘66 in 1988 uitkwam was de film niet bepaald direct een wereldwijde indie-hit. CCN omschreef de film als “lachwekkend repetitief en schaamteloos pretentieus”. En toch, ondanks al die kritiek, lag de naam van regisseur Vincent Gallo op ieders lippen. Hij was de man die alles leek te kunnen: acteren, schrijven, schilderen, muziek maken, noem het maar op. Met zijn debuut als regisseur – waarin hij alles behalve de catering zelf deedー zette Gallo zichzelf neer als de nieuwe favoriet van de Amerikaanse filmhuiswereld, na Harmony Korine en Larry Clark.

De film ーeen tergend mooi verhaal over een gevoelige ex-gevangene die een meisje ontvoerd en haar dwingt om zijn vrouw te spelen voor zijn oudersー wordt dit jaar twintig en heeft na al die jaren zijn charme niet verloren. Denk aan Christina Ricci tapdansend op een bowlingbaan op het nummer Moonchild van King Crimson, of de openingscredits waar Gallo zingt, “ik ben al mijn hele leven een eenzame jongen”, of de acteur die in rode laarzen en strak leren jasje rondparadeert. Om haar verjaardag te vieren hebben we een paar feitjes opgegraven die je waarschijnlijk nog niet wist over je favoriete Gallo-film.

De film is niet zo autobiografisch als je dacht
Wanneer je Buffalo ‘66 kijkt denk je misschien dat Vincent Gallo eigenlijk Billy Brown is. Gallo groeide zelf op in Buffalo, maar niet elk detail loopt parallel aan zijn leven. “Mensen die me niet kennen denken dat de film autobiografisch is, maar dat is niet het geval,” legt hij uit. “Alleen de personages van de ouders zijn enigszins autobiografisch. Ik speel eigenlijk de rol van mijn vader, of wat er van mij geworden zou zijn als ik zijn heftige invloed op mijn leven zou hebben toegelaten. En de laatste vijf minuten van de film speel ik de persoon die ik ben als ik een hele goede dag heb.”

Hij was op de set gemeen tegen Christina Ricci om haar acteerwerk te verbeteren
Tijdens de promotie van de film vroeg een talkshowhost Christina Ricci naar de beruchte spanningen achter de schermen tussen Gallo en Ricci. “Was hij echt zo gemeen tegen je als de camera uitging?” “Ja, en omdat hij helemaal opging in zijn personage was het best wel eng.” legt ze uit. “Voordat we begonnen was hij heel aardig. Daarna schreeuwde hij tegen me voorafgaand aan een scène. Hoewel, niet echt schreeuwen, maar hij zei een keer tegen me, ‘Kijk jou nou, met die twee puisten op je hoofd’.” Ze voegt toe: “Daarna realiseerde ik me wel dat hij in zijn rol zat. Ik denk dat hij een oprechte reactie wilde uitlokken ーen dat lukte.”

Zijn achtergrond als schilder speelde een grote rol in de esthetiek
Buffalo ‘66 werd geschoten door Lance Acord, de favoriete cinematograaf van Spike Jonze. Maar de sfeer van de film ーvooral de compositie en de kleurenーkwam uit Gallo’s koker. “Ik let altijd veel op compositie, mede door mijn achtergrond als schilder,” vertelt de filmmaker, die in de jaren tachtig schilderijen maakte en overigens samen met Basquiat in een band zat. “Ik was redelijk obsessief over de positie van de camera, vooral omdat ik echt iets nieuws wilde laten zien.”

Hij was volledig blut na de release
Als je denkt dat de film ervoor zorgde dat Gallo succesvol was en grof geld binnenharkte dan heb je het mis. “Mijn film staat op nummer één in de ranglijsten van onafhankelijke films, maar er is me nog geen baan aangeboden,” vertelt hij in een interview. “Ik heb de film geschreven, geregisseerd, geproduceerd, erin geacteerd en ik heb de muziek gemaakt; maar ik heb nog geen enkel aanbod gekregen, zelfs niet voor een baan als assistent. Wanneer een journalist hem erop wijst dat hij die baan waarschijnlijk toch niet had aangenomen, reageert Gallo: “Weet je, voor de juiste prijs had ik het gedaan. Ik zit echt in de problemen nu. Ik moest een auto lenen om hier überhaupt te kunnen komen.”

Er waren ongemakkelijke momenten met critici
De makers van een filmprogramma hadden het briljante idee om een aantal critici een nieuwe film te laten bespreken, hun ongezouten mening te geven en daarna de regisseur erbij halen als een verrassing. Voordat Gallo verscheen, zei een criticus: “Je zou bijna wensen dat er iemand in Gallo’s oor had gefluisterd: weet je Vincent, misschien kan dit stuk er gewoon uit.” Gallo komt daarna binnengewandeld, in een blauw trainingspak, en je ziet dat de moed de critici in de schoenen zinkt wanneer ze beseffen wat er gaande is. Gallo’s reactie: “Je hebt niet eens onderzoek gedaan en gelezen wat ik bedoel. En je weet niet eens wat je precies moet zeggen, je commentaren zijn zo ingewikkeld dat ze toch onmogelijk te begrijpen zijn. Ik denk dat je de film niks vond omdat je gewoon überhaupt verveeld bent.”

Hij schoot de beelden op oude film, die bijna niet ontwikkeld kon worden
In een interview met The Public onthulde Gallo dat hij een oude manier van diafilm gebruikte. “Diafilm werd een aantal jaar geleden ontwikkeld voor nieuwsfotografie, zodat je iets kon filmen en het meteen kon laten zien zonder een print te maken,” vertelt hij. “Maar het is nooit voor films gebruikt omdat het bijna onmogelijk is om een een negatief te maken, terwijl je negatieven nodig hebt om meerdere afdrukken te maken. En diafilm is moeilijk qua lichtーik had heel veel lichten nodig om de film te laten werken. Je kunt de kleur ook niet corrigeren nadat het ontwikkeld is. Je moet heel precies werken omdat je later niet veel meer kunt bewerken.” Dat is dus eigenlijk de reden waarom de kleuren in de film zo helder zijn.

De film is eigenlijk een musical
Gallo maakte de meeste muziek in de film zelf, op een paar liedjes na. “Niemand merkt de muziek echt op, maar de film is eigenlijk bedoeld als musical,” vertelt hij. Pas wanneer mensen de tapdansscène zien, waarin Ricci danst op het nummer Moonchild van King Crimson, snappen ze het. Maar het gaat verder dan die scène. “Zo was het door mij in ieder geval bedoeld; de musicalnummers zijn opvallend en eigenlijk ook heel traditioneel. Mijn creativiteit, esthetiek en standpunten zijn erg gevormd door muziek. Ik wilde echt heel graag een musical maken, niet een gewone musical, maar een unieke, subtiele variant.”

Tagged:
Vincent Gallo
Christina Ricci
cultfilm
buffalo '66