Fotografie door Lucy Ridgard

foto's van ongemakkelijke tieners in fred perry-polo's

Geverfd haar. Het emotionele tumult waar je als tiener mee te maken hebt. Kilometers lange velden.

door Alice Newell-Hanson; foto's door Lucy Ridgard
|
25 oktober 2017, 3:12pm

Fotografie door Lucy Ridgard

Lucy Ridgard fotografeert jongeren die ze ontmoet rondom haar geboortestad Bury St. Edmunds, een oude marktstad in het oosten van Engeland. Haar foto's leggen zowel de specifieke realiteit van het platteland in het oosten van Engeland vast (droge bossen, vlakke, bruine velden en de altijd grijze lucht), maar laat ook zien hoe het is om jong te zijn in een klein dorp, en compleet uit de toon te vallen. Haar modellen poseren met stalen gezichtsuitdrukkingen in moerassige veldjes met Sid Vicious-kapsels en polo's van Fred Perry. Ze doen me denken aan concerten in de plaatselijke uitgaansgelegenheid,of dronken worden in een afgelegen veldje.

Ridgard woont nu in Londen maar groeide op in een dorp niet ver van Bury St Edmunds. Ze denkt met plezier aan haar tienerjaren terug. Het waren de vroege jaren negentig en veel van haar vrienden woonden met hun families in gemeenschappen, waar ze met z'n allen naar feestjes gingen. Er heerste altijd een alternatief soort energie in Suffolk, een plattelandsgebied aan de Noordzee.

In You Don't Know What You've Got 'Til It's Gone onderzoekt Ridgard de nostalgie voor haar jongere jaren. Ze kiest onderwerpen uit die haar doen denken aan haar eigen esthetiek toen ze op de kunstacademie zat. "Sinds de jaren zeventig is er weinig veranderd," lacht ze. "Gepiercete neuzen, geverfd haar, high-waisted jeans."

Voor deze fotoserie heeft ze mensen met een soortgelijk uiterlijk uitgezocht. Het zijn meestal skaters, jongeren die in een bandje zitten, of jongeren die naar punk luisteren. Soms ziet ze een patch van Black Flag voorbij komen, of een smoezelige, tweedehands trui, en dan weet ze dat ze beet heeft. "Meestal gaat het vrij organisch," zegt ze. "Ik vind ze gewoon op straat, en soms via Instagram." Na de eerste ontmoeting spreekt ze een tijd met haar nieuwe model af, om buiten het dorp te gaan fotograferen.

Ridgard plaatst haar haar modellen en hun zorgvuldig vormgegeven identiteit naast het plattelandse decor. Het felgekleurde, turquoise haar van een van de meisjes contrasteert sterk met de zachtblauwe hemel. Een jurk met luipaardprint lijkt compleet misplaatst naast een laurierhaag in een doodlopende straat. Niets biedt de tieneresthetiek zo'n goed tegenwicht als een doodnormale hooibaal. Het contrast roept vragen op over waar men thuishoort: hoe identificeer je je met je clan als je je buiten je natuurlijke habitat begeeft?

De foto's komen dan misschien heel natuurlijk over, maar "ze zijn van tevoren helemaal uitgedacht" vertelt Ridgard. Haar aanpak zweeft tussen documentaire fotografie en iets meer geconstrueerde fotografie. Haar modellen nemen bijvoorbeeld outfitopties mee; Ridgard helpt hen vervolgens met de styling, en houdt daarbij rekening met de achtergrond. "De foto's lijken bijna niet van hen te zijn," zegt ze. In plaats daarvan veranderen haar modellen in substituten voor een bepaald soort tijdloze, alternatieve jeugdcultuur.

Wat zijn de verschillen tussen haar eigen weg naar volwassenheid en die van haar modellen? "Zij zijn een stuk meer beheerst dan dat wij waren," zegt Ridgard. "Ik denk dat zij meer verantwoordelijkheidsgevoel hebben, er wordt tegenwoordig meer druk gelegd op dingen. Wij hingen gewoon wat rond, werden dronken en deden eigenlijk maar wat."


Tagged:
Cultuur
fotografie interview