en toen schiep god tommy genesis

In een bijzonder eerlijk en prachtig geschreven essay praat Tommy Genesis over identiteit en seksualiteit, en deelt zij – exclusief met i-D – nieuw werk, ‘A Free Freestyle For Anyone To Perform.’

|
okt. 25 2017, 12:50pm

Dit artikel verscheen eerder in 'The Sounding Off Issue', nr. 350, Winter 2017.

Bij mijn geboorte noemde mijn moeder me Genesis. Mijn vader wilde dit niet, omdat hij dacht dat ik hierdoor gepest zou worden. Later bleek dat mijn naam vaak juist het enige was wat me eraan herinnerde dat alles wel goed zou komen. Ik klampte me vast aan mijn naam, alsof het een belofte van God was. Wanneer ik me klein en onbelangrijk voelde, herinnerde ik mezelf eraan: "Jij bent Genesis. Je hebt iets te bereiken in dit leven, anders was je geluk inmiddels allang op geraakt."

Mijn ouders ontmoetten elkaar in de kerk. Mijn vader zag mijn moeder piano spelen, en dat was het dan. Hij is vanuit India geëmigreerd toen hij jong was. Mijn opa was een wetenschapper, en mijn oma was verpleegkundige. Ze woonden in een dorpje op het platteland, toen ze in de krant een oproep zagen waarin aangegeven werd dat men op zoek was naar een wetenschapper en verpleegkundige. Ze verhuisden naar Canada, zonder enige zekerheid over hun toekomst. Het enige wat ze hadden waren de kleren die ze aanhadden. Hun keuze om hun families en tradities achter te laten, zou onze levensloop radicaal veranderen.

Tommy draagt een een jas en jumpsuit van Miu Miu. De hoed is eigendom van de stylist.

Toen ik klein was, bracht ik veel tijd door in auto's. We waren altijd onderweg. Mijn vader moest voor zijn werk altijd naar andere steden afreizen. De auto werd mijn veilige haven. Het was mijn thuis. Soms waren we gedurende een paar weken in één stad; soms waren het dagen. Mijn moeder hield ons altijd bezig, we maakten dingen of speelden buiten. We hadden nooit het gevoel dat we nergens thuishoorden. Mijn vader en moeder waren een interraciaal stel in de buitenwijken. Ik begreep vroeger nooit waarom sommige dingen gebeurden. Waarom mensen mijn vader op een bepaalde manier behandelden. Waarom mensen mij op een bepaalde manier behandelden. Waarom mijn oudere zus, met haar lichte huid en lichte ogen, niet gepest werd. Ik weet nog dat ik elke nacht bad dat mijn ogen van kleur zouden veranderen. Maar ik herinner me ook de eerste keer dat ik me trots voelde over wie ik was. Het gebeurde tijdens de zomer, toen ik op kamp was: ik was 8 jaar oud en geen van de meisjes wilde met mij spelen. Toen ik hen vroeg waarom ze niet tegen me praatten, antwoordden ze dat ze niet mochten praten met mensen zoals ik. Ik begreep het niet. Dus ik zei: 'Wat is er dan mis met mij?' Ze zeiden: 'Je huid is te donker.' Ik voelde me zo vreemd. Ik belde mijn vader. Hij kwam naar het kamp en vertelde alle meisjes dat ze samen, met al hun sproeten en moedervlekken, donkerder waren dan ik. Hij vertelde hen over mijn afkomst, over waar ik vandaan kwam. Hij vroeg hen hoe zij zich zouden voelen als niemand met hen wilde spelen, omdat hun huid zo licht van kleur was. Toen hij klaar was, waren ze allemaal aan het huilen. Ik zou willen dat het altijd zo makkelijk was.

Jas en top van Saint Laurent by Anthony Vaccarello.

Ik heb een hoop rare herinneringen. Ik kom uit een wereld van geweld, boosheid en pijn. In India waren mijn voorouders verdeeld. Vroeger waren we Hindoe-priesters, maar degenen die zich bekeerden tot het christendom werden verbannen. De apostel Thomas wist de meeste Zuid-Indiërs tot het christendom te bekeren. Ik ben geen typische nakomeling. Ik word eerder als nogal controversiële mogelijkheid gezien: een rapper van gemengde afkomst, met een diploma in de schone kunsten.

Muziek was nooit iets waar ik veel aan dacht, en dat is het nog steeds niet. Ik begon met film, wat de reden is dat ik tot op de dag van vandaag nog steeds mijn eigen clips regisseer en redigeer. Ik ben erg gesteld op mijn privacy. Je tegelijkertijd trots en verlegen voelen is het meest onplezierige gevoel dat je maar ervaren kunt. Ik houd er niet van om te praten over mijn kunst, of over mezelf. Ik vind interviews doen moeilijk, ik voel me nooit op mijn gemak. Ik vertrouw niemand met mijn echte ik. Ik maak muziek zodat ik niet hoef te praten. Ik geloof in fenomenologie. Kunst moet iets zijn, het moet niet over iets gaan. Datzelfde gevoel heb ik bij muziek en interviews. Als ik hier moet zitten en jou moet uitleggen waarom iets goed is, dan heeft dat 'iets' in mijn ogen al gefaald. Als het niet op zichzelf kan opereren in de wereld, zonder de kunstenaar, is het dan wel kunst? Ik begon met rappen, omdat ik echt dacht dat ik niet kon zingen. Toch ben ik de laatste tijd steeds meer gaan zingen, omdat ik oprecht geen zin meer heb in rappen.

Jas van Supreme. Vintage bodysuit van Malin Iandaeus. Schoenen van Fenty x Puma.

Ik heb een jonger zusje van veertien. Ze is mijn meest favoriete persoon in deze hele wereld. Ik ken niemand die zo meelevend, vergevingsgezind en intelligent is als zij, afgezien van mijn moeder. In de afgelopen veertien jaar heb ik haar nog nooit boos gezien. Niet één keer. Ze benadert elke situatie met een mentaliteit die haar leeftijd ver vooruit is; pas sinds dit jaar mag ze naar mijn muziek luisteren. Mijn vader is mijn grootste fan, maar hij zei: 'Als je wilt dat je kleine zusje naar je muziek luistert, moet je een nummer maken waar ze naar kan luisteren.' Hij bedoelde daarmee dat het niet over seks kon gaan. Ik was in het huis van mijn ouders in Canada, liep naar boven, stopte wat sokken onder mijn deur, vroeg mijn vader zijn muziek zachter te zetten, nam plaats in de studio in mijn slaapkamer en startte het programma Logic op. Het nummer wat ik die dag maakte, heet I'm Yours. Dat nummer vormde het begin van mijn album. Vorige week kwam er in een bar in New York een meisje naar me toe. Ze zei dat ze engelen kon zien. Ik geloof in engelen. Ik geloof niet altijd dat ik het platform wat ik tot mijn beschikking heb verdien, maar ik hoop dat mijn volgende album Genesis daar verandering in brengt. Ze vroegen me om te praten over mijn seksualiteit, maar de laatste tijd is seks niet echt meer een drijfveer voor mijn muziek. Hoe ouder ik word, hoe meer ik mijn hart open voor een ander soort energie. De wereld is net een 19-jarige jongen, die zijn begeerten verwart met zijn behoeften. Ik deed dat vroeger ook, maar nu realiseer ik me dat niemand me kan geven wat ik zelf nog niet heb. Zonder mijn geest ben ik niets meer dan een zak botten en wat bloed.

Trui, shirt en hoed van Raf Simons.
Jas van Supreme. Hoed van Louis Vuitton. Oorbellen van Chloé, sokken van Nike. Laarzen van Rockport Works.
Badjas van Supreme.
Hoodie van Balenciaga.
Kimono en bodysuit van Chanel. Sokken van Nike. Laarzen van Timberland.
T-shirt van Gucci. Armband van Balenciaga. Bandana is eigendom van de stylist.
Hoodie van Raf Simons.

'A Free Freestyle for Anyone to Perform' door Tommy Genesis

so small and so new my spine straightens
I see the ruler it makes sense
the window is foggy the history soggy
my pain is so boring the trees are so golden
we look to the sky and it drops on our eyes –
see the fire at night the emblem it lights up the rights up
we make all our signs but have nothing to say
we make all our beds but have nowhere to lay
I am poison I manifest moments of pain
I am toxic I talk like it matters to men
I am donkey not horse I don't run the race
they will ride me but they mean won't use me to chase shot of the henny I don't eat leaves and drink water like chimpanzee
in the dark we will fight for our heart when our heart eats a heart
let me eat you not in a sexual way- let me eat you with what I need to fill this pain

big emblem across your forehead reads all thoughts are foreign
stay inside your car don't lock the doors don't chip the paint
don't drive too fast – don't invite me to places that make memories that last
look inside your tolerance can you see that it's bent – can you see that I'm twisted
my eyes and my hair you stare like stairs it's twisted in there
tongue swirls and it works I can swallow the hurt but I won't let you look at me pebbles to dirt
I am twisted I walk on my hands and my wrists I am circus, a lion I talk like a kid
but the kid sees a lion, a lion within and I will not untwist and I will not unhinge

want to open the door then just knock from within
want to open the door then just knock from within

dark waters dark part dark skin is God's art
dark heavens dark patterns the cyclical lantern
when stars die and regenerate like star-fish with their arms in the way that we see all this bodily harm
we don't eat we are girls and we like to be skinny
we like to be light so you throw us and use us and make us your wife
we like to feel hungry
we like to feel lonely
we like to be on our knees crawling for home
we want to be wanted but will not leave if you don't want us
we like to be trusted but will not go if you don't trust us
we like to be loved but will not be defeated if you just don't love us
our fetus will crust us and make us your side chick –
from now till forever the sunrise will catch us alone with the weather

we fly
cause we're pretty
we're girls
with legs and the wings
we like to feel pretty
but will settle for sin

one day you'll invite me said the voice in my sky
one day you will love me said the voice in my high
my vision is changing my limits are shaking my chin is fresh shaven my mind is wet pavement
I cannot get in but I won't sit it out
so i just walk in a circle and open my mouth
the best is the issue cause once it is good all you want is the good
while the worst is the part that converts half the heart

Credits


Fotografie Mario Sorrenti
Fashion director Alastair McKimm
Haar Bob Recine van The Wall Group, gebruikt Rodin.
Make-up Francelle van Art + Commerce.
Nagelstylist Alicia Torello at The Wall Group, gebruikt Essie.
Assistentie fotografie Javier Villegas en Kotaro Kawashima.
Verlichtingstechnicus Lars Beaulieu.
Assistentie styling Desiree Adedje, Sydney Rose Thomas en Madeleine Jones.
Assistentie haar Kabuto Okuzawa.
Assistentie make-up Ryo Yamazaki.
Productie Katie Fash en Steve Sutton.
Casting director Samuel Scheinman van DM Fashion Studio.