word deel van de kleurige, abstracte, desolate wereld van sanja marusic

Vrijdag opent haar kunstige solo-expositie in de Melkweg.

door Tim Fraanje
|
07 september 2017, 12:11pm

Fotograaf Sanja Marusic is eigenlijk altijd aan het werk en het schiet dan ook lekker op met haar carrière. Ze begon als modefotograaf maar haar werk wordt de laatste tijd steeds abstracter. Een verzameling geometrische vormen blijkt dan ineens een zelfportret in de witte zandduinen. Bij haar nieuwe expositie in de Melkweg kun je zelf deel worden van die wonderlijke wereld. De foto's komen als een sculptuur de zaal in. We spraken haar over de ontwikkeling in haar carrière, hedendaags cynisme en haar lievelingskleur.

Je reist heel veel voor deze foto's, waar haal je die desolate landschappen toch steeds vandaan?
Ik ben op de Canarische eilanden geweest, Tenerife, Lanzarote en Fuerteventura, op Madeira, Schotland, drie keer in Amerika, Kroatië heb ik wel eens gefotografeerd, Frankrijk, de Ardennen.

Ga je op plekken als Tenerife en Madeira ook wel eens ordinair de toerist uithangen?
Als ik op reis ga zijn het bijna altijd fotografietrips. Ik ben enorm dedicated. Mensen zien me dan naar het buitenland gaan, en denken dat ik ga chillen, maar dan ben ik eigenlijk gewoon hard aan het werk. Ik ben laatst twee weken naar Mexico geweest met mijn beste vriendin, dat was de eerste keer dat ik dacht, ik ga niet fotograferen. Dit wordt een keer een normale vakantie. Ik heb toen alsnog wel twee foto's gemaakt, en ik ben de hele tijd gespannen geweest. Dan zie ik al die mooie plekken en denk: het is gewoon dom om hier niet te fotograferen, want mijn hele werk is gebaseerd op die verre plekken.

Ik vind het ook gewoon heel leuk. Ik ga eind september bijvoorbeeld weer naar IJsland om foto's te maken voor een yogaboek. Eigenlijk meer een mooi koffietafelboek waarbij chakra's en yoga een uitgangspunt zijn. Ik werd benaderd om dat te doen en ik vind yoga heel cool. Ik werk samen met een yoga-instructeur uit Amerika en een Nederlandse kostuumontwerper.

Doe je zelf ook aan yoga?
Als ik yoga doe, duurt het vijf minuten, want ik heb geen geduld voor dat soort dingen.

Waarom eigenlijk die verlaten landschappen?
Ik laat graag het contrast zien tussen mensen en een overweldigend landschap. Als ik een serie maak zie je ook allemaal verschillende plekken. Je ziet dat ik bezig ben met onderweg zijn: het is een soort zoektocht naar zelfexpressie. De kostuums maak ik daarom ook zelf. Ik wil geen kleding gebruiken die naar een tijd refereert. Jij hebt bijvoorbeeld een jaren negentig-pak aan, maar ik wil een eigen wereld creëren die niet bestaat.

Over eigen werelden gesproken. Je exposeert vanaf vrijdag in de Melkweg, en daar komen je foto's echt uit de muur, de zaal in. Het lijken we de abstracte sculpturen van de Russische kunstenaar El Lissitzky uit de jaren dertig.
Ik heb veel naar de Russische schilderkunst uit die tijd gekeken, waar Mondriaan ook wel op geïnspireerd is. Die mooie cirkels, en het gebruik van collages in de schilderkunst. Dat vind ik heel tof.

Zou je helemaal abstract willen gaan en de mens er uiteindelijk uit willen halen?
Ik denk er wel eens over na, want die mensen spelen niet de grootste rol – ze zijn een beetje ondergeschikt, het zijn een soort poppen: het gaat niet om de persoonlijkheid, dat je ze in de ogen aankijkt, het is geen portret. Het is meer een soort abstracte vorm, ik probeer dan ook niet hele standaard menselijke houdingen te gebruiken. Maar ik heb wel het idee dat alleen maar een landschap, of daar iets mee doen, te saai is. Dat je die mensen ook nodig hebt. Maar misschien wil ik in IJsland voor de eerste keer alleen iets met landschap doen.

Op je foto's doe je dat niet, maar laat je op feestjes wel graag je gezicht zien?
Ik merk dat ik dat niet echt meer doe. Ik ging altijd veel naar openingen en magazinelaunches, maar ik doe het niet meer. Ik ben gewoon bijna altijd aan het werk.

En eerst moest je netwerken om aan het werk te komen?
Eerst had ik vooral ook meer tijd, toen ging ik vier dagen per week uit. Maar ik woon alweer een tijdje in Amsterdam en het wereldje is best klein. Op een gegeven moment ken je wel de fotografen en de coole stylisten. Ik ga misschien wel naar de ELLE Style Awards.

Draag je dan ook zo'n kostuum van je foto's?
Nee, dat kan niet, dat zijn echt dingen die aan plakbandjes vasthangen en dat maak ik heel erg op dat moment. Het is niet echt draagbare kleding. Misschien als ik er beter in word.
Maar het heeft ook zijn charme als het niet perfect genaaid is: dan kun je zien dat het hele beeld van mij komt.

Als het wereldje hier klein is, zou je dan niet ook in het buitenland willen werken?
Ik heb al wel eens in het buitenland geëxposeerd maar niks noemenswaardigs, maar het lijkt me wel heel tof.

Wat zou het hoogst haalbare zijn?
Een solotentoonstelling in Tate Modern in Londen. Of een hele vooruitstrevende galerie daar.

Is dat al vanaf het begin van je carrière je droom?
Vroeger was ik altijd veel met modefotografie bezig en we ik het liefst een hele grote campagne schieten voor een modemerk. Wat Viviane Sassen ook doet, voor Céline of Marni een campagne schieten die wel visueel experimenteel is, niet een lachend meisje met een mooi sieraad. Het lijkt me nog steeds wel tof om zoiets te doen. Maar als ik moet kiezen, ga ik toch voor de solotentoonstelling. Als ik moet kiezen hè. Of voor een hele grote band een clip schieten, wat Anton Corbijn altijd deed. Die clip van Depeche Mode waarin de zanger door de Schotse hooglanden loopt vind ik bijvoorbeeld heel vet.

Een van zijn zeldzame werken in kleur. Zou je ook in zwart-wit kunnen werken?
Ik houd wel heel erg van zwart-wit, maar ben nu gewoon met kleur bezig. Daar kun je meer mee experimenteren. Want dat wil ik altijd blijven doen. Het lijkt me eng als je al veel hebt geprobeerd, en hebt ontdekt wat je ding is. Dat je vast blijft hangen op je niveau.

Soms zie je aan fotografie van oudere fotografen dat het ouderwets is, daar ben ik ook heel bang voor. Het moet altijd een beetje modern voelen. Heel veel fotografen fotograferen nu ineens alleen maar analoog, dat is wel een beetje geweest. Andere fotografie van nu is heel modern, maar ook heel cynisch. Onbewerkt, weinig contrast, alsof mijn vader het ook had kunnen maken. Bijna een kiekje. En cynische kleding, hoe lelijker hoe beter, slippers en chokers. En dat is dan cool. Ik ben liever tijdloos, zoals de Stijl: die deden wat nieuws, maar het is nog steeds relevant.

Wat is je lievelingskleur?
Nachtblauw. En primaire kleuren, daar houd ik ook heel erg van, zoals bij de Stijl.

Tagged:
Fotografie
melkweg
Sanja Marusic
Mondriaan
corbijn