wat gaat de brexit doen met het activisme van generatie z?

Is dit de definitieve teleurstelling in een politiek systeem dat weinig liefde heeft voor onze toekomst, of zal dit zorgen voor een herboren passie om een betere wereld te bouwen?

door Felix Petty
|
28 juni 2016, 2:53pm

Als alle depressieve memes van het internet zijn verdwenen, de eerste schok is bedaard, en we de gevolgen van deze enorme politieke verandering beginnen te begrijpen, dan pas kunnen we de puzzelstukjes van onze politieke toekomst aan elkaar gaan leggen. Maar voor nu is het allemaal maar moeilijk om de dingen te begrijpen.

De overweldigende gevoelens in mijn persoonlijke pro-EU-bubbel varieerden afgelopen vrijdag tussen verschillende versies van 'hoe kan dit?' en mengelingen van woede, schaamte en wanhoop. Er waren wel een paar mensen die toch een poging deden tot een positieve insteek, een roep om maar het beste te maken van de puinhoop die onze band met de EU is geworden. Maar desondanks was de overheersende gedachte, bij mijn generatie, dat we nu moeten gaan leven in een toekomst waar de overgrote meerderheid van ons niet voor heeft gestemd.

Ja, hij is een beetje stom, maar de slogan "wij zijn de Easyjet-generatie" voelt toch heel toepasselijk. De Europese jeugdcultuur van vandaag voelt zich onvermijdelijk en onlosmakelijk verbonden. Groot-Brittannië, Duitsland, Spanje, Frankrijk en Nederland zijn een en hetzelfde, en daarmee bedoelen we dat er meer dingen zijn die ons verenigen dan verdelen. We spreken dezelfde culturele taal. We bewegen ons moeiteloos voort van werk in Londen, naar uitgaan in Berlijn, naar festivals in Spanje en dan nog een romantisch weekend in Parijs. De Brexit voelt voor ons meer als een chauvinistische terugval, en niet als de onafhankelijkheidsdag die door rechtse en sensationele kranten wordt bejubeld.

Een groot deel van onze generatie in Londen bestaat uit Europeanen die naar Londen zijn verhuisd voor werk, liefde, cultuur of een beter leven. En velen van ons komen ook uit andere uithoeken van dit continent, gedwongen te verplaatsen door precies het soort politieke onrust waardoor de EU oorspronkelijk is opgericht. De EU is er om dit soort onrust te voorkomen, en dat is toch grotendeels gelukt.

Hoelang moet jij je stamboom doorspitten om familie te vinden die ooit is geïmmigreerd? Misschien vanuit Duitsland, of Frankrijk. Misschien vanuit Oost-Europa, op de vlucht voor het trauma van de Tweede Wereldoorlog. Misschien wel vanachter het IJzeren Gordijn nadat de oorlog voorbij was. Of misschien wel tijdens de financiële crisis, die de toekomst van veel generaties raakte.

Dit zijn de verhoudingen en verbindingen die de EU vertegenwoordigt, omarmt, aanmoedigt en verankert. En afgezien van je eigen diepgewortelde mening over de EU, laat dit ook zien waarom een stem voor het verlaten van de unie zo pijnlijk is. Blijkbaar is het Verenigd Koninkrijk niet meer het soort plek dat open staan voor zulke banden.

De campagne voor het vertrek heeft een vieze strijd geleverd die plaatsvond op een oneerlijk platform, er werd angst aangemoedigd in plaats van hoop; een angst voor gezichtsloze ambtenaren en een onduidelijke groep anderen die zogenaamd naar het Verenigd Koninkrijk zou komen om levens te verzieken. De Brexit voelt alsof de eerste funderingen zijn gelegd voor een langzaam opkruipende fascistische toekomst, deze keer niet ingeluid door het getrommel van laarzen in ganzenpas, maar door het gejoel van een Engelsman in een pub terwijl hij een pint de lucht insteekt als zegevierende proost op het verslaan van een verzonnen vijand. De Brexit is een instinctieve reactie van een oude generatie op een veranderende wereld, een reactie die roept dat dingen niet meer zijn zoals vroeger, en droomt dat alles weer wordt zoals toen.

Maar waar laat dat ons? Wij die hiermee moeten leven nadat zij er niet meer zijn. De oude generatie heeft gestemd om te vertrekken, de jonge generatie wil blijven. Een generatie die heeft genoten van dingen als gratis onderwijs, goede pensioenen en sociale mobiliteit is nu gedeeltelijk verantwoordelijk voor een wereld van racistische politieagenten, onbetaalbare huur, torenhoge studiekosten, risico's van terroristische aanslagen en een financiële crisis die grote gevolgen heeft gehad voor onze maatschappij. En als pièce de résistance nu de Brexit. Ze hebben gekozen voor een beperking van vrijheid en beweging binnen de plek die we vroeger thuis noemden, die we nu nog ons thuis noemen. Het contrast tussen verschillende generaties is nog nooit zo duidelijk geweest. Het is deprimerend.

Dit referendum heeft plaatsgevonden in een wereld waar jonge mensen steeds meer worden gedwongen na te denken over politieke kwesties, waar het internet heeft geleid tot een groter gevoel van verbondenheid, op een schaal die voelt alsof er weleens een generationele revolutie zou kunnen plaatsvinden. Waar zijn nu de mensen die streven naar een eerlijke, gelijke en saamhorige samenleving? Wat zal de Brexit met ze doen?

In de afgelopen jaren hebben we gezien hoe de jeugd politieke campagnes heeft gevoerd voor verschillende kwesties, vaak gestart, gesteund en gegroeid op social media. Van Black Lives Matter tot protesten tegen het winnen van schaliegas tot solidariteit rondom drama's als in Parijs of Orlando; we kwamen samen op het internet voor troost in tijden van wanhoop, om voor onze idealen op te komen, en in de hoop de echte wereld uiteindelijk te beïnvloeden. Maar het lijkt er steeds meer op dat het effect van deze bewegingen uiteindelijk geen invloed heeft op kiesstelsels die er alleen lijken te zijn voor een oude en steeds egoïstischere generatie. De Brexit is hier het laatste voorbeeld van. Een laatste klap voor een generatie die gelooft in bewegingsvrijheid, de vrijheid te leven en werken waar je wil. Een generatie die gelooft in de rechten van vluchtelingen, en de hoop en dromen van mensen die naar onze landen komen voor een beter leven.

De grootste vraag voor onze generatie, een generatie die wordt geconfronteerd met veel problemen, is: zullen we verdrinken in overweldigde onverschilligheid, of willen we iets doen? Wordt dit de definitieve teleurstelling in een systeem dat geen oog lijkt te hebben voor onze toekomst, of willen we hier juist tegen vechten om dingen beter te maken, ook voor generaties na de onze? Kunnen we ingrijpen voordat er een nog conservatievere en rechtsere partij aan de macht komt?

Afgelopen weekend stonden er verschillende bewegingen op die een geluid laten horen tegen de Brexit, ondanks de schijnbare nederlaag. Terwijl politici terugkomen op hun grootse beloftes over wat er zou worden gedaan met al het geld dat zou worden bespaard op de EU, heeft een online petitie voor het herzien van het referendum intussen 3 miljoen handtekening verzameld. Er zijn protesten geweest voor de rechten van migranten, en om solidariteit met vluchtelingen te tonen. Jongeren hebben acties en marsen gestart, want wij moeten hier het langst mee leven, want wij zijn er het meest tegen, het is niet meer dan natuurlijk dat onze stem nu het luidst zal klinken. Dinsdag is er een grote bijeenkomst op Trafalgar Square. Mocht je in Londen zijn, laat je stem dan horen. De populistische greep op emoties en een angst voor dingen die anders zijn heeft zijn vingers nog niet helemaal om onze samenleving gewikkeld. Dit is het moment om samen te komen, wie je ook bent. We moeten samen blijven werken in wat mogelijk donkere dagen kunnen worden.

Credits


Tekst Felix Petty

Tagged:
Brexit
eu referendum
politiek
Activisme
Cultuur
Generatie Z