de selfies van hobbes ginsberg zijn tumblr-proof

De 21-jarige artiest uit LA construeert beelden die een samensmelting zijn van selfies en stillevens.

door Dean Kissick
|
30 april 2015, 1:00pm

Ginsberg groeide net buiten Dallas op, maar ging in Nicaragua naar de basis- en middelbare school. Ze noemt zichzelf een 'queer'-meisje en wil dat men aan haar refereert met 'zij' (vrouwelijk) of 'zij' (meervoud). Ze is een autodidacte kunstenares die zorgvuldig geconstrueerde stillevens en selfies maakt. Zelf ziet ze het nemen van selfies als een soort aparte alchemie, een manier om de psyche te transformeren. Een radicaal ander beeld van de selfie dan je krijgt bij de Jenners en de Kardashians.

We zochten Ginsberg op in Los Angeles, waar ze in een kleine, gedeelde bungalow woont, aan een lange weg geflankeerd door palmbomen. Buiten liggen duizenden peuken, en binnen liggen matrassen, lijkt de elektriciteit afgesloten te zijn en is een kat wat aan het rondzwerven. Het is een West Coast, millenial-versie van de Parijse kunstenaarszolderkamer. Ze is net teruggekomen uit New York waar ze haar werk liet zien met The Coven, een collectief van queer-kunstenaars die zich vrouw voelen. Dat is waar ons gesprek begint.

Onlangs is er veel belangstelling geweest voor zowel feministische collectieven en activisme als voor online queer- en transcommunities. Waarom denk je dat dit zo is?
Omdat het internet gehoor geeft aan de ideeën van deze mensen. Voorheen was dit niet zo, er was geen democratisch platform voor het verspreiden van media, content en ideologie - dat gebeurde altijd via iemand anders. Het is een plek waar jonge mensen heen kunnen gaan om hun kennis te delen.

De problemen die nu aan de kaak worden gesteld zijn er al langer, er werd altijd al over gepraat. De afgelopen tien jaar is het alleen steeds makkelijker geworden om kennis te verspreiden. Het wordt steeds moeilijker om er geen aandacht aan te besteden, om de systematische onrechtvaardigheden in stand te houden. Er zijn nu zo veel mensen die zich erover uitlaten, maar die dit voor de komst van het internet waarschijnlijk niet hadden gedaan. Zonder de Tumblr-gemeenschap had ik alle dingen die ik nu weet over sociale rechtvaardigheid, feminisme en de huidige stand van zaken in Amerika en de wereld nooit hebben geweten. Dat is echt heel belangrijk. Voor veel mensen is dit de plek waar ze informatie vandaan halen en dat was vroeger niet mogelijk geweest.

Welke kunstenaars inspireren jou?
Ik ken niet veel kunstenaars die niet mijn leeftijdsgenoten zijn. Zij staan voor mij op nummer één - het zijn de mensen naar wie ik opkijk, de mensen die mij beïnvloeden, die ik respecteer en die ik ken. Ik weet ook niet veel over kunstgeschiedenis - of dat iets goeds of slechts is laat ik in het midden. Wat ik nu aan het doen ben komt voort uit de dingen die de mensen om mij heen doen.

Welke boodschap wil je overbrengen?
Ik probeer gewoon positiviteit over te dragen. De boodschap dat dat wat je aan het doen is helemaal oké is - of dat nou met je identiteit te maken heeft, met iets dat je aan het maken bent, met hoe je jezelf uitdrukt… Je bent prima, het is oké. Je hoeft je geen zorgen te maken over de negatieve dingen die anderen je proberen wijs te maken. Dat is waarschijnlijk ook voor jou nu aan de gang en dat is onnodig. 

Dus jouw werk draait om veel meer dan alleen gender-issues?
Als iemand als queer-persoon zelfportretten maakt, hebben mensen vaak zoiets van: "Oh, je neemt foto's van jezelf, van je lichaam, en je hebt een queer-lichaam dus dan gaat je werk duidelijk hierover". Daar blijft het dan vaak bij, wat frustrerend is.

Ik wil zeggen dat mijn werk over veel meer gaat. Het gaat over depressie en angst en het dealen met deze dingen. Het gaat over een algeheel gevoel van een transitie van jezelf - niet omwille van gender maar door de constante verandering, het alsmaar evolueren. 

Hoe kan het maken van selfies je gemoedstoestand veranderen?
Ik denk dat het een uitlaatklep is voor al het negatieve dat ik soms voel. Die negativiteit kan ik hiermee omzetten in iets positievers en moois. Als je je heel depressief voelt - een algeheel gevoel van leegte - dan kun je dit omzetten in iets anders, er iets van maken. Je kan jezelf gebruiken als een belangrijk icoon in de foto en iets maken dat aangenaam is om naar te kijken. Zo wordt het een moment waarin je die energie kwijt kan en in iets beters om kan zetten.

Maak je je weleens zorgen dat selfies nemen een teken van zelfobsessie is?
Nee.

Echt niet?
Ik heb die stelling wel eerder gehoord, maar het laat me koud. Ik denk dat er veel vooroordelen naar buiten komen als mensen zulke uitspraken doen, en ik denk dat het voornamelijk ouderen zijn die ze doen. Het komt voort uit onwetendheid over de huidige cultuur en technologie. Het is een stigma dat voornamelijk kleeft aan jonge vrouwen en dat waarschijnlijk versterkt wordt door de patriarchale cultuur - die vooral heerst onder de iets oudere generatie en de mensen die nu de leiding hebben.

Ik denk dat er waarschijnlijk veel geïnternaliseerde vrouwenhaat bestaat als het aankomt op deze manier van denken over dingen. Ik denk ook dat veel van de misplaatste negativiteit omwille van selfies voortkomt uit het feit dat mensen altijd een soort van egocentrisch en narcistisch zijn geweest - mensen hebben zelfportretten geschilderd en dat duurde uren en uren en uren. Mensen hebben altijd hun eigen beeld willen herscheppen, het is nu alleen zo dat deze mogelijkheid veel toegankelijker is geworden en het niet alleen blanke elitaire mannen zijn die beelden van zichzelf kunnen maken.

Zijn jouw zelfportretten eerlijke weergaven, of zijn het meer fantasievolle afbeeldingen?
Ik denk dat het een beetje van beiden is. Ik probeer ze eerlijk te houden omdat ik streef naar kwetsbaarheid en openhartigheid, maar het is ook heel erg opgemaakt en aangekleed. Binnen de serie is er veel geëxperimenteerd met de fotografie als vak, met mij als object en met de manier waarop ik mezelf presenteer. De foto's zijn een manier om nieuwe dingen uit te proberen, dus daar zit altijd een stukje idealisatie in, maar dat is niet per se nep. Het is gewoon de coolste, beste versie. 

Credits


Tekst Dean Kissick
Fotografie Hobbes Ginsberg

Tagged:
Los Angeles
Interview
Selfies
Kunst
Feminisme&
Dean Kissick
Hobbes Ginsberg