Advertentie

de jeugd zoals we haar kennen

In hun Park Life magazine vieren fotografen Chus Antón, Ahida Agirre en Grégory Clavijo de onbezorgde euforie van de jeugd.

door Felicity Kinsella
|
29 januari 2016, 5:10pm

In de introductie van het fototijdschrift Park Life schrijft Jorge de Cascante: "Alles verdwijnt in een fractie van een seconde. Hebben we echt de auto van mijn vader gestolen toen we 16 waren om er mee naar Frankrijk te rijden, zodat we het meisje konden zien dat we op zomerkamp hadden ontmoet? Waarschijnlijk niet… Maar misschien wel." Als je volwassen bent lijken de avonturen uit je jeugd niet meer te zijn dan een vage herinnering, zeker als je bedenkt dat niet iedereen opgroeide met Instagram, waarmee je aan de wereld kan laten zien dat deze dingen echt gebeurd zijn. De Spaanse fotograaf Chus Antón en zijn vrienden Ahida Agirre en Grégory Clavijo werden geïnspireerd door het verschil tussen opgroeien in het heden of twintig jaar geleden. Samen trokken ze de straten van Londen in om een groep tieners vast te leggen. De beelden verzamelden ze in een tijdschrift. We spraken met Chus over Park Life - een ode aan het leven, de schoonheid en de onbenulligheid van de jeugd.

Hoe kwam je in aanraking met fotografie?
Mijn vader gaf me mijn eerste camera toen ik twaalf was en ik begon foto's te nemen tijdens familievakanties. Later ging ik naar de kunstschool in Oviedo, waar ik kennismaakte met een aantal geweldige docenten. Dankzij hen leerde ik fotografen kennen waar ik enorm tegen op kijk: Martin Parr, Bruce Davidson, William Klein, David Armstrong, Sarah Moon... ik ben ook altijd al geïnteresseerd geweest in de pop- en tienercultuur. Ik nam veel foto's van mijn vrienden op de middelbare school en de universiteit, en legde zo onze tienertijd vast. Zo ging het ook bij Park Life. We hadden vroeger geen Instagram of Facebook om onze herinneringen vast te leggen, dus waarschijnlijk doe ik het daarom op deze manier. Ik denk ook dat muziek, platenhoezen en muzikale fanbewegingen zoals Britpop, Spaanse kinki cinema, Engelse synthpop en de jaren zeventig een grote invloed hebben gehad op mijn werk. Die dingen staan ook in verband met de 'tienerwereld'.

Hoe kwam je op het idee van Park Life?
Het idee is er altijd al geweest. Het gebeurde uiteindelijk in Londen in de zomer van 2015, omdat we allemaal op dezelfde plek waren op dezelfde tijd. Het was het juiste moment om het te maken.

Waarom zijn we zo gefascineerd door tieners?
We zijn enorm gefascineerd door die tijd in je leven waarin je alles uit het leven haalt wat erin zit. Je maakt veel dingen voor het eerst mee. Je wordt een volwassene, met je eigen smaak, gevoeligheid, maar nog wel met een bepaalde onschuld. We herinneren ons alle muziek, de boeken en de films die we destijds ontdekten. We zien de adolescentie als een lopend proces. Het is een belangrijke stap in de rest van ons leven, dat maakt het zo speciaal.

Wie zijn de mensen op de foto's?
Het zijn achttien tieners uit Londen, tussen de veertien en achttien jaar. Agnes, Hana, Aisha, Ayanna, Finn, Amber, Felix, Charlie, Lula, Pablo, Sinead, Ophelia, Sonam, Theo, Milanka, Tommy, Ruby en Rachel.

Wat probeer je met Park Life te zeggen over de hedendaagse tieners?
We willen een positief beeld neerzetten van de tieners van nu. De media en de maatschappij kijken over het algemeen erg negatief naar de jeugd en verheerlijken het verleden. De nieuwe generaties bedenken namelijk altijd nieuwe idealen en moralen die door oudere mensen vaak niet begrepen worden. Dat gebeurt echter elke generatie weer. Toen we Park Life maakten kwamen we erachter dat de 'teen spirit' eigenlijk altijd al hetzelfde was. We herkenden onszelf in de levens van deze achttien tieners - in hun gesprekken, verwachtingen van het leven, hun angsten, de manier waarop ze praten, lachen en zich in elkaar zien. Het enige verschil zijn de tools die ze nu gebruiken om mee te communiceren (zoals social media) en hun omgeving. Maar de essentie van de jeugd is hetzelfde.

Wat voor tieners waren jullie?
Ieder van ons leefde in zijn eigen wereld, in drie verschillende steden. Ik woonde in Oviedo en las de biografieën van mijn favoriete bands. Ik kende alle teksten van de Beatles uit mijn hoofd. Grégory woonde in Arras en speelde veel videogames online, surfte op het web en chatte met mensen uit andere landen. Ahida woonde in Mungia. Zij organiseerde veel pyjamafeestjes en nam foto's met haar vriendinnen met haar webcam.

Denk je dat jullie jeugd magischer was dan die van Generatie Z, omdat zij opgroeiden met het internet, achter een scherm?
De magie van je jeugd komt naar ons idee voort uit het gebrek aan ervaring. Als je een tiener bent overkomen veel dingen je voor de eerste keer. Wij denken niet dat er een verband is tussen het internet en het verdwijnen van die magie. We denken zelfs dat het internet je kan helpen met het ontwikkelen van je creativiteit, smaak, kennis en zelfacceptatie. Je kan makkelijk mensen vinden met dezelfde interesses en gevoelens. We zouden niet zeggen dat de magie van de jeugd is verdwenen door het internet. We denken dat het internet ervoor zorgt dat trends en dingen sneller verdwijnen dan vroeger. Generatie Z begrijpt hoe het internet werkt: ze verdrinken niet in alle informatie op het web, maar omarmen en internaliseren die capaciteit juist.

Wat is het rebelste dat je ooit hebt gedaan?
Chus: Ik heb in mijn tienerjaren het grootste gedeelte van mijn platencollectie gestolen.
Grégory: Ik vertelde aan mijn ouders dat ik naar een concert ging met vrienden, maar eigenlijk namen we de auto mee op een roadtrip naar Nederland.
Ahida: Mijn vrienden en ik vertelden altijd aan onze ouders dat we bij een vriendin gingen slapen, om vervolgens naar een feest te gaan en op straat te slapen.

Wat is het lastigste aan opgroeien?
Nooit meer jong kunnen zijn. We willen voor altijd jong blijven.

Wat is het beste aan opgroeien?
Onafhankelijk worden, het leven leiden zoals je dat zelf wil en omringd zijn door de mensen die je in je leven wil hebben.

Welk advies zou je geven aan jonge meisjes en jongens die vandaag de dag opgroeien?
Om alles uit hun leven te halen. Je tienerjaren zijn kort en het zijn al snel herinneringen. Het gebeurt maar één keer.

Is er een foto in het tijdschrift met een bijzonder verhaal erachter?
We zijn dol op de foto waar Pablo en Lula lachen in de trein. Deze foto verbeeldt de sfeer die we met Park Life wilden neerzetten en de energie die we voelden toen we tijd doorbrachten met deze groep tieners. We hadden die dag doorgebracht in Brighton. Pablo had een prachtige blauwwitte pyjama gekocht in een tweedehandswinkel en trok hem aan op de weg terug naar Londen. Het was zo 'normaal' voor hem om aan te komen op het station van Londen gekleed in een pyjama. Het was heel grappig.

Waar werk je nu aan?
We zijn bezig met het publiceren van ons eigen tijdschrift.

@chusanton

@ahidaagirre

@petitgregory

Tagged:
jeugd
cultuur
jongeren
jeugdcultuur
park life