vergeten polaroids van madonna toen ze nog een gewone twintiger was

Fotograaf Richard Corman blikt terug op zijn ontmoeting met de superster in haar eenvoudige flatje.

door Rory Satran
|
17 augustus 2016, 9:45am

In juni 1983 was Madonna niets meer dan een ambitieuze 24-jarige die een klein beetje begon op te vallen in de muziekwereld. Toen de fotograaf Richard Corman bij haar op bezoek ging kon ze hem niet meer aanbieden dan kauwgom en een espresso, maar wel geserveerd op een zilveren dienblad. Het was zoals hij het beschrijft "ogenblikken voordat ze in de hogere sferen van mega-bekendheid terechtkwam." Een maand nadat hij enkele polaroids van haar schoot, bracht ze haar debuutalbum Madonna uit en daar kwamen drie hits uit ("Holiday", "Lucky Star" en "Borderline"). Een jaar later dartelde ze rond een huwelijkstaart voor haar legendarische optreden van "Like a Virgin" bij de MTV VMA's. Maar toen Corman deze foto's maakte was ze nog het vriendinnetje van DJ Jellybean Benitez, een danser bij Funhouse en Danceteria, en beunde ze bij als serveerster en naaktmodel voor kunststudenten. Zoals ze zelf over die tijd schreef: "Ik voelde me een soort krijger die haar weg door de menigtes vocht om te kunnen overleven."

Richard Corman had in die tijd connecties. Hij was assistent geweest van Avedon, en zijn moeder Cis was castingdirecteur geweest voor films als Raging Bull en The Deer Hunter. Toen hij deze beelden schoot van Madonna was hij ook bezig met onder andere Keith Haring en Jean-Michel Basquiat. Maar niks had hem kunnen voorbereiden op de jonge vrouw die naar hem keek "alsof ze de wereld ging veroveren." De polaroids lagen dertig jaar opgeslagen in een of ander magazijn, maar ze krijgen nu eindelijk een plekje in een tentoonstelling. Corman deelt zijn verhaal met i-D.

Hoe zijn deze foto's ooit gemaakt?
Het zijn beelden die ik heb geschoten in 1983. Ze zijn voor mij extra bijzonder en charmant omdat ze een connectie hebben met mijn moeder. Ze stelde mij toen voor aan Madonna, omdat ze bezig was met de casting voor The Temptation of Christ van Martin Scorsese. Madonna had auditie gedaan voor de rol van de Maagd Maria. Ze kreeg die rol uiteindelijk niet, maar ik ontmoette haar wel, net in de tijd dat ik een baantje had bij Avedon Studios. Ik was constant op zoek naar interessante mensen om te fotograferen. Ik had nog nooit iemand als haar ontmoet. Ze was origineel.

De shoot met die polaroids kwam pas iets later, toen mijn moeder bezig was met een kleine musical genaamd Cindy Rella. Madonna was in het huis van haar broer en ik moest zo snel mogelijk castingfoto's naar Warner Bros. sturen. Niets was toen digitaal, we hadden geen iPhones, in plaats daarvan hadden we polaroids. Dus toen heb ik zo'n zesenzestig polaroids geschoten. En we hebben snel een boekje met iets van een script en een casting in elkaar gezet. Michael Jackson of Prince zou de prins spelen, Aretha Franklin de slechte stiefmoeder. De film werd uiteindelijk helemaal niet gemaakt, dus die polaroids werden opgeborgen en ik dacht dat ze voor altijd verloren zouden zijn. Dertig jaar later was ik door mijn opslag aan het spitten om het een en ander op te ruimen, en mijn mond viel open. Daar waren ze, in perfecte staat.

Als we deze foto's vandaag hadden gemaakt, zouden er zo'n dertig mensen in dat appartement staan. Maar toen was het alleen zij en ik, zo simpel. Ze was zo toegankelijk en grappig en sexy. Ze was cool en had veel charisma. Dus we begonnen met wat foto's waarin ze het huis aan het schoonmaken was als Assepoester, en daarna alsof zich aan het klaarmaken was voor het bal. Ze heeft twee uur gedaan over het vinden van die jurk in een tweedehandswinkel.

Ik ben niet echt fan van Madonna, maar ik ben wel fan van haar vastberadenheid, haar levenskracht en haar energie. De foto's voelen vandaag heel veel relevanter dan toen. Ze was natuurlijk altijd al relevant. Maar haar kleding, dat haar en die make-up. Alles aan haar stijl en houding hoort in de 21e eeuw: de spijkerstof, die rode lippen, haar eyeliner en die donkere uitgroei.

Dus ze stylde zichzelf en deed haar eigen haar en make-up?
Ja. Ze had altijd de controle. Ze wist precies hoe ze eruit wilde zien. Die avond ontmoette ze mij, mijn moeder en mijn vader ergens in de Upper West Side, waar elke New Yorkse acteur rondhangt. Ze kwam binnen en deed iedereen versteld staan. Niemand zag eruit zoals zij. Ze had een visionaire blik op het leven, en ze was absoluut voor honderd procent origineel.

En jouw moeder, Cis Corman, was een casting director?
Ja, ze was een casting director en later werd ze producer bij het bedrijf van Barbara Streisand. Wat het zo speciaal voor me maakt, is dat ze nu vreselijk lijdt aan Alzheimer. Ze is negentig jaar. Dit is echt een ode aan haar. Zonder onze samenwerking zou dit niet tot stand zijn gekomen.

Wanneer ben je foto's beginnen maken?
Ik ben foto's beginnen nemen net nadat ik in 1983 bij Avedon begon. Ik heb er nooit voor geleerd, want ik wilde psychologie gaan studeren. Ik nam een jaar vrij en fotografie kwam op mijn pad, gewoon omdat ik een pauze nodig had. Ik vond het te gek, gaf het een kans en ik besliste dat daar mijn hart lag. De ervaring bij Avedon heeft zeker mijn leven veranderd.

Hoe was het om met Avedon samen te werken?
Levensveranderend. Je was bij iemand die ongelooflijk gepassioneerd was, slim, en zijn hele leven draait om zijn werk. Hij was briljant, onbaatzuchtig, egoïstisch, en ik heb veel tijd met hem doorgebracht toen we samen reisden. Een van de projecten waar ik nauw met hem samenwerkte, was In The American West. Dus twee zomers heb ik met hem gereisd. Onze gesprekken over fotografie en kunst waren geestverruimend.

Hoe denk je dat Avedons werk het jouwe heeft beïnvloed?
Het belangrijkste ding aan het werk van Duck waren de ogen van zijn onderwerpen, en de mogelijkheid om daar iets in te zien. Hij liet hen hun verhaal vertellen. De foto's die voor mij het meest betekenen, zijn de waarop ik iets in de ogen van mensen zie.

Maar wat zie je dan in de ogen van Madonna?
"Ik ga het maken. Ik zal de wereld veroveren. Niets gaat mij tegenhouden, en iedereen die op mijn weg gaat staan zal ik aan de kant duwen." Dat is de taal die ik zie. Het was zo echt en zo natuurlijk en niets leek pretentieus. Toen ik haar voor de eerste keer ontmoette en naar haar appartement ging, liep ze met me mee de trap. Het gebouw zat namelijk vol misdadigers en die beschermden haar wel. Ze zei "Richard, je kan niet het gebouw binnenlopen zonder dat je dat tegen me zegt. Dan kan ik het beneden tegen de jongens zeggen." Ze was een rots in de branding voor de hele buurt. Mensen kwamen naar haar appartement om pizza te eten, of om op het dak te zingen en te dansen. Ze omarmde het, terwijl de stad heel gewelddadig was.

De '66 Polaroids' van Richard Corman zullen dit najaar uitgebracht worden en er zal ook een expositie zijn.

Credits


Tekst Rory Satran
Alle beelden eigendom en copyright Richard Corman