londen 1976 - de revolutie van punk

Naar aanleiding van haar tentoonstelling A Chunk of Punk, neemt fotografe Jill Furmanovsky ons mee door haar punkarchief.

door Tish Weinstock
|
03 maart 2016, 8:50am

Jill kwam voor het eerst met punk in aanraking in 1976, toen ze de jongeren ontmoette die het iconische fanzine Sniffin Glue oprichtten. Geïnspireerd door de "fuck you"-mentaliteit van de punkbands begon Jill alles wat er rond haar gebeurde vast te leggen: jongeren die schreeuwden, met bier gooiden, in het rond spuwden en pogoden. De vibe die er toen heerste, was uitermate eclectisch.

De daaropvolgende jaren trok Jill door Londen en bezocht ze Roxy club, 100 Club, Dingwalls en de Electric Ballroom. In 1998 richtte ze Rockarchive op, een plek op het web waar ze de visuele Britse rock 'n' roll tentoonstelt. We ontmoeten de fotografe, die momenteel aan haar tentoonstelling A Chunk of Punk werkt, om het over rock-'n-roll te hebben. 

Wilde je altijd al fotograaf worden?
Ergens wel. Mijn vader was een geweldige amateurfotograaf en hij had thuis een donkere kamer. Hem tijdens dat proces bezig zien, is een van mijn mooiste herinneringen.

Waarom interesseert het jou zo om de gebeurtenissen in de wereld vast te leggen?
De dingen die om mij heen gebeuren zijn een constante bron van inspiratie - de kleine details tegenover het grotere plaatje. Ik kan er niets aan doen! 

Wanneer kwam je met de punkscene in aanraking?
Eind 1976 ontmoette ik Mark P en Harry Murlowski van Sniffin Glue. En nu ik eraan denk: ik was ook op het concert van The Ramones in juli 1976. Niet om foto's van hen te maken, maar wel van hun voorprogramma The Flamin' Groovies.

Waarom wilde je het de scene zo graag vastleggen?
Het was intrigerend - jonge mensen die niet het traditionele pad volgen, maar in plaats daarvan met veel attitude hun eigen weg uitstippelen. Daarnaast zagen ze er ook nog eens goed uit! 

De scene werd vooral door de muziekcultuur beheerst. Hoe bracht je die sfeer over in jouw foto's?
Dat raadsel was en is nog steeds mijn muze.

Hoe was de sfeer?
Een beetje eng en vies bij vlagen, maar vooral energiek. Er werd veel met bier gegooid en gepogood. Ik droeg zelfs een paar keer een plastic zak om mijn haren en camera te beschermen. Het motto van Mark P hield ik in mijn achterhoofd: als je drie akkoorden kan spelen, kan je een band oprichten. Dat gold ook voor fotografie: als je twee weken hard traint, kan je jezelf fotograaf noemen!

Waar en wie fotografeerde je zoal?
In Londen ging ik naar de Roxy club, de Vortex, de 100 Club, Dingwalls, de Electric Ballroom en De Marquee Club. De Sex Pistols heb ik nooit gefotografeerd, maar wel The Clash, The Jam, The Buzzcocks, Siouxsie & The Banshee, Sham 69, The Models, The Cortinas, The Damned, Blondie, Wayne County, Iggy Pop en natuurlijk The Ramones.

Heb je jezelf in de scene ondergedompeld of was je meer een observant?
Ik observeerde alleen maar. 

Wat is het verhaal achter Rockarchive?
Het was een logisch gevolg na mijn tentoonstelling Oasis - Was There Then in Roundhouse in 1997. Het was een uitdaging om zo'n grote ruimte met materiaal van één band te vullen. Ik wilde dat het in een echt rock-'n-roll-museum zou veranderen, met live muziek van nieuwe artiesten om zo de geschiedenis van rock-'n-roll in kaart te brengen. Rockarchive is in 1998 opgericht om de visuele geschiedenis van rock-'n-roll weer te geven - niet alleen met mijn werk, maar ook dat van andere fotografen. Meer dan zestig fotografen en art directors werken momenteel mee aan Rockarchive.

Kunnen subculturen nog overleven?
Originele, unieke dingen worden snel opepikt en gecommercialiseerd door de massamedia. Mark P gruwde ervan toen The Clash bij CBS tekende, een bekend platenlabel. Ik snap wel waarom, maar uiteindelijk moeten we allemaal geld verdienen en zijn we maar mensen. Het is echter een kwestie van visie en motivatie. Het internet is een middel zoals een potlood of een gitaar dat is. MTV of mobiele telefoons bestonden toen niet, dus ik denk dat je alles intenser beleefde. Hoe dan ook, we leven in het hier en nu en niet in het verleden. One love! 


Jill Furmanovsky en Mark P in 1977 gefotografeerd door HT Murlowsky

Credits


Tekst Tish Weinstock
Fotografie © Jill Furmanovsky en rockarchive.com

Tagged:
Sniffin' Glue
Muziek
Londen
jlll furmanovsky
punk londen