Advertentie

prince 1958-2016

Moderecensent Anders Christian Madsen herdenkt een buitengewoon genie.

door Anders Christian Madsen
|
22 april 2016, 10:00am

Als moderecensent ben ik misschien niet de meest geschikte persoon om dit te schrijven. Ik kan je niet vertellen waarom de muziek van Prince klonk zoals het klonk. Wat ik wel weet is dat ik als tiener mijn eigen 'Phenomenal Five' heb samengesteld. Dat waren Michael Jackson, Madonna, David Bowie, Marilyn Manson en Prince. Voor sommigen is dit misschien een rare combinatie, maar voor mij vertegenwoordigden ze allemaal hetzelfde: hyper-individualiteit. Allemaal weigerden ze om middelmatig te zijn en dat heb ik altijd magisch gevonden. Voordat Lady Gaga, Katy Perry, en Nicki Minaj mooie jurken droegen en tegen elke tiener die zich een freak voelde zeiden dat ze zo waren geboren, trotseerden Prince en de anderen een wereld die nog niet klaar was voor hun liedjes en kostuums. Ze zongen niet over hun looks of waarom ze die dingen droegen, maar ze gaven de jeugd van die tijd wel hetzelfde gevoel als de popsterren van nu.

Prince was een kleine man met een geweldig kapsel. Hij droeg make-up, hoge hakken en discobroeken. Niemand had commentaar op zijn kleding, omdat het vooral over zijn muziek ging. In een tijd waar we zo bezig zijn met gender en ras, mogen we niet vergeten dat we deze revolutie aan Prince te danken hebben. Prince heeft niet alleen wat van de beste muziek ooit gemaakt, maar hij heeft ook voor een revolutie gezorgd. Prince heeft ons geleerd dat looks niets met seksualiteit te maken hebben. En dat je geen uitleg hoeft te geven voor hoe je eruitziet. "I wear heels because the girls like 'em," zei hij.

Toen de flamboyante jaren tachtig voorbij waren, en het minimalisme hoogtij vierde in de jaren negentig, kon het contrast tussen Prince en de rest van de wereld niet groter zijn. Net als Michael Jackson en David Bowie stak de excentrieke Prince boven alles uit. In die tijd ben ik van hem gaan houden, net als de rest van de Phenomenal Five. Het was niet zozeer de heimwee naar de jaren zeventig en tachtig, het was meer een waardering voor mensen die weigerden op te gaan in de massa. Hoewel ze niet de titel van echte koningen hadden, gedroegen ze zich er wel naar. De Phenomenal Five werden iconen.

In de uren na de dood van Prince werd mijn Instagram overspoeld met mensen die hun medeleven uitten. Bowie en hij zijn allebei zo jong en zo kort na elkaar gestorven. Prince, Michael Jackson en Madonna zijn allemaal in 1958 geboren en ze werden de grootste supersterren ter wereld. Geen president of paus was beroemder dan zij, simpelweg omdat hun invloed op de moderne cultuur zo immens groot was. En op de een of andere manier hebben ze allemaal samengewerkt. Zo produceerde Prince het album Like a Prayer van Madonna en was er sprake van dat hij te horen zou zijn op Bad van Michael Jackson. De drie artiesten bewonderden en verdedigden elkaar. Gelukkig hebben we Madonna nog, de enige die over is van dit wonderbaarlijke trio van 1958.

De komende weken moeten we de muziek van Prince eren. We moeten dansen op Little Red Corvette, huilen op Nothing Compares 2 U en heel hard meezingen met Purple Rain. We moeten ook naar Sexy MF en Gett Off luisteren, zodat we niet vergeten dat Prince vaak risico durfde te nemen. Ik hoop dat er binnenkort een even groot genie als Prince zal opstaan, maar dan wel een die echt excentriek en flamboyant is en niet alsof doet voor een of andere marketingstunt. Prince heeft mijn leven en dat van de rest van de wereld veranderd. Ik hoop dat Purple Rain dat ook met de volgende generatie zal doen.

Credits


Tekst Anders Christian Madsen
Fotografie Herb Ritts, Prince, 1991

Tagged:
PRINCE
Mode
stijlicoon