de stijlevolutie van skepta

Zijn kleren van Louis Vuitton en Gucci gooide hij weg, want die waren toch niet helemaal zijn ding. i-D ontmoet Skepta om het te hebben over zijn campagne met Uniqlo. En over mode, uiteraard.

door Stuart Brumfitt
|
21 maart 2016, 11:41am

Hij verzorgde de styling van Wiley's On A Level en zijn eigen Ladies Hit Squad. Hij liep mee in Nasir Mazhars LC:M-show en zijn witte outfits zijn de nieuwe hype in de modewereld. Skepta is een mode-icoon, dat is wel zeker. Dat vond GQ ook. Het magazine plaatste hem prompt op nummer 7 in hun Top 50 van best geklede mensen. Ontwerpster Astrid Andersen zei daarover: "Stijl gaat niet enkel over het duurste pak kopen, maar over dat je een cultuur kunt beïnvloeden en weet hoe je een sterke visie uitdraagt."

Skepta droeg een tijd lang alleen maar luxe merkkleding, maar die periode is voorbij en hij grijpt terug naar de sportkleding van weleer. Voor hem is een betaalbaar, logovrij trainingspak de ultieme outfit. Skepta vond dat het tijd was om te stoppen met die ongezonde obsessie met labels en wilde een positievere boodschap aan jongeren overbrengen. Dit alles zorgde ervoor dat hij één van de zes gezichten werd van de Londense campagne van Uniqlo. We ontmoeten hem om te praten over mode, de status van zijn nieuw album en zijn eigen kledinglijn. Want die komt eraan.

De campagne viert 'de levendige scene in Londen'. Wat vind je momenteel van de Londense scene?
We vertegenwoordigen de mulitculturele creativiteit. Dat is al zo sinds ik op school zat. Zelfs als ik de wereld rondreis hebben mensen het nog steeds over ras. Ik begrijp dat echt niet. Ik reageer dan door te zeggen: "Op mijn middelbare school waren er vijftig verschillende nationaliteiten en ik moest al hun achternamen leren." Toen ik voor het eerst naar New York ging trokken alle Aziaten, alle zwarten en alle blanken alleen met elkaar op. Nu is iedereen opener en is die ouderwetse ideologie en manier van denken weg. New York en Londen lijken veel op elkaar. Iedereen is eindelijk openminded.

Wie waren jouw voorbeelden in mode toen je opgroeide?
Toen ik jonger was, waren de gasten op straat mijn idolen. Ze reden in de mooiste auto's en droegen de nieuwste kleding van de grootste ontwerpers en gigantische kettingen. Zij inspireerden me. Hun invloeden haalden ze uit Jamaica en Afrika. Het waren gewone straatjongens die er gaaf uitzagen met hun juwelen en er altijd piekfijn wilden uitzien. Door in Londen rond te lopen en mijn ogen open te houden, merkte ik alles op. De Afrikaanse kant kreeg ik van mijn ouders mee en ik hield in die tijd enorm van Jamaicaanse muziek. In Londen zag je al die dingen samenkomen. Ik hou van muziek en voel me gezegend dat mensen fan zijn van mijn werk. Ik had nooit gedacht dat ik ooit in GQ zou staan. Ik vind het gewoon leuk om kleding te kopen en ermee bezig te zijn. Alles wat ik meemaak is een enorme zege, want niet iedereen krijgt die kans.

Even over jouw stijlevolutie. Je ging van sportkleding naar high fashion, maar dat was niet helemaal je ding en je zette spontaan al je Gucci-kleding bij het afval. Nu draag je weer trainingspakken. Is de cirkel rond?
Ik was het beu om jongeren met een tas van 300 pond en schoenen van Balenciaga te zien. Je kan met dat geld zoveel andere dingen doen. Toen ik jonger was, werd ik beïnvloed door oudere jongens, en nu is het mijn beurt om een positief beeld over te brengen. Ik wilde weer kleding dragen die bij jongeren past. Ik wil dat jongeren beseffen dat ze zich niet te hard moeten blindstaren op het prijskaartje.

Kunnen we het hebben over jouw fantastische witte outfits?
Het is niet altijd makkelijk. Als ik volledig in het wit gekleed ga, heb ik steeds mijn manager Paddy bij me, zodat mijn outfits niet vies worden. Meestal draag ik die witte trainingspakken voor shows of videoshoots. Ik had niet verwacht dat het zo'n statement zou worden. Ik wilde niet alleen maar zwarte trainingspakken dragen en dacht dat witte levendiger zouden zijn. Het is niet zo dat je altijd discreet of incognito wil zijn als je een trainingspak draagt. Soms wil je ook een keertje flamboyant zijn en dat kan best in een trainingspak.

Kan je wat meer vertellen over jouw relatie met de onafhankelijke Londense ontwerpers Nasir en Cottweiler?
Toen ik besliste om geen designerkleding meer te dragen, werd ik pas echt een man en werd alles opeens een stuk duidelijker. Ik merkte dat Nasir en Cottweiler hetzelfde deden als ik, maar dan in een andere sector. Ze werken hard, gaan uit, houden van wat ze doen, investeren hun tijd en geld nuttig en omringen zich met de goede mensen. Ik wilde niet altijd maar met muzikanten werken. Ik ben niet alleen rapper. Ik hou ervan om dingen te maken. We steunen elkaar zoals ik andere muzikanten zou steunen. Ik heb het gevoel dat we dezelfde ambities, drive en energie hebben. Het werkt stimulerend als je op dezelfde golflengte zit. Ik zal Cottweiler en Nasir blijven steunen, want dat hebben ze ook voor mij gedaan.

Je werkt samen met Uniqlo, een grote multinational. Waarom besloot je om ook aan de shoot voor hun nieuwe winkel in Oxford Street mee te werken?
Het was de leukste shoot waar ik tot nu toe aan heb meegewerkt. Foto's zijn een momentopname en je moet voor de rest van je leven met dat ene beeld leven. Sommige foto's haat ik, soms kan ik niet geloven hoe ik erop sta. Maar deze fotoshoot was echt groots. Ik zette de muziek op en koos kleren uit. Mijn oog viel natuurlijk meteen op een trainingspak. Mensen hebben vaak geen unieke stijl tijdens een shoot. Dat is jammer en ik hoop dat je mijn stijl in de campagne kunt herkennen.

Kocht je voor de campagne al kleren bij Uniqlo?
Ik en mijn crew gingen naar de show van Travis Scott in New York. We moesten een outfit hebben en we gingen naar elke winkel in New York, maar we vonden niets. Na een tijdje gaven we het op en besloten we om zelf een outfit samen te stellen. Op de weg naar huis kwamen we langs Uniqlo en ik kocht er twee coole outfits. Ik gooide ze op mijn bed, want ik kon maar niet beslissen welke ik aan zou trekken. Uiteindelijk koos ik voor een wit trainingspak. Ik zag er geweldig uit.

Wat heb je er verder gekocht?
Ik heb een gilet gekocht. En ik heb natuurlijk hun trainingspakken. Ik hou van simpele kleding, zonder al te veel logo's. Zelfs bij kleding van Nike haal ik het logo eraf en ik knip het zelfs uit mijn broeken. Alle petten die ik draag zijn van Nike, maar ik heb het metalen logo eraf gehaald.

Ken je nog iemand van de campagne?
Ja, ik ken Benji B. Dat is een goede vriend van me. De afgelopen jaren heeft hij me altijd goed advies gegeven en me in de juiste richting gestuurd. Hij is echt een vriend voor me geweest en hij helpt me. Hij is zichzelf. Hij wil dat ik goed word. En dat is wat ik aan hem respecteer.

Wat is er zo leuk aan om overal in Oxford Street te hangen?
Dat al mijn exen met de campagne worden geconfronteerd en me moeten zien. Een ex zei ooit dat ik een grote grap was, maar zie me nu eens. Het is ook leuk dat mijn moeder de posters kan zien.

De campagne heet 'This Way To Utopia'. Wat is jouw beeld van een utopie?
Complete vrede hebben met mezelf. Daardoor heb ik ook vrede met alles en iedereen. Soms probeer ik alles oké te vinden maar vergeet ik mezelf, en dat werkt dus niet. Ik heb geleerd dat ik met mezelf moet beginnen en dan gaat de rest vanzelf.

Je deed de styling van de video van Wiley. Heb je sindsdien nog andere clips gedaan?
Onlangs heb ik de styling van mijn shoot Ladies Hit Squad gedaan. Toen ik opgroeide, zijn een paar mensen van wie ik hield gestorven. Als je jong bent lijkt alles voor eeuwig te zijn. Morgen is er weer een dag. Maar toen gingen er opeens mensen dood en toen ik op het punt stond om vader te worden, kreeg mijn vriendin een miskraam. Toen werd heel duidelijk wat belangrijk was en wat niet. Ik begon alle dingen die er niet toe deden uit mijn leven te schrappen en me op belangrijke dingen te concentreren. Wat mensen in video's droegen, waarover de clips gingen en hoe pretentieus ze waren interesseerde me niet meer. Mensen konden enthousiast worden over styling, maar ik dus niet. Het boeide me allemaal niet meer. Op dit moment neem ik elke klus aan en ik denk niet dat er iets is dat ik niet zou doen. Maak je alleen maar zorgen over belangrijke dingen. Zo lang ik de dingen met hart en ziel doe, komt het goed.

Hoop je met deze campagne iets te bereiken?
Ik hoop dat kinderen me niet meer alleen als een mode-icoon zien, maar ook naar de kleding kijken. Ik ben niet het mode-icoon dat jongeren wil aanzetten om te dragen wat ik draag. Het gaat over coole merken, zonder logo.

Komt er een Skepta-lijn?
Binnenkort ga ik mijn eigen lijn uitbrengen. Voor mensen die niet elke dag jeans willen dragen, maar zich toch comfortabel willen voelen. Je zal je niet inferieur voelen in mijn sportkleding.

Wat staat er voor de rest nog op de planning?
Deze week rond ik mijn album Konichiwa af. De afgelopen drie jaar is op dat album samengevat.

Je hebt een sterke connectie met Japan nu je jouw album Konichiwa hebt genoemd en je samenwerkt met een groot Japans merk.
Het is ongelofelijk. Ik sta op het punt om mijn eerste show ooit in Japan te geven, dankzij mijn album. Ik draag trainingspakken van Uniqlo. Nigo wil me ontmoeten. Ik ben al ontelbare keren gevraagd om in Japan op te treden, maar dat wilde ik niet doen zonder eerst mijn album afgemaakt te hebben. Ik wil dat alles klopt als ik daar naartoe ga. Ik ben naar Australië, Nieuw Zeeland, Hong Kong, Europa, Afrika en Amerika geweest. Begrijp je wat ik bedoel? Maar ik ben nog nooit naar Japan geweest, dus ik heb zin om er in mei met mijn album naartoe te gaan. Het leven is sick, als ik sterf hoef je om mij geen traan te laten.

Credits


Fotografie Rankin

Tagged:
Skepta
campagne
mode interviews