2014, het jaar van… homorechten

Terwijl we langzaam naar 2015 toeleven, blikt i-D terug op het afgelopen jaar en op wat dat jaar zo geweldig heeft gemaakt. Greg French verkent het jaar waarin het onderwerp homorechten centraal stond.

door Greg French
|
27 december 2014, 9:08am

", galmde het begin dit jaar tijdens de 56e jaarlijkse Grammy-ceremonie vanuit het Staples Centre, van waaruit Macklemore, Ryan Lewis, Mary Lambert en Madonna wereldwijd gestreamd werden terwijl ze Same Love ten gehore brachten. De awards bereikten de daaropvolgende dagen wereldwijd de voorpagina's, nadat er tijdens dat optreden 33 huwelijken tussen zowel homo's als hetero's voltrokken werden door actrice en zangeres Queen Latifah. Het evenement was een opmerkelijk cultureel moment dat het gesprek over homorechten aanwakkerde, waarop dan ook een jaar volgde waarin dat onderwerp centraal is blijven staan.

Natuurlijk heeft een optreden niet de macht om in één nacht de standpunten van mensen te veranderen, en er waren ook de nodige critici. Rapper Le1f gebruikte Twitter om zijn eigen mening over het optreden te uiten: "That time that straight white dude ripped off my song then made a video about gay interracial love and made a million dollars". Hoewel het niet iedereen even goed bevallen was, was er wel sprake van een duidelijk standpunt dat recht tegenover events elders in het noorden van Eurazië stond. Aan het einde van 2013 namen evenementen een sinistere wending, toen ze de anti-homoregels van Poetin opvolgden in de aanloop naar de Olympische Spelen van 2014 in Sochi. Russische wetten verboden zelfs de 'promotie' van homoseksualiteit aan minderjarigen, waarna in de media berichten verschenen over mensen die die wetten met harde hand oplegden, waarbij onder meer sprake was van pepperspray en mishandeling. Reactie volgde in de vorm van een oproep tot een boycot van de Spelen - honderden mensen vroegen onder meer Tom Daley - die dit jaar uit de kast kwam - Ian Thorpe en Ellen Page om het sportevenement niet bij te wonen. De media had het op bepaalde momenten zo druk met het verslaan van de gebeurtenissen in en rondom Rusland, dat ze belangrijkere culturele momenten elders in de wereld zo goed als links lieten liggen.

We spoelen vooruit naar maart, de maand waarin Engeland en Wales voor het eerst een wet opstelden voor homohuwelijken, waardoor koppeltjes van hetzelfde geslacht eindelijk legaal met elkaar in het huwelijksbootje konden stappen. Homorechtengroep Stonewal, die een vurige campagne gevoerd had voor de goedkeuring van de wet, gaf als commentaar: "Deze historische stap zal betekenen dat elke homo in Engeland en Wales eindelijk dezelfde rechten geniet als hun heteroseksuele familie en vrienden." De organisatie was vorig jaar onder vuur komen te liggen, na het uitbrengen van een reclamecampagne op bussen in Londen met de slogan "sommige mensen zijn gay. Get over it."

Mei was de maand waarin Pride uitkwam op het Cannes Film Festival, een film die het waargebeurde verhaal vertelt over homoseksuele activisiten die in 1984 mijnwerkers steunden. De vakbond voor mijnwerkers verzette zich op dat moment nog tegen deze steun, bang als ze waren om geassocieerd te worden met een openlijke homoseksuele groep. Wat vervolgens opbloeide was een hartverwarmende relatie, die in de film prachtig wordt weergegeven, waarmee de winst van de Queer Palm Award op het festival dan ook meer dan verdiend is. Het was een culturele boodschap die, net zoals het eerdergenoemde optreden van Macklemore, demonstreerde hoe je dingen voor elkaar krijgt met de liefde.

De serie Looking van HBO was ook een groot succes. De serie profileert een groep jonge, homoseksuele mannen en de intieme details van hun liefdesleven, waarmee gesuggereerd wordt dat homoseksualiteit net zozeer een bron van entertainment kan zijn als de heteroseksuele avontuurtjes van de dames uit Sex and the City. Tegelijkertijd waren er echter ook gebeurtenissen die het tegendeel deden vermoeden - nadat de CEO van Apple, Tim Cook, uit de kast kwam, verwijderde Rusland direct een gigantisch iPhone-standbeeld van de campus van een van hun universiteiten, met als reden dat het "homopropaganda" zou zijn.

Een andere belangrijke naam die in 2014 rimpelingen veroorzaakte was Conchita Wurst, beschreven als "de meest gender-queer artiest" die ooit op het podium van het Eurovisie Songfestival gestaan had. De zangeres die Oostenrijk vertegenwoordigde werd gekroond tot winnaar van de wedstrijd met een voorsprong van maar liefst 52 punten. Waar het festival synoniem is voor camp extravagantie, was de kroning van Wurst weer een nieuw teken van de verschuiving van de culturele standpunten. Het nummer zelf, Rise Like A Phoenix, werd gebruikt om de tolerantielevels naar homorechten te belichten, en om iedereen die zich weleens onderdrukt heeft gevoeld een beetje zelfvertrouwen te geven. Poetin kwam vervolgens weer eens onder vuur te liggen, nadat hij de zangeres bekritiseerde, en de Russische orthodoxe kerk Conchita een "gruwel" noemde. Het gebruik van dergelijke terminologie bewijst weer eens met wat voor vooroordelen homoseksuele mensen dagelijks te maken krijgen. Des te braver dat iemand als Conchita bereid is om op te staan voor deze groep, en dan ook nog eens op een wereldwijd belicht podium.

Interessant is ook dat Facebook kort na Wursts optreden de introductie van 71 nieuwe geslachtsopties in Groot-Brittannië aankondigde, waar een dergelijke introductie in de US eerder al succesvol was gebleken. 2014 was het jaar waarin facebookgebruikers zich konden identificeren als onder meer a-seksueel en polygender, of waarin ze hun eigenlijk alternatief konden voorstellen. Google+ heeft dit voorbeeld opgevolgd, waarmee de digitale generatie nu echt de mogelijkheid heeft gekregen om de seksualiteit waar zij zich het meest mee associëren openlijk te tonen.

Natuurlijk is er nog steeds een enorme hoeveelheid werk te verzetten voordat we echt kunnen spreken van gelijke rechten voor de LGBT-community. Het is daarom belangrijk dat we allemaal voor onszelf blijven opkomen en trots zijn, zodat op een dag elk land ter wereld kan spreken van hét jaar van de homorechten. 

Credits


Tekst Greg French

Tagged:
2014
homorechten
homohuwelijk