Links: via Instagram, rechts via Instagram

geloof het of niet, maar de tribal is terug

Dit keer niet in de vorm van de welbekende trampstamp, maar als high fashion-statement voor ingewijden.

|
08 februari 2019, 4:00pm

Links: via Instagram, rechts via Instagram

Ik had het zelf ook niet helemaal zien aankomen, maar het lang verguisde motief ‘de tribal’ lijkt zich een weg terug te banen naar de catwalk. Dit keer is haar verschijningsvorm wel wat onconventioneler – als tattoo of als t-shirtopdruk doet het hem kennelijk niet meer.

Neem de beauty-industrie bijvoorbeeld, waar visagisten als @isamayaffrench laten zien hoe je tribals ook als make-up kunt gebruiken. Niet alleen in de vorm van een ‘onschuldige’ tribal op het ooglid met wenkbrauwpotlood getekend – maar ook extremer, als plastic beugel vol tribal-motieven. Een look die overigens geprezen wordt met ruim 7.500 likes, 87.000 weergaven en reacties als ‘’ICON’’ en ‘’BITCH I'M TERMINAL’’.

Maar mocht je nog niet helemaal klaar zijn voor trampstamp-grills, biedt het onafhankelijke merk BARRAGÁN wat laagdrempeligere opties. Zoals goud vergulde – of dit het meer of minder tacky maakt, ben ik nog niet overuit, maar ik zou ze hoe dan ook dragen – oorbellen. Of wellicht een bedrukte onderbroek?

Veelbezochte inspiratie-accounts als @cryingdoves691 lijken, net als ikzelf, deze herrijzing van de tribal te hebben gesignaleerd. Ze vullen hun oogstrelende feed zorgvuldig met tribal bedrukte aanstekers, foto’s van vintage JP Gaultier doorschijnende tribal-tops en meer unieke vondsten.

Zelfs in de hogere mode-regionen zien we een herwaardering borrelen. Voor de Dior Homme herfst/winter ‘18 show integreerde creative director Kris Van Assche de motieven in het borduurwerk van de pakken, schoenen en zelfs het haar van de modellen. Weinig verrassend, denk je misschien. We weten allemaal dat modetrends zichzelf eindeloos herhalen, en dat de wereld van haute couture daar absoluut niet immuun voor is. Het was immers Martin Margiela die de triomftocht van tribals op kleding al in de late jaren negentig leidde.

Maar voor we deze tribal-evangelie nog verder gaan lopen verkondigen is een lesje modegeschiedenis op zijn plaats – al helemaal met het oog op culturele toe-eigening, waar we ons in toenemende mate bewust van worden.

De tribal valt namelijk terug te leiden naar duizenden jaren geleden toen de vrouwen en mannen van de Maori-stammen hun lichamen al versierden met tribal-tatoeages. Inspiratie hiervoor was alles wat hun landelijke omgeving hen bood: de zon, vuur, water of de sterren. Een tijd lang waren zij de enige cultuur waarin de tribal prominent zo’n prominente rol speelden. Het zou nog vele eeuwen duren voordat deze motieven zich een weg zouden banen naar de modewereld en de subculturen zoals wij die nu kennen.

Zo waren er de jaren negentig, waarin de tribal opeens als print terug te zien is op kledingstukken. Iets wat ongetwijfeld valt te verklaren door het politieke klimaat van die tijd. Want waar het de mode van de jaren tachtig nog grotendeels ontbrak aan politieke lading, vonden de ontwerpers in de jaren negentig vooral inspiratie in sociaal-politieke onderwerpen. Subculturen en muziekgenres als hardcore en techno speelden daarbij een onmisbare rol. Zo werd het patroon in de late jaren negentig sterk geadverteerd door de oprukkende subcultuur van de gabbers, bekend om hun hardcore techno-affiliatie. Hun onverschrokken politieke houding pastte perfect bij de sportieve tribalpatronen, of dat nu op de huid of op kleding was. Het was dan ook in die tijd dat de trampstamp haar intrede maakte.

Maar wat zorgt er nou voor dat na een periode van stilte de tribal opnieuw terug in ons modebeeld is? De herwaardering voor gabber- en hardcore-esthetiek zou een reden kunnen zijn, wat het op een grappige manier tot een soort 'inception' van culturele toe-eigening maakt. Het constante herkauwen van trends heeft ervoor gezorgd dat de oorspronkelijke bron – de Maori’s – steeds verder uit het zicht is geraakt.

Maar ook de ‘anti’-modeperiode waar we nu inzitten kan een verklaring zijn. Deze periode kenmerkt zich door obscure labels en underground modeliefhebbers die allerlei ‘foute’ stijlen omarmen uit een soort ironie – met Vetements als beste voorbeeld. Hierbij zijn het slechts de echte mode-insiders die begrijpen wat voor een statement ermee gemaakt wordt – de buitenwereld staat voor vraagtekens.

Ik denk vooral terug aan een uitspraak van Rick Owens, die zei “dat het coolste is wanneer je je niet meer druk maakt om cool te zijn. Onverschilligheid is het grootste afrodisiacum – dat is wat stijl echt voor mij samenvat." Het tegen de stroming in zwemmen, jezelf onderscheiden van de ‘rest’ door een verguisd motief te verenigen met high fashion, is de nieuwe vooruitstrevende houding – althans totdat ook dit mainstream wordt. Wil je dit voor blijven raad ik aan om vooral een tribal-tattoo te nemen.