Fotografie Maxwell Tomlinson. Styling Max Clark. 

hoe streetwear een uniform werd voor progressieve jeugdcultuur

Een nieuwe generatie modebuitenbeentjes voorziet de wereld van kleding die de progressieve gedachten van jongeren uit de 21ste eeuw verbeeldt.

|
24 maart 2019, 12:00pm

Fotografie Maxwell Tomlinson. Styling Max Clark. 

Dit artikel verscheen oorspronkelijk in i-D’s The Homegrown Issue nr. 355, lente 2019.

Wat streetwear precies is, daar zullen mensen het nooit helemaal over eens worden. Het vindt zijn oorsprong in Amerikaanse jeugdculturen van de jaren zeventig en tachtig, toen surfers en skaters praktische, maar coole, kleding droegen. Wat je in elk geval wel kunt stellen, is dat het in de afgelopen dertig jaar is uitgegroeid tot een modeverschijnsel dat je overal kunt tegenkomen. Van een winkelcentrum in Seoul tot een skatepark in Amerika.

Streetwear ontstond buiten de luxe mode-industrie, maar werd er alsnog snel door overgenomen. Waar het eerst kleding was voor buitenbeentjes en creatievelingen werd het al snel luxe streetwear: het kostuum voor de Instagram-generatie. Winkels die zich ooit hadden afgezet tegen deze kleding, hingen ineens vol met dure trainingspakken, petjes en truien met logo’s. Het werd een stortplaats van producten, een manier om geld te verdienen voor grote multinationals.

Wafflesncream
Wafflesncream werd opgericht door Jomi, die met skateboarden in aanraking kwam toen hij in Leeds woonde. Hij verhuisde terug naar Nigeria en besloot een skatewinkel en kledinglijn te lanceren, om zo de creativiteit en diversiteit van Lagos te laten zien.

Toch keerde streetwear, buiten de catwalks van New York, Londen, Milaan en Parijs, opnieuw wereldwijd terug. Van Singapore tot Lagos en van Griekenland tot Oost-Europa: een nieuwe generatie getalenteerde jongeren gebruikt streetwear als leeg sjabloon om mode te creëren die hun persoonlijke leven en realiteit weerspiegelt. Het is mode die de progressieve politiek van de jeugd van de 21ste eeuw vertegenwoordigt, en laat de inclusieve houding zien van een generatie die is grootgebracht door het internet.

In 2015, na de terroristische aanslag op het kantoor van Charlie Hebdo in Parijs, was Frankrijk getuige van een golf van anti-islamitische haatmisdrijven en geweld. Als reactie begon Theodoros Gennitsakis het kledinglabel Pressure, in de hoop het negatieve stereotype van Arabieren in Frankrijk tegen te gaan. Het eerste stuk dat hij onder zijn label maakte, was een eenvoudig shirt met daarop het woord ‘pressure,’ geschreven in het Arabisch. Hij gebruikte het lettertype van Supreme om aandacht te trekken, en gebruikte het woord ‘pressure’ “vanwege de druk die Arabieren in Frankrijk op dat moment voelden,” legt Gennitsakis uit. “De kledingstukken zijn eenvoudig, maar de boodschap is sterk.”

Hyein Seo
Hyein Seo volgde een opleiding aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten in Antwerpen, maar woont momenteel in Seoul. Daar gebruikt ze haar modeopleiding om brutale streetwear te maken voor de nieuwe generatie modefans in Korea.

Pressure is inmiddels uitgegroeid tot een toegewijd modelabel dat nog altijd vasthoudt aan dat eerste creatieve idee. “Het doel was om een gevoel en een verhaal te creëren. Daar komt het product uit voort,” vertelt Gennitsakis. Het product weerspiegelt daarmee een modern Europees verhaal, waarin culturele referenties van over het hele continent worden samengevoegd. De slogans zijn geschreven in het Arabisch, Grieks en Engels, en de symbolen en motieven zijn ontleend aan oude en moderne mythen uit deze culturen. Deze samensmelting van verschillende culturen laat zien dat Pressure droomt van een Europa waarin landsgrenzen en rassenkwesties worden overschreden. Het streeft naar een utopische unie, waarin we samenkomen in plaats van uit elkaar worden gedreven.

GCDS
Giuliano kreeg het idee voor GCDS toen hij in China woonde. Hij verhuisde op zijn negentiende naar Shanghai en begon daar te experimenteren met ontwerpen. Terug in Italië lanceerde hij zijn uitdagende, grappige en universele label.

De kledingstukken van Pressure zijn uitgesproken, kleurrijk, simpel, leuk en communicatief, en gebruiken de eenvoud van streetwear om een helder statement te maken. Het merk wordt inmiddels door allerlei mensen gedragen – van coole kids tot oude kerels in de politiek. Maar Pressure verbeeldt ook een nieuwe houding binnen de modewereld, die nu openstaat voor diversiteit en inclusiviteit. Streetwear is de makkelijkste manier om dat gevoel te uiten, met name voor ongeschoolde jongeren die geen modeopleiding hebben gevolgd. “De tweede generatie immigranten die in de mode werken, zorgen op dit moment voor alle spannende dingen in de industrie. Zij zijn degenen die hun roots in de mode verwerken. Ze kozen voor streetwear omdat een groot deel van die jongeren zelf van de straat komt,” legt Gennitsakis uit.

Het Nigeriaanse label Wafflesncream laat verschillende culturen in elkaar overlopen op een soortgelijke manier als Pressure. Het merk werd in 2012 opgericht door Jomi, op het moment dat hij terug naar Lagos in Nigeria verhuisde. Jomi kwam voor het eerst met de stijl van skaters in aanraking toen hij in Leeds woonde en ging dingen dingen maken die hij graag in de wereld wilde zien. De stijl van Jomi lijkt op merken als Palace en Supreme, maar dan met elementen uit Lagos. “We ontwerpen voor onze tantes en ooms, moeders, vaders, priesters, vrienden, onze gemeenschap, onze omgeving", legt Jomi uit. “We vertellen onze verhalen en hebben plezier. We laten onze wereld zien aan de rest van de wereld, zodat iedereen kan ervaren hoe mooi het is.”

Youths In Balaclava
Youths In Balaclava is een van de grootste namen in de underground modewereld van Azië. In de strikte en conservatieve samenleving van Singapore rebelleert het label door middel van zelfgemaakte modecreaties.

Anderen een kijkje geven in jouw wereld is uiteindelijk waar deze wereldwijde modebeweging om draait. Streetwear biedt die kans aan jonge ontwerpers die iets te zeggen hebben, maar lang niet altijd professioneel geschoold zijn. Het straalt een prachtige democratische openheid uit. Als je wil, kan je zo een label beginnen. De grenzen die creatie ooit in de weg stonden, zijn doorbroken. Iedereen kan Photoshop gebruiken en een lading goedkope shirts bestellen. Je kunt een achterban opbouwen op Instagram. Het enige wat je nodig hebt, is iets wat je tegen de rest van de wereld wil zeggen. “Alles wat je nodig hebt, bezit je al,” zegt Youths In Balaclava, een modecollectief uit Singapore, in een e-mail. “We moesten ons spaargeld opofferen om onze eerste collectie te kunnen maken, maar het verlangen om iets te maken was te sterk. We wilden zo graag onze eigen kleding maken. Onze inspiratie halen we uit alles wat we in ons dagelijks leven ervaren. We kijken altijd om ons heen en merken van alles op.”

Hoe verschillend de merken ook zijn, die gedachte verbindt ze met elkaar. Overal is een bepaalde DIY-mentaliteit voelbaar, en allemaal verlangen ze ernaar om hun eigen leven uit te drukken in kleding. Diep vanbinnen is streetwear zowel een ideologie als een stijl, en een aantal van de meest opwindende ontwikkelingen binnen die ideologie vinden momenteel plaats in de geboortestad van streetwear: Los Angeles.

Come Tees
Sonya Sombreuil richtte Come Tees in 2009 op. Het is een essentieel onderdeel van de nieuwe generatie streetwear-ontwerpers uit LA. Ze bestaan buiten de gevestigde orde en komen op voor de progressieve jeugd in het tijdperk van Trump.

De stad kent verschillende merken die allemaal zijn opgericht door een combinatie van kunstenaars, muzikanten en ontwerpers. Neem bijvoorbeeld Some Ware, Come Tees of Online Ceramics. Deze merken zijn zo interessant omdat ze het meest basale kledingstuk gebruiken, het T-shirt, als een manier om progressieve politieke idealen uit te drukken. Bovendien benaderen ze het kledingstuk met de gepassioneerde creativiteit waarmee een couturier het fijnste zijde en satijn benadert. “Ik probeer zoveel mogelijk complexiteit en inhoud aan de simpele shirts toe te voegen,” vertelt Sonya Sombreuil van Come Tees. Die drang is in zekere zin terug te zien in de hele scene. “Ik zie mezelf voornamelijk als een beeldmaker”, gaat ze verder, “en de beelden komen van mijn hand. Ze bevatten mijn auteurschap, dat naar mijn idee afwijkt van veel andere merken.”

Wat deze merken uit LA maken, kan ongetwijfeld als mode worden gezien. Dat verklaart ook precies waarom de ‘reguliere’ mode-industrie er kennis van heeft genomen. De industrie stapte op de merken af, in plaats van andersom. De mensen achter deze merken geven namelijk de voorkeur aan zelfexpressie, het zelfgemaakte en een kunstzinnige DIY-mentaliteit. Hun wortels liggen in punk en de puurheid van new age. “Oprechtheid en creativiteit,” is volgens Online Ceramics wat hen verenigt en drijft. “We zijn allemaal kunstenaars die gewoon hun eigen ding doen en als onszelf worden geaccepteerd door de modewereld.”

Online Ceramics
Online Ceramics maakt psychedelische tie-dye shirts, geïnspireerd door de gemeenschap rond de band Grateful Dead. Wat ze doen, is in hun ogen zowel een kunstproject als een modelabel.

Een groot deel van die gedachtegang komt voort uit het feit dat deze merken hun oorsprong vinden in de DIY-punkwereld. Hun politieke gedachte bouwt daarop voort. Het ‘eigen ding’ wat ze doen, is progressief, puur en inclusief. Some Ware zorgt er bijvoorbeeld voor dat al hun kledingstukken geschikt zijn voor alle lichaamstypes en genders. De mentaliteit van Some Ware is duidelijk terug te zien in hun recente verkiezingsproject, wat ze op hebben gezet in samenwerking met Tremaine Emory van No Vacancy Inn. Het doel van dit project was om streetwearfans aan te moedigen om te gaan stemmen, door ze een gratis shirt te geven in ruil voor bewijs dat ze hun stem hadden uitgebracht.

Dit maakt duidelijk wat er aan deze ontluikende en opwindende scene ten grondslag ligt. Het succes van deze merken, die buiten de traditionele modewereld bestaan, laat zien hoe mode verandert – of in elk geval dat er een sterke behoefte aan verandering is.

Motherlan
De eerste skatecrew van Nigeria is nog steeds gehuld in mysterie. Toch verspreiden ze het plezier van skateboarden in een land met 190 miljoen inwoners.

“De historische structuren vallen uit elkaar,” zegt Sonya. “Modeseizoenen, fysieke winkels, de Amerikaanse markt… ik vind het geweldig als iemand uit de underground de kans krijgt om aan de top van de modewereld te werken.” En dat is precies wat er nu gebeurt: underground mode heeft de top bereikt, dus is er een nieuwe, wereldwijde underground opgestaan.

Credits


Fotografie Maxwell Tomlinson
Styling Max Clark
Haar en make-up Gary Gill @ Streeters
Set Design Sophie Durham
Fotografie assistent Meshach Roberts, Kerimcan Goren en Rory Cole
Styling assistent Louis Prier Tisdall
Haar assistent Tom Wright en Chris Gatt
Handprints Labyrinth Photographic
Casting Gabrielle Lawrence @ People File
Modellen Marco en May @ IMG, Fox, Skinnyman, Yasin, Narayin, Tyson, Tiago, Aljab en Jessica.