elvin martinez vertelt in de film 'otherland' hoe voguing zijn leven redde

We spraken de danser uit Sint-Maarten over zijn ervaringen in de Nederlandse ballroomscene, en hoe het was om deze persoonlijke film te maken.

door Claudia Galgau
|
27 september 2018, 11:35am

Danser Elvin Elejandro Martinez verhuisde op zijn achttiende van het kleine Caribische eiland Sint-Maarten naar Nederland. Een van de belangrijkste redenen voor het nemen van deze grote stap was zijn liefde voor de ballroomscene, die hij per toeval via filmpjes op YouTube had ontdekt. “Door de film Paris is Burning en de nieuwe serie POSE is de ballroomscene tegenwoordig bekender, maar tien jaar geleden lag het veel meer verborgen. Toen ik die dansers voor het eerst zag was ik direct geïntrigeerd.” Inmiddels is hij een geliefd en bekend lid van het Amsterdamse House of Vineyard, een van de ‘huizen’ in de Nederlandse scene.

In de tien jaar dat hij nu in Nederland woont is er wel veel veranderd in Elvin’s leven: hij woont in Rotterdam en heeft daar een eigen onderneming als nagelstylist, waardoor er minder tijd overblijft om zoals vroeger elke dag intensief te dansen. Desondanks houdt hij nog steeds evenveel van de ballroomscene, die naar eigen zeggen zijn leven heeft gered. Dit weekend gaat tijdens het Nederlands Film Festival de korte dansfilm Otherland in première, waarin Elvin zijn levensverhaal vertelt. i-D sprak hem over zijn hoofdrol, de hechte band met zijn moeder en wat dansen voor hem betekent.

i-D: Hoe was het voor jou om je persoonlijke verhaal te delen in een film?
Elvin: Dat begon eigenlijk een beetje gek. Ik werd namelijk geïnterviewd voor een documentaire over voguing, waarin ik vertelde hoe ik de scene had leren kennen. Voor de film waren later ook dansrepetities waar ik voor was uitgenodigd. Toen ik daar een aantal dagen later verscheen, gaven de regisseurs me een script en zeiden ze: “Dit is jouw verhaal”. Ik was in shock. Mijn eerste gedachte was dat niemand zin zou hebben om mijn verhaal te horen; ik vond het niet bijzonder genoeg. Ik heb natuurlijk veel opgetreden, maar hierbij stond mijn leven echt centraal. Ik was dan ook best nerveus over wat mensen ervan zouden vinden Uiteindelijk ben ik heel blij dat ik toch dingen heb gedeeld die veel mensen niet van me wisten.

Voelt dansen in de ballroomscene voor jou anoniemer? Want ook daarin gaat het heel erg over jezelf laten zien en in het middelpunt staan.
Tijdens een ball laat je jezelf niet horen met woorden, maar door dans. Dat is voor mij een groot verschil – vooral mezelf horen praten was even wennen. Maar dansen voelt voor mij heel natuurlijk, het is mijn leven. Het is wat mij gelukkig heeft gemaakt.

Is dat het belangrijkste wat de ballroomscene je heeft gebracht?
Dat sowieso, dat is nummer een. Het is een veilige plek die voelde als thuiskomen. De ballroomscene is ontstaan uit de behoefte naar een ruimte waarin black gays niet gediscrimineerd werden. Als black gay guy werd je vaak gezien als ‘dubbel probleem’. In de scene kon je de rollen die de maatschappij je niet gunde wél hebben. Vroeger was het bijvoorbeeld amper mogelijk voor een black gay man om een leidinggevende positie in een bedrijf te bemachtigen. Daardoor ontstond er in de ballroomscene de categorie ‘Executive Realness’, waarin mensen liepen alsof ze wel een ‘executive’ waren.

Hoe vind je dat het steeds meer ‘buitenstaanders’ zoals filmmakers, tijdschriften en merken, geïnteresseerd zijn in de ballroomscene?
Ik heb daar een dubbel gevoel over. De ballroomscene was eerst nog een beetje geheimzinnig, wat ook de bedoeling was van de mensen die het opgezet hebben. Het is goed dat mensen er nieuwsgierig naar zijn, maar het is jammer dat er niet veel educatie is over de scene. Veel mensen denken dat het alleen maar om voguing draait, maar het is veel breder – voguing is maar één categorie. En elke categorie heeft een eigen verhaal. Voguing ontstond bijvoorbeeld onder black en latino homomannen, die in de gevangenis zaten en daar alleen Vogue-tijdschriften hadden om poses uit na te doen, wat zich uiteindelijk ontwikkelde tot de dansvorm. Maar ook binnen voguing zijn er verschillende categorieën, alleen lijkt de wereld vooral geïnteresseerd in Vogue Femme. In de ballroom kun je echter wel honderd categorieën lopen als dat bij jou past.

In de film vertel je geëmotioneerd over de manier waarop je uit de kast kwam tegen je moeder, en hoe moeilijk ze het vond dat je naar Nederland vertrok. Wat vond zij van de film?
Mijn moeder en ik hebben altijd een geweldige relatie gehad. Ze is mijn alles, dat is nooit veranderd. Een maand geleden heeft ze de film eindelijk gezien – twee keer, achter elkaar. En ze heeft allebei de keren zitten huilen van trots.

Wat hoop je te bereiken met het delen van je verhaal?
Ik hoop dat vooral jongeren uit de lhbt+-gemeenschap voelen dat er hier ruimte voor hen is. Wij hebben ooit ook onze eigen plek gevonden in deze scene. En wij zijn er allemaal verantwoordelijk voor om die plek die we gecreëerd hebben te koesteren, vooral voor de jongere generatie.

De film Otherland is te zien op vrijdag 28 september tijdens het Nederlands Film Festival. Meer informatie vind je hier .

Credits


Regisseur Jan Pieter Tuinstra
Choreograaf Keren Levi

Tagged:
Ballroom
Nederlands Filmfestival
house of vineyard