de nieuwe generatie: fotograaf lily bertrand-webb

Een nieuw jaar betekent weer een lading aan nieuw talent. In het begin van het nieuwe jaar introduceren we verschillende fotografen die naar onze verwachtingen een stempel zullen gaan drukken op 2017. Ze leggen de wereld om zich heen vast en...

door i-D Staff
|
01 februari 2017, 12:00pm

Lily Bertrand-Webb, 28

Kun je ons wat vertellen over wie je bent en waar je bent opgegroeid?
Ik ben een 28-jarige fotograaf, geboren en getogen in het westen van Londen. Ik ben overigens ook doof en daarom draag ik een cochleair implantaat. Ik ben half Dominicaans en half Engels. Bovendien ben ik de trotse eigenaar van meer dan 25 filmcamera's, en surf en skate ik.

Hoe ben je begonnen met fotograferen?
Andrew Forrest, mijn peetvader, bracht me voor het eerst in aanraking met fotografie. Ik koester de herinneringen uit mijn jeugd, de momenten waarop ik zijn camera vast mocht houden.

Waarom is fotografie zo'n aantrekkelijk medium voor jou?
Ik vond het altijd al geweldig om de tijd stop te kunnen zetten door simpelweg op een knopje te drukken. Er bestaat geen beter gevoel dan wanneer je voor de tweede keer naar een foto kijkt, en je vervolgens allemaal nieuwe dingen ziet. 

Hoe en wanneer ben je hiermee begonnen?
Met dank aan verschillende mensen, waaronder mijn peetvader, mijn kunstdocent meneer Jordan, de techneut van de doka in Bournemouth University en de jongens van Labyrinth Photographic.

Vind je een diploma van essentieel belang wanneer iemand een carrière in de fotografie wil beginnen?
Ik studeerde af aan de Bournemouth Arts University in 2011, en vanaf dat moment worstel ik al met deze vraag. Soms zou ik willen dat ik niet naar de universiteit was gegaan, zodat ik me meteen op m'n fotografie had kunnen richten. Dan zou ik alles al doende geleerd hebben. Maar als ik dat had gedaan had, zou ik de inspirerende hoorcolleges van Wolfgang Tillmans gemist hebben. Bovendien had ik dan ook de belangrijke momenten in de doka en alle fototentoonstellingen van studenten gemist, en vergeet de gezellige huisfeestjes niet!

Wie of wat inspireert je?
M'n familie, vrienden en vreemdelingen die ik gaandeweg tegenkom.

Hoe zou je je stijl omschrijven?
Ik ga het licht achterna en voel me aangetrokken tot kleur. Ik streef ernaar om aardse momenten vast te leggen, waarin een sinaasappelschil evenveel aandacht krijgt als een portret.

Wat is tot nu toe het hoogtepunt van je carrière geweest?
Toen ik op mijn twintigste Damien Hirst mocht fotograferen in zijn studio in Devon. Iets viel helemaal op zijn plek toen hij me vertelde dat ik portretfoto's van hem mocht maken, ondanks dat hij gewoon een familievriend is en ik hem dus al kende. Ik had maar een paar foto's over op mijn Mamiy 645, en we hadden maar weinig tijd en weinig licht. Ik keek door mijn camera en realiseerde me plotseling dat ik dé Damien Hirst aan het fotograferen was. Ik mocht het absoluut niet verpesten. Ik haastte me terug naar Londen om de foto's te ontwikkelen, en om te zien of de foto's gelukt waren. Gelukkig was dat zo. Het resultaat is nog steeds een van mijn favoriete portretten.

Waar werk je momenteel aan?
Ik werk aan een lopend project, en hoop dat ik het dit jaar in een of andere vette, nieuwe ruimte mag exposeren.

Wiens werk bewonder je het meest?
Vivian Mayer, vanwege haar zelfportretten. Lee Miller om haar klassieke stijl. Eve Arnold vanwege haar stills voor Misfits. Nan Goldin, door haar prachtige en extreem eerlijke fotografie. William Eggleston dankzij zijn meesterlijkheid en zijn respect voor kleur.

Waar op de wereld zou je nog eens willen fotograferen?
In Dominica, waar mijn opa en oma geboren zijn.

Wie zou je graag nog eens willen fotograferen?
Zadie Smith. Mijn moeder zat naast haar bij de kapper, op de dag dat mijn ouders zouden gaan trouwen. Ik heb er nog steeds zoveel spijt van dat ik mijn camera die dag niet bij me had. Maar misschien loop ik haar nog eens tegen het lijf bij de kapper. 

Waar ga je heen om inspiratie op te doen?
Ik zoek de echte wereld op en ga naar buiten.

Waar hoop je op voor de toekomst?
Dat ik tevreden ben.

Credits


Fotografie Lily Bertrand-Webb

Tagged:
Cultuur
lily bertrand webb
de nieuwe generatie