fall in love with christina curry

Als je nog niet dol op Christina was, dan ben je het nu.

|
apr. 1 2016, 1:05pm

Christina Curry. Het punky enfant terrible met een poppengezicht, dochter van Patricia Paay en Adam Curry. Na haar breuk met zangeres Elle Bandita besloot ze anoniemer te worden, en dat heeft haar goed gedaan. Ze is rustiger, volwassener. Maar heeft er nog steeds geen moeite mee zich naakt aan de wereld te presenteren op social media. Want er is niets leuker dan naaktlopen, vindt ze. Onlangs liet ze weten te willen emigreren naar Texas. Maar de middag dat we haar spreken heeft ze toch opeens andere, wilde plannen. Ze wil blijven. En dat is voor Christina Curry pas echt revolutionair.

Ik bekeek je tijdens de shoot. Je poseert als een echt model.
Dat gaat automatisch, dan komt door mijn moeder. Sinds mijn derde word ik al voor de camera gezet en krijg ik aanwijzingen hoe ik naar de camera moet lachen en in welke houding ik mijn hoofd moet draaien. Het gaat automatisch, het is bijna eng hoe goed getraind ik ben.

Ben je je ouders daar dankbaar voor?
Voor het fotoconcentratiekamp? Soms wel, soms niet. Het is wel handig, maar ik ga het niet op mijn CV zetten. [lacht]

Wat heb je nog meer geleerd van je ouders?
Ze zijn heel ondernemend. Ze verzinnen altijd wel een manier om geld te verdienen, door zichzelf te zijn. Dat kun je op een Kardashian-manier opvatten, zo is mijn moeder misschien ook wel een beetje, maar mijn moeder is wel 67 en ze verdient nog steeds zelf geld. En mijn vader bedenkt altijd wel weer iets nerderigs met internet om zijn geld te verdienen.

Op wie lijk je het meest?
Ik denk dat ik vroeger wel een kloon was van mijn moeder, gewoon omdat ik dacht dat het zo hoorde. Dat je er als vrouw op een bepaalde manier uit moest zien en je moest gedragen, maar wat hersens betreft heb ik altijd op mijn vader geleken. En ik ben, nu ik volwassen ben, toch wel vooral een kopie van mijn vader.

Sinds wanneer ben je volwassen?
Sinds gister, haha. Nee, ik denk een jaar. Ik werd een keer wakker en toen dacht ik: dit is het moment om de dingen eens goed te gaan doen. Ik heb alles eigenlijk omgekeerd gedaan. Ik ben begonnen in de media, ik heb veel gefeest en wild gedaan. Echt crazy dingen. Ik had vijf cijfers op mijn bankrekening. Nu ben ik terug bij het begin. Ik heb een normale baan, ik werk in een biologische winkel, en heb meer afstand genomen van mijn ouders. Niet op een slechte manier, wel op een gezonde manier. Ja het is een jaar geleden dat ik besloot om me terug te trekken en opnieuw te beginnen.

Was er iets aan de hand waardoor je dat besloot?
Ik denk dat het wel een beetje kwam omdat het uit ging met mijn ex, Ryanne [de zangeres Elle Bandita]. Zij zei me altijd dat waar ik mee bezig was, niets voor mij was, en dat ik veel meer waard was. Ik begreep het nooit, waarom mocht ik geen geld verdienen omdat mijn ouders beroemd zijn? Ze zag meer in mij, en vond dat ik mijn talent op een verkeerde manier gebruikte. Achteraf vind ik dat ze gelijk had, en dat het te lang geduurd heeft voordat ik dat zag.

Heb je haar daarvoor nodig gehad?
Zeker. Het werkte niet tussen haar en mij, maar ze heeft me dat wel gegeven. Ik kan nu nog steeds haar stem in mijn hoofd horen, die zegt: "Christina! Nee!"
Het is wel grappig, nu zit zij in de media. Het is haar gegund. Ik hoef het niet meer. Niet op die manier.

Op wat voor manier wel?
Ik ben altijd bezig geweest met schrijven, toen ik in Amerika woonde heb ik ook voor een blad gewerkt. Dat vond ik supertof. Dat ben ik een beetje kwijt geraakt door het feesten daar, ik was niet doelgericht. Toen werd ik verliefd en ging ik naar Nederland en ben ik voor de TV gaan werken en raakte ik het helemaal kwijt.

Looks vervagen. Ik wil geen werk meer doen dat zo op uiterlijk gericht is. Ik wil mezelf in de spiegel kunnen bekijken en een gelukkig mens zien.

Het is niet zo uitzonderlijk toch, heel veel feesten op je 23e?
Nee, ik begon er wel laat mee. Ik was pas voor het eerst dronken toen ik twintig was. Maar ik ben wel heel hard losgegaan in Los Angeles. Er zijn hele periodes die ik me gewoon niet meer kan herinneren. Ook tijdens de scheiding van mijn ouders. Ik heb me ook echt slecht gedragen, waar ik absoluut straf voor heb gekregen. Mensen vonden me niet leuk meer, en ik mezelf ook niet als ik eraan terug denk. Maar inderdaad, welke puber is niet vervelend? Het is alleen jammer dat het bij mij allemaal op internet staat, Google is niet te wissen.

Heb je daar last van?
Ja, heel erg. Ik sta niet toe dat nieuwe mensen die ik ontmoet mij Googelen. Want dan krijgen ze een heel verkeerd beeld van me.

Je zegt dat je meer in de luwte leeft, en de media niet meer opzoekt. Maar als de media jou opzoekt ga je er nog wel vaak op in.
Ik had het er toevallig vandaag met mijn baas over, hij vroeg me of ik zelf eerst gebeld heb als er over me geschreven wordt. Dat niet, maar het is ook niet te peilen wat ik wel zou moeten doen. Soms kan ik een hele shitload op Instagram zetten, en niemand neemt het over. En dan bij het meest lullige ding maken ze er opeens een heel verhaal van. Vroeger heb ik het meer opgezocht. Bewust. En ja gezegd tegen allerlei programma's. Ik schaam me er nu totaal voor, maar ik heb ook vaak ja gezegd tegen dingen omdat ik geld nodig had. Dat is nu niet meer belangrijk voor me. Ik sta vaak in de min, maar ik werk wel hard. Ik verdien geen geld meer door niks te doen, zoals toen. Ik werd daar lui van, dat voelde niet goed.

Wat is nu wel belangrijk voor jou?
Gelukkig zijn. Ik werd niet gelukkig van die uiterlijk-gerichte shit. Ik wil mezelf blijven stimuleren. Mijn hersens prikkelen. En ik heb eindelijk een fijne vriendenkring. Vroeger had ik dat niet, ik had helemaal geen vrienden. Ik heb op twaalf verschillende scholen gezeten. Mijn ouders sjouwden me overal mee naar toe, naar allerlei landen. Ik heb nu eindelijk zelf een anker gecreëerd. Dat ontbrak in mijn opvoeding.

Neem je je ouders dat kwalijk?
Ja, ik heb het ze wel kwalijk genomen. Maar je kan je ouders geen dingen kwalijk blijven nemen. Je kan niet veranderen waar je vandaan komt, wel waar je naartoe gaat. Mijn ouders zijn wie ze zijn. Ze hebben me ook heel veel gegeven, en zijn goed voor me geweest. Maar dat betekent niet dat ik dezelfde weg moet inslaan als zij.

Je zegt dat je eindelijk een anker hebt, maar je bent wel aan het overwegen om naar Texas te verhuizen, waar je vader ook woont.
Het is lastig. Ik kan of dicht bij mijn moeder, of dicht bij mijn vader zijn. Iedereen wil dichtbij zijn ouders zijn, als ze nog leven. Het voelt alsof ik mezelf moet verdelen, om de zoveel jaren. Ik mis mijn vader heel erg nu. Ik ben half Amerikaans, Engels is mijn basistaal. Ik wil graag gaan, ook omdat niemand me daar kent. Daar hoef ik het gesprek dat ze mensen me niet mogen Googelen niet te hebben. Aan de andere kant zit ik nu vier jaar in Rotterdam, ik ben van de stad gaan houden, van de mensen gaan houden. Iemand vroeg me laatst waarom ik geen connecties zou gaan maken. Het is makkelijker voor mij om weg te gaan, zodat ik me niet vast hoef te leggen, dat doe ik altijd. Ik ren altijd van dingen weg. Ik heb nu eigenlijk alleen niets om van weg te rennen. Voor het eerst.

Waarom blijf je dan niet gewoon?
Om eerlijk te zijn overweeg ik dat ook. Ik ben heel wispelturig. Toen we de afspraak maakten voor dit interview zei ik inderdaad dat ik ging emigreren. Maar eigenlijk wil ik helemaal niet weg. Er is een grote kans dat ik niet wegga. Nu heb ik het gewoon goed.

Is er een liefde voor wie je wil blijven?
Nee ik zou voor my damn self blijven! Ik heb echt niemand.

Je hebt je vrienden.
Ja, ik heb vrienden. Maar dit is de langste periode ooit dat ik single ben. Ik heb wel gedate met een meisje zes maanden, maar ik reken dat niet echt als iets serieus zoals met Ryanne. Dat duurde twee jaar, en we woonden samen. Ik ben nu een jaar soort van alleen, want dat meisje met wie ik gedate heb zag ik ook niet zoveel.

In interviews die je gaf leek het wel serieus.
Ja, dat is de magie van de media. Zij woonde in Arnhem. Ik zag haar misschien een keer in de week, niet vaak. Ze was druk met school, ze is twintig, ze zit in een totaal andere periode van het leven.

Is dat de reden dat jullie uit elkaar zijn gegaan?
Zeker. Ik deed laatst nog een shoot met haar, en toen besefte ik weer: we hebben weinig gespreksstof, maar bij sommige mensen is dat ook niet nodig. Dan klikt het gewoon. Maar het was het niet met haar.

Vind je het jammer?
Nee. Ik vind het ook helemaal niet erg om alleen te zijn. Ieder persoon met wie je geweest bent is een ervaring rijker. Het was een lekker ding, ik vond het geen straf om ernaast te liggen. Het was leuk, ook al was het maar kort.

Je komt gelukkig op me over. Is ouder worden misschien een goed medicijn geweest voor je?
Ja, je gaat er beter van in je vel zitten. Maar vergis je niet: ik ben een forever sad girl. Daarom staat dat ook op mijn handen getatoeëerd. Ik ben altijd melancholisch geweest. Sinds mijn twaalfde zegt mijn moeder tegen me "Jezus, het glas is ook altijd maar halfleeg bij jou." Ik kan vrij negatief zijn, en periodes heel depressief zijn zonder daar een echte reden voor te hebben. Maar dan probeer ik te kijken naar wat ik heb. En dan denk ik: ik heb het eigenlijk best goed. Ouder worden helpt inderdaad. Ik hoor vaker van mensen dat ik straal, zeker als ze me vergelijken met het vertiefte hoopje van vroeger.

Zijn er dingen die je nu echt anders doet dan vroeger?
Naar mijn onderbuikgevoel luisteren. Vaak weet je het antwoord meteen, maar ga je twijfelen. Als je echt goed naar je lichaam en je hoofd luistert weet je echt wel wat je moet doen. Ik heb te vaak ja gezegd, en ik heb geleerd om nee te zeggen. En mensen kunnen me minder raken dan vroeger. Dat komt ook door mijn werk in de winkel, waar je met vervelende mensen te maken hebt. Ook veel leuke, maar ook hele vervelende. Ik laat dat geen invloed meer hebben op hoe ik me voel. Ik ben uit de slachtofferrol gestapt.

Je woont nu in Rotterdam. Wat vind je zo fijn aan Rotterdam?
Alleen als ik al naar de skyline kijk word ik gelukkig. Ik kan er ademen, en rondlopen. De mensen zijn fijn, droog. Net als ik. Het uitgaansleven is te gek. Misschien komt het omdat mijn moeder Rotterdams is, dat het in me zit. Maar ik ben echt trots dat ik daar woon. En vergeet niet: het is goedkoper.

Wat zijn je dromen?
Schrijven is iets dat ik wil doorzetten. Maar ik wil ook echt op mijn eigen beentjes blijven staan. Ik moest verdwijnen om weer tevoorschijn te komen, en daar ben ik mee bezig. Eindelijk voldoening voelen, dat is mijn droom. Ik heb heel veel toffe dingen gedaan, maar nooit het gevoel van voldoening gehad. Ik dacht nooit: gaaf, goed gedaan.

Is er niet iets waar je trots op bent?
Dat is moeilijk. Ik denk dat ik trots ben dat ik niet in een rehab ben beland. Dat ik het heb overleefd. Ik woonde met Peaches Geldof in LA, zij was een van de redenen dat ik daar naartoe ging. Als ik kijk hoe dat gegaan is [Peaches overleed vorig jaar aan de gevolgen van een overdosis heroïne] ben ik best wel trots. Want het had heel anders kunnen lopen. Ik ben toch een sterk persoon.

Denk je nog vaak aan haar?
Ja, zeker. Zij is zo iemand waarvan ik nog steeds niet kan geloven dat ze dood is. Ze was zo fucking slim, bijzonder, en aantrekkelijk. En heel eigen, van haar was er echt maar een. Ze had alles in 26 jaar al gedaan. Kinderen gekregen, alles. Ze zei altijd "ID-AF", "I don't give a fuck", als ik aan haar terugdenk zie ik haar levend voor me. Ik ben trots dat het niet slecht voor mij geëindigd is.

Hoe ben je dat voor geweest?
Er was een bepaald moment dat iedereen met wie ik in huis woonde heroïne ging kopen. Toen ben ik weggegaan. Ik was heel naïef die tijd, ik dacht lang dat iedereen Xanax gebruikte en dat ze er daarom allemaal zo tranquilo bij lagen. Ik gebruikte zelf ook weleens het een of ander, maar toen ik naalden in de prullenbak vond begon het wel door te dringen. Ik ben bang om te kotsen, en bang om dood te gaan. Als je dat hebt kun je geen heroïne gebruiken. Want je gaat zeker kotsen, en dood waarschijnlijk ook.

Ik heb het gevoel dat het in de VS normaler is onder de jeugd om heroïne te gebruiken.
Ja, en het is eng hoe gaande het nog is, en hoe casual erover gedaan wordt. Ik ben blij dat ik er niet meer zit. Ik ga binnenkort een week naar LA op vakantie, en dat is prima: één week. Maar ik zou er nooit meer kunnen wonen. LA is bullshit. En ik heb een bullshit-filter.

Wanneer voel je je het meest vrij?
Als ik topless ben, haha. Ik voel me altijd redelijk vrij. Vandaag voelde ik me heel vrij, als ik vrouw mag zijn tijdens zo'n shoot. Naakt zijn geeft me veel vrijheid, en om acceptatie van mijn lichaam te voelen. Het laat me krachtig voelen. Ik heb er ook geen moeite mee dat te delen op mijn Instagram. Ik heb vroeger veel problemen met eten gehad en toen mijn ouders gingen scheiden werd dat een serieuzer probleem, nu ik bijna 26 ben zit ik eindelijk goed in mijn vel, and I have to express that with some nudity from time to time. En dat mag best, en er moet meer van zijn. Free the nipple and all that.

Ben je al eens van Instagram gegooid?
Nee, er zijn wel veel posts verwijderd. Maar ik ga wel proberen de foto's van de shoot ongecensureerd te posten. En wat is het verschil? Ik heb bijna geen borsten. Het is een even grote tepel als een mannentepel. Het is allemaal zo'n onzin.

Credits


Tekst Olga Kortz
Fotografie Casper Kofi
Styling Ramona Marroquin Hawley
Stylingassistent Germaine Ching-Yong
Haar en make-up Frances Krol
Kleding Afra Amba, Amator, Baum und Pferdgarten, Monki, River Island, Turnover