kleden om naakt te laten zien: gaan de onthullende modetrends te ver?

Van de catwalk tot de straat – mode wordt steeds provocerender. Doorzichtige tops, korte rokjes en nog kortere broekjes… Betreedt de naakte look aanstootgevend gebied, of staan we aan de rand van een evolutie van de manier waarop we ons kleden?

door Courtney Iseman
|
30 juli 2014, 10:45am

Nog maar een paar jaar geleden was het voor een vrouw absoluut not done om ook maar iets van doorzichtige kleding te dragen. Wanneer dit toch gebeurde ging men er automatisch vanuit dat er sprake was van een ongeluk, en aarzelde je niet om de vrouw in kwestie erop te attenderen dat de top die in haar appartement nog gewoon ondoorzichtig leek, in zonlicht een stuk meer liet zien dan ongetwijfeld de bedoeling kon zijn. Vandaag de dag is alles anders; nu is doorzichtige kleding overal, in het gezelschap van diepe decolletés, blote middenriffen en extreem korte broekjes die de billen ook een blik op de wereld gunnen.

Designers balanceren al jaren op de speelse lijn van de suggestie van het blootgeven van het menselijk lichaam. In 1971 presenteerde Yves Saint Laurent een collectie waarvoor hij inspiratie vond bij de prostituees uit de jaren veertig, en ook al kwam er geen blote huid aan de collectie te pas, de extreem strakke jurken waren genoeg aanleiding voor het publiek om te spreken van een grote schande. Ook de Nihilism-collectie van Alexander McQueen uit 1994, die aanzienlijk meer complimenten binnensleepte dan de collectie van YSL, was niet genoeg om ervoor te zorgen dat naaktheid een massatrend werd. Het verschil met nu is dat de niks verhullende look inmiddels vrijwel elke catwalk siert, en dat we het niet langer hebben over een statement dat hier en daar gemaakt wordt - de look is zelfs bezig de overstap naar de massamarkt te maken.

Doorzichtige looks die op de catwalks van bijvoorbeeld Givenchy te zien waren, werden voorheen voorzien van een voering wanneer ze door winkels werden ingekocht, maar ook hiervan is inmiddels geen sprake meer. Maar hebben we het hier over een machtstoename of over slechte smaak? Misschien is het gewoon de richting waarin onze garderobes zich bewegen, zoals vrijere vormen en blote enkels in de jaren twintig. Het is makkelijk om te vergeten dat bijvoorbeeld zoiets als de alomtegenwoordige minirok voor zo'n ophef zorgde toen deze door Mary Quant geïntroduceerd werd in de jaren zestig. Misschien zijn onze doorzichtige tops wel de minirok van morgen en moeten we de nieuwste stijlrevolutie gewoon accepteren.

Tijdens de CFDA Awards van dit jaar haalde Rihanna voorpagina's wereldwijd met haar volledig doorschijnende jurk van Adam Selman. De jurk was het gesprek van de dag, waarbij velen haar look de definitie van te ver gaan noemden, waar anderen spraken van een gedurfd statement in de emancipatie van de vrouw. De jurk markeerde een hoogtepunt in de eeuwige zoektocht naar het provocerende, het schokkende, die we altijd al op de rode loper zagen.

De bijna volledig naakte creatie wakkerde ook het debat opnieuw aan over wat wel en niet zou moeten mogen op sociale media. Rihanna is een van de vele vrouwen die een instagramban overhielden aan hun tepelonthullende foto's, waar mannen probleemloos zonder shirt hun gang kunnen gaan op het online platform. Doordat de popsensatie ditzelfde lichaamsdeel blootgaf op een wereldwijd bekeken event, zorgde ze ervoor dat enorm veel mensen een beeld van haar tijdens die avond op het online platform zouden uploaden, waarmee een voor Instagram nauwelijks te bestrijden beweging ontstond. Andere beroemdheden zoals Scout Willis en Cara Delevigne staan Rihanna bij in de campagne genaamd #freethenipple, waarbij ze hun sterrenstatus inzetten in de strijd tegen dit censuur.

De tepels van de man waren tot aan het jaar 1930 ook een taboe. Mannen protesteerden in die tijd totdat het voor hen was toegestaan om met blote tepels in het openbaar rond te lopen. Iggy Pop heeft bijna nog nooit een optreden gegeven met een shirt aan, maar stel je eens voor dat een vrouwelijke artiest hetzelfde zou doen. Waarom laat de maatschappij zich nog steeds zo choqueren door zoiets alledaags als het vrouwelijke lichaam? Een schaars geklede vrouw blijft een bron van controverse, in het beste geval bekritiseerd in een vrij land als Amerika, in het slechtste geval bestraft als misdaad in een land als Saoedi-Arabië. In dat land, net als in andere landen in het Midden-Oosten, mogen vrouwen in het openbaar niet gezien worden zonder boerka die elke centimeter van hun lichaam bedekt. Het is verontrustend dat het vrouwelijke lichaam nog steeds de bron van genoeg debatten kan zijn dat er wetten bestaan over hoe het bedekt moet worden, en dat men zelfs in meer liberale landen nog de neus ophaalt voor teveel onthullende kleding.

Ontwerpers omarmen het 'dare to bare'-idee inmiddels massaal. Doorzichtige kleding is nu al een paar seizoenen volop aanwezig met tot nu toe een hoogtepunt tijdens de lente/zomer 2014. Het varieerde in dat seizoen van de meer draagbare details zoals een doorzichtige band op een rok tot volledig doorzichtige stukken op de catwalks van onder meer Gucci, Ann Demeulemeester, Erder, 3.1 Phillip Lim en zelfs de meer behouden Oscar de la Renta. En dan waren er nog ontwerpers als Carven, J. W. Anderson, Rodarte, Kenzo en Giambattista Valli, die voor grotere cutouts en hoger gecropte tops gingen dan we ooit eerder gezien hadden. De trend infiltreerde inmiddels high fashion, de popcultuur en mainstream retail, dus waarom is het nog steeds niet de norm? We zouden inmiddels zo vertrouwd moeten zijn met een doorzichtige top dat we ons moeten richten op de vraag of we die top op zich daadwerkelijk mooi vinden.

Het antwoord op de vraag of een kledingstuk wel of niet gepast is wordt vaak gebaseerd op de plek waar dat stuk gedragen wordt. Je kunt de grootste voorstander zijn van gelijke rechten voor vrouwen, en vinden dat ze het recht zouden moeten hebben om zich te kleden zoals ze willen, maar dat betekent nog niet dat je wilt dat jouw werknemers in een minijurkje naar werk komen. Grotere bedrijven hebben meestal een dresscode die alles van spaghettibandjes tot shorts verbiedt, en zelfs zonder geschreven regels gaan teveel onthullende kleding en professionaliteit gewoon niet hand in hand.

Waar je naartoe gaat, welke indruk je wilt achterlaten en wat je persoonlijke gevoel voor stijl is zal een grote rol spelen wanneer je besluit of die ene jurk jouw lichaam goed doet uitkomen of dat hij gewoon ordinair is. Waar je absoluut geen rekening mee zou moeten hoeven houden is wat de samenleving van die jurk vindt. De angst die leeft in de samenleving is dat er een lijn overschreden gaat worden - een lijn die in feite constant wordt overschreden. Outfits kunnen aanstootgevend zijn, en het is begrijpelijk dat mensen niet willen dat hun outfit de lijn tussen zelfverzekerd en erotisch overschrijdt, maar toch is de doorschijnende jurk onderweg naar een tijd waarin het gewon een normaal kledingstuk is, zoals de jeans en het overhemd. Het zou niet natuurlijk zijn als de mode zich niet blijft evolueren, hoe langzaam dan ook.

Credits


Tekst Courtney Iseman

Tagged:
Rihanna
freethenipple