de monobrauw van dit model houdt het internet flink bezig

Sophia Hadjipanteli gaat de strijd aan met bekrompen schoonheidsidealen.

|
mrt. 28 2018, 1:23pm

Image via Instagram

De 21-jarige Sophia Hadjipanteli heeft één wenkbrauw in plaats van twee. Groot, opvallend, zwart, en over de volledige breedte van haar gezicht. Geërfd van haar Griekse-Cypriotische vader, die ook indrukwekkend gezichtbeharing heeft. Sophia omarmde haar monobrauw nadat haar moeder haar op het hart drukte dat overmatig epileren zonde zou zijn.

Van nature heeft Sophia blond haar, en eigenlijk bleek het zwart verven van haar wenkbrauwen een foutje – ze liet de verf te lang zitten – maar ze besloot dat het eigenlijk wel mooi stond, en hield het zo. Kort daarna stopte ze met epileren, threaden en waxen omdat het teveel pijn en moeite kostte.

Geen wereldnieuws misschien, maar het internet vond van wel. Een vluchtige blik op haar Instagram leert ons al dat er reactie na reactie geplaatst wordt waarin haar unieke uiterlijk wordt gewaardeerd. Mensen prijzen de kracht die nodig was om haar opvallende gezichtskenmerk te omarmen, en het vervolgens te cultiveren als schoonheid die buiten de strikte sociale normen valt. Maar tegenover iedere aardige comment staat ook een nare, waarin pesters haar aansporen zelfmoord te plegen, enkel en alleen om een paar extra haren op haar voorhoofd. Sophia buigt niet voor de druk van de internettrolls. Waar sommigen al snel naar het pincet grijpen, blijft Sophia stevig staan. Zo stevig, dat ze de #Unibrowmovement in het leven riep, een online initiatief dat zich inzet om het stigma rond wenkbrauwhaar te bevechten en alle verschillende vormen van schoonheid te vieren. Hier deelt ze haar verhaal.

“Voor de camera poseren voor mijn moeder, dat zijn mijn vroegste herinneringen. Ze vertelde me hoe ik moest kijken en poseren. Model zijn was heel natuurlijk voor me, als kleuter al. Toen ik vijftien jaar oud was werd de foto die mijn moeder maakte geplaatst op de website van de Italiaanse Vogue. Dit was het eerste publieke platform waar mijn gezicht ooit te zien was. En even een kanttekening voor alle trolls die zeggen dat de wenkbrauwen mijn carrière hebben gemaakt: op dit moment had ik nog geen donkere wenkbrauwen of een monobrauw.

Blijkbaar sta ik nu min of meer bekend om mijn monobrauw. Mijn ouders hebben mijn uiterlijk tijdens mijn opvoeding nooit overgewaardeerd. Als ik een goed cijfer kreeg of een compliment op school, dan knuffelde ze me en zeiden “we zijn zo trots op je, mooi meisje van ons.” Ze gebruikten het woord ‘mooi’ alleen als reactie op mijn goede gedrag, wie ik was als persoon en hoe ik andere mensen behandelde.

Pas toen ik ouder werd kreeg ik elke keer van familie en vrienden te horen hoe ‘mooi’ ik was. Ik stoorde me daaraan, omdat ik zoveel bereikte op school en voor mijn gevoel werd het gereduceerd tot mijn uiterlijk.

Sinds ik me daar bewust van werd, wilde ik dat idee zoveel mogelijk uitdagen en het liefst controle krijgen over de manier waarop anderen me zien. Een gevoel van controle is cruciaal in alles wat je doet. Maar we veranderen de hele tijd, dat is iets waar we geen invloed op hebben. De #unibrowmovement is daarom ook een beweging, het ontwikkelt zich constant. Het is een hashtag omdat mensen online dingen verbergen; ik wil met deze beweging mensen inspireren om dingen die ze normaal verbergen te laten zien, zowel on- als offline. Ik wil dat iedereen in deze gemeenschap elkaar steunt met deze hashtag.

Ik ben best wel trots dat ik mensen meer zelfvertrouwen kan geven door te omarmen wat mij uniek maakt. Maar ik vind het ergens ook gek dat mensen zich druk maken over een paar haren tussen mijn wenkbrauwen. Ik ben heel trots op het feit dat ik word geassocieerd met dikke wenkbrauwen, monobrauwen, en expressie door schoonheid.

De relatie met mijn lichaam en zelfbeeld is nog in ontwikkeling. Ik zou liegen als ik zeg dat ik me nu altijd helemaal goed voel over mezelf. Onzekerheden gaan, helaas, nooit helemaal weg. Van nature zijn wij als mensen onze ergste critici, zeker als je de beste versie van jezelf wil zijn. Op een bepaalde manier zijn onzekerheden goed omdat ze ons uitdagen, maar ze moeten ons niet definiëren. Het zou niet de basis moeten zijn waarop je jezelf beoordeeld.

Dat gezegd hebbende maakt het toch niet uit wat je doet, je krijgt hoe dan ook negatief commentaar, soms meer en soms minder. Ik reageer graag op bepaalde commentaren; niet om mezelf te verdedigen, maar omdat er andere mensen zijn die op me rekenen als voorbeeld en stem. Ik moet ze laten zien dat ik er voor ze ben. Soms, als ik hun mening uitdaag, ben ik in staat om hun perspectief te veranderen en ze te laten begrijpen waar ik, en anderen met mij, voor staan. Begrip aanmoedigen is uiteindelijk mijn doel.

Ik ben hier puur om mezelf te zijn, en het is fantastisch als ik daar andere mensen mee kan helpen.”