luister naar de opkomende artiesten die zingen over queer-romantiek

Van Kevin Abstract tot rapper Quay Dash: ontmoet de artiesten die definiëren wat liefde en liefdesverdriet is in 2017.

door André-Naquian Wheeler
|
04 april 2017, 1:01pm

warren wolfe. image courtesy the artist.

Twitter ging los toen Frank Ocean zijn nieuwe nummer Chanel uitbracht eerder deze maand. De hypnotiserende track begint met de veel getweette tekst "My guy pretty like a girl" [Mijn jongen zo mooi als een meisje]. Wanneer Frank verder gaat met zingen over het zien van "both sides like Chanel" [beide kanten, zoals Chanel], wordt het lastig te ontkennen dat het liedje over biseksualiteit gaat. Het was een belangrijk moment voor de zanger - die steeds explicieter begint te worden over zijn queer-ervaringen - en voor de popmuziek: een melodieuze middelvinger naar dubbelzinnigheid.

De muziekindustrie heeft de neiging om de stem van lhbtq-artiesten weg te moffelen. Artiesten hebben vaak gemeld dat ze onder druk worden gezet om geen homoseksuele voornaamwoorden te gebruiken zodat ze een "universele aantrekkingskracht" behouden. Maar door de komst van streamingdiensten zoals Soundcloud en Bandcamp krijgen lhbtq-artiesten de kans om muziek te maken op hun eigen manier, en kunnen zij zo hun ervaringen delen. Deze artiesten vertikken het om gelabeld te worden en worden steeds populairder bij het queer- én heteropubliek. Kevin Abstract, lid van BROCKHAMPTON, gebruikt vaak woorden als 'hij' en 'boyfriend' in zijn liedjes. En Syd, die grensverleggende R&B creëert, bracht onlangs een muziekvideo uit waarin haar hart wordt gebroken door een vrouwelijke crush. De noodzaak om tracks te ontleden en zo verborgen betekenissen en dubbelzinnigheden te achterhalen is snel aan het verdwijnen. Hier zijn vijf opkomende lhbtq-artiesten die weigeren geheimzinnig te doen over hun seksualiteit. 

Warren Wolfe
De in New York gevestigde zanger Warren Wolfe's ingetogen, engelachtige nummers lopen over van emotie. In het liedje Thought zingt de eenentwintigjarige over een crush die nieuwe deuren voor hem heeft geopend. "Dit is zo nieuw, ik heb me nog nooit zo gevoeld," zingt Wolfe, terwijl de falsetto op de achtergrond deze 'ontwaking' bijna laat klinken als een religieuze ervaring. Zijn kwetsbare lyrics hebben een zeldzame zwaarte in een tijdperk waarin apps en schermen vaak hardnekkig in de weg staan van 'echte' emoties.

"Het accepteren van mijn queer-zijn heeft me een uniek perspectief gegeven als het gaat om zelfontdekking, relaties en de complexiteit van het opgroeien," zegt Wolfe. Nadat hij populair werd op Soundcloud en tal van internet buzz ontving, is hij nu hard bezig met zijn eerste EP. Zijn vertrouwen in zijn specifieke geluid groeit met de dag. "Mijn muziek is een uitlaatklep geworden om kanten van mezelf, die ik normaal verberg, over te brengen," zegt hij. "Ik voel me niet langer beperkt door de hokjes 'vrouwelijkheid' en 'mannelijkheid' en kan mezelf makkelijk uiten als een zanger en producer zonder beperkingen. 

Kevin Abstract
In de cinematische beelden voor Empty (geïnspireerd op Boogie Nights van P.T. Anderson) maakt een sporter op een middelbare school seksuele toespelingen naar de twintigjarige rapper en artiest Kevin Abstract. Natuurlijk worden ze ontdekt door de vriendin van de sporter, die vol walging toekijkt. De video loopt over van eye-rolls en zuchten die alleen een queer-tiener die opgesloten zit in een bekrompen voorstad kan produceren. De video eindigt met de sporter zittend op de rand van een duikplank, twijfelend of hij gaat springen. Het laatste frame is een korrelig beeld van het hoofd van de rugbyspeler met het onderschrift "In loving memory of Summer LaBeouf."

Met zijn tweede album American Boyfriend: A Suburban Love Story maakte Abstract het tot zijn persoonlijke missie om de hoogte- en dieptepunten van seksuele 'ontwakingen', eerste liefdes, en ergens bijhoren, te verbeelden. In het liedje Seventeen zingt hij over hoe het is om degene te zijn waarmee een man een geheime affaire heeft, en dit ook nog eens met een nep-glimlach te moeten ondergaan. "Zijn moeder in de eetkamer, we zitten in zijn slaapkamer, zijn meisje ook," zingt Abstract, "Moest doen alsof die bitch mij niet interesseerde, zodat ik de uitdrukking op zijn gezicht kon zien."

Syd
Ook al spreekt Syd niet graag over haar seksualiteit in interviews (worden mannelijke rappers consequent beoordeelt op hun seksualiteit?), ze schroomt niet om erover te zingen. Syd werd in eerste instantie bekend als DJ in Odd Future, een rol die kritiek opleverde binnen de queer-gemeenschap. "Ze dachten dat Odd Future homofoob was, omdat ze de neiging hebben om homofoob jargon te gebruiken. De gemeenschap zei toen: 'Hoe kun jij nu werken voor- en met homofoben?'" Vertelde Syd afgelopen jaar aan de New York Times.

Syd verliet Odd Future in 2015 om de genre-overstijgende groep The Internet te vormen. Ook bracht ze eerder dit jaar haar eerste solo-album uit, genaamd Fin. Ze voegt een flinke dot sensualiteit toe aan nummers zoals Body, waarin ze zingt: "Wat is mijn naam?/ Girl, ik zweer dat ik je lichaam kan horen". Het is makkelijk om jezelf onder te dompelen in de fantasieën van Syd, net zoals bij ieder ander goed popliedje. Je raakt verdwaald in het liedje en verliest jezelf in Syd's prachtige stem. Met de warme beats en teksten over trekken aan haren en bijten, creëert ze moeiteloos club-vriendelijke seks-anthems die vergelijkbaar zijn met die van Rihanna en Britney Spears. Met Fin bewijst Syd dat queermuziek ook in de mainstream muziek succesvol kan zijn. 

Serpentwithfeet
Serpentwithfeet's opera-achtige stem voelt alsof de artiest zijn onzekerheden heeft overwonnen. Eind vorig jaar heeft de New York gebaseerde zanger (geboren als Josiah Wise) zijn EP Blisters uitgebracht, een vijf nummers tellende EP met Bijbelse titels als Redemption en Penance. In het titelnummer smeekt hij zijn minnaar om eerlijk te zijn. "Baby, het is oké dat je liegt," zingt hij, "want ik zie dat je depressief aan het worden bent." Hoewel sommige artiesten op deze lijst zich bezighouden met de positieve kant van queer-liefde, heeft Serpentwithfeet het vooral over de negatieve kanten: vervreemding, onzekerheid en zelfhaat. De nummers herinneren ons dat, hoewel er grote vooruitgang is geboekt qua lhtbq-rechten en -vertegenwoordiging, de littekens van homofobie nog steeds vers zijn binnen de gemeenschap. 

Quay Dash
Transseksuele rapper Quay Dash zit vol zelfvertrouwen. De rapper uit de Bronx vindt haar inspiratie in Lil' Kim en zingt met volle overtuiging over geld, succes en het hebben van controle over mannen. Quay is ook belangrijke dialogen rondom de unieke strijd van gekleurde transvrouwen aangegaan. Vorig jaar sprak ze The Guardian over het feit dat 2016 het dodelijkste jaar ooit was voor transvrouwen in de VS (22 moorden). "Ze kijken neer op een zwarte transvrouw als ik," zei de artiest. "Ze nemen niet de tijd om mensen zoals ik te leren kennen, het is echt bedroevend."

Als onderdeel van een van de meeste ondervertegenwoordigde intersectionele identiteiten in de lhbtq-gemeenschap, claimt Dash haar plek en gebruikt ze het als brandstof voor liefde en empowerment. Vorig jaar bracht ze Transphobic uit, een EP waarin ze rapt over houden van het leven, glamoureus en rijk zijn. Haar tracks inspireren anderen om de beste, meest authentieke versie van henzelf te zijn. 

Credits


Tekst André-Naquian Wheeler
Beeld via Youtube

Tagged:
queer
Syd
Kevin Abstract
Warren Wolfe
serpentwithfeet
quay dash
Lhbt+
lhbtq