jonge dirt-bikers in de grote stad

Fotograaf Spencer Murphy legde groepen als de Go Hard Boyz en Reckless Ryders vast in de industriële gebieden buiten Londen.

door Alice Newell-Hanson
|
07 april 2017, 3:23pm

Terwijl hij op een zondag over het asfalt van een verlaten industrieterrein scheurt, draagt de jonge motorrijder LB Looney een hoodie en Nikes die vol modder zitten. Hoewel hij met maar één hand het stuur vasthoudt tijdens een wheelie van 45 graden, draait hij zijn gezicht kalmpjes richting de camera. Dat allemaal zonder helm. "De politie mag geen motorrijders achtervolgen die geen bescherming aan hebben, omdat dat hun levens in gevaar zou kunnen brengen," vertelt fotograaf Spencer Murphy, die Looney vastlegde voor zijn nieuwe boek Urban Dirt Bikers. "Het idee is: 'zolang ik geen helm draag, word ik niet achtervolgd.'"

De BikeLife-app en cultuur ontstond ongeveer vijf jaar geleden, rond dezelfde tijd als de opkomst van Instagram. In deze cultuur rijden teams van motorrijders op crossmotoren, bromfietsen en quads, en komen ze bij elkaar om stunts te doen in stedelijke gebieden. Dit allemaal tot grote ontzetting van de lokale buurtbewoners en de politie. De app was een perfect platform om stuntbeelden te delen en de subcultuur naar Europa te verspreiden vanuit de VS, waar de scene al in opkomst was.

Voor Urban Dirt Bikers legde Murphy de jonge motorrijders vast die deze unieke nieuwe cultuur in Londen aan het opzetten zijn. Zijn portretten van lachende vrienden en zonverlichte gezichten zetten de gedemoniseerde BikeLife gemeenschap in een compleet nieuw daglicht. Murphy won eerder al de veelgeprezen Taylor Wessing Portrait Prize, en staat bekend om zijn beelden van gemeenschappen aan de rand van de samenleving. "Mensen aan de periferie zouden gevierd moeten worden, in plaats van gedemoniseerd," zegt hij. "We moeten ruimte voor ze maken en van ze leren." 

Wat sprak je aan in deze urban motorcross-cultuur?
Ik kwam er voor het eerst mee in aanraking toen ik 12 O'Clock Boys keek, een documentaire over stedelijke motorcrossers in Baltimore. Later hoorde ik dat er een soortgelijke gemeenschap in opkomst was in Londen. Het is heel nieuw in Groot-Britannië, en die documentaire hielp ontzettend bij de opkomst van de scene hier. Ik zag in de loop der tijd steeds meer motorcrossers over de weg scheuren. Eind 2015 probeerde ik contact te zoeken met motorrijders, maar tevergeefs. Het heeft me maanden gekost, en uiteindelijk kreeg ik via Instagram een reactie van een van de motorrijders. Een jongen genaamd Izzy, die de groep Super Dupa Motos beheert, nodigde me uit. Ik denk dat ze mij door alle politie-aandacht in eerste instantie ook niet volledig vertrouwden. 

Uit wat voor een soort mensen bestaat de gemeenschap?
Het zijn voornamelijk mannen. In de periode dat ik daar was heb ik twee of drie vrouwen ontmoet die ook rijden. De leeftijden verschillen wel enorm. Ik heb bijvoorbeeld wel eens een kind van zo jong als acht meegemaakt die oudere motorrijders verafgoodde, maar er zijn ook genoeg mensen die halverwege de dertig zijn. Het is iets wat zich voornamelijk in de binnensteden afspeelt. Bijna alle plekken waar deze mensen rijden bevinden zich aan de periferie, waar de stad samenkomt met het platteland. Ze zoeken naar plekken waar het publiek zich niet storen aan wat ze doen, en waar de politie niet komt opdraven om ze wegsturen.

Wat probeert de politie nu tegen te houden?
Het zijn een aantal dingen. Quads en motorfietsen mogen op de weg rijden, maar motorcrossen niet — en dat is de motor die veelal wordt gebruikt. Ook is lawaai een probleem. En op het moment dat je een stunt doet, begin je gevaarlijk te rijden. Dus wanneer ze op één wiel rijden, kan hun motor worden afgenomen, want dat is illegaal. Ik ken zelfs een paar motorrijders die in de cel zijn beland. De politie filmt ze en pakt ze vervolgens op door middel van hun kentekenplaat. Een groot deel verwijdert hun kentekenplaten, en bijna niemand wil dat zijn of haar gezicht op een foto te zien is. Ze dragen maskers waardoor ze nogal woest overkomen. Maar dit is meer om zichzelf te beschermen dan dat ze hun identiteit verbergen omdat ze in illegale praktijken verwikkeld zijn. Naar mijn mening heeft deze motorcross-cultuur juist een tegenovergestelde werking en helpt het mensen een minder criminele levensstijl te hebben.

Waren de motorrijders open voor het fotograferen?
Het was heel erg moeilijk. Aan het begin waren mensen bang dat ik een undercover agent was die zich in de gemeenschap probeerde te wringen, of ze wilden er niet mee geassocieerd worden. Anderen waren er juist heel cool over. Een aantal van de jongere kinderen hadden ouders die er super achter stonden en de positieve kanten ervan inzagen, dus die lieten wel hun gezicht zien. Ik wilde laten zien dat er meer diepgang verscholen zit achter die enge figuren in bivakmutsen en maskers. Maar ik vind het ook leuk dat ze iets weg hebben van moderne bandieten.

Beschouwen de motorrijders zichzelf als buitenstaanders?
Als kind was ik erg van het skateboarden, en ik heb heel wat parallellen lijnen kunnen trekken tussen stedelijk motorcrossen en die scene. Het feit dat skateboarden enigszins gevaarlijk was was ook een reden om het te doen. Het grote publiek vond het niet leuk en de autoriteiten ook niet. Je was rebels.

Wat maakt het nog meer aantrekkelijk?
Toen ik motorrijders vroeg waarom ze dit doen, zeiden de meeste wat iedereen wel zegt over gevaarlijke sporten: dat het niet uitmaakt wat er thuis of op het werk speelt, dat je altijd op je motor kan stappen en kan verdwijnen in de verte. Ze springen op hun motor en voelen zich vrij. Dat was unaniem het antwoord.

Wat gebeurt er tijdens een bijeenkomst?
Meestal ontmoeten ze elkaar in het weekend op een afgesloten industrieterrein. De menigte die komt kijken verzamelt zich aan de kant van de weg, en de motorrijders rijden op en neer terwijl ze trucjes doen. Soms zijn er maar een paar toeschouwers en filmen de motorrijders elkaar. Het is echt een sociale gebeurtenis. In Amerika zijn er al een paar terreinen waar het semi-legaal is, maar hier hebben we dat nog niet. Veel van deze gasten zouden graag een legale plek toegewezen krijgen om motor te rijden. Anderen zeggen dat was ze doen tijdens een bijeenkomst een voorbereiding is voor het rijden tussen het verkeer op de normale weg. Het zijn er niet veel die dat doen, maar als er ongelukken gebeuren wordt het een probleem. Het kan makkelijk fout gaan, dat is denk ik reden waarom de politie wil ingrijpen.

Wat zijn de meest voorkomende misverstanden over de subcultuur?
Ze worden vaak neergezet als gangs of motordieven. Maar het enige wat ze fout doen is dat ze stunts doen, en dat mag niet. Afgelopen Halloween hadden veel motorrijders zich verzameld in het centrum van Londen - ze reden over de drukke winkelstraat Oxford Street en er waren een paar incidenten - zo was er een telefoon gestolen - maar die kleine dingetjes verpesten het voor de groep. Het is geen weerspiegeling van de gemeenschap als geheel.

Is stijl belangrijk binnen deze cultuur? Is er een bepaalde esthetiek die je wilde vastleggen?
Er ligt altijd een nadruk op stijl, dat gebeurt nou eenmaal bij gemarginaliseerde of solo-sporten. Hun motoren hebben een specifieke look en ze dragen bepaalde kleding. Daar was ik echt naar op zoek: mensen in adidas-trainingspakken, schedel-maskers, bandana's en gouden tanden. Er is zeker een bepaalde stijl. Het is verbonden met genres als hip-hop en grime, denk ik. 

Je werk focust zich vaak op gemeenschappen die niet een 'mainstream' leven leiden. Voelde dit boek als een onderdeel van dat project?
Voordat ik dit boek maakte, fotografeerde ik een groep krakers die hun huis uit moesten. Ik fotografeerde kluizenaars, zigeuner-paardenbeurzen, en mensen die leven van dode dieren langs de weg. Ik ben altijd geïnteresseerd geweest in de mensen die niet voldoen aan wat wij beschouwen als de norm. Ik ben geïnteresseerd in het grijze gebied tussen legaal en illegaal, tussen gek en normaal. Daar gebeuren de interessantste dingen. Het is een plek waar nieuwe dingen ontstaan. 

Je kunt 'Urban Dirt Bikers' nu vooruitbestellen via Hoxton Mini Press.
hoxtonminipress.com

Credits


Tekst Alice Newell-Hanson
Fotografie Spencer Murphy

Tagged:
Spencer Murphy
Cultuur
dirt-bikers