het ware gezicht van de banlieues van parijs

Fotograaf Yanis Dadoum groeide op in een Parijse banlieue. Hij vertelt ons over het ware karakter van de problematische voorsteden, en hoe hij dat heeft vastgelegd.

door VICE Staff
|
03 december 2015, 9:15am

"Waarom wil je me interviewen?" vraagt Yanis Dadoum me als we aankomen op de plek waar we hebben afgesproken. Daar hadden we eerlijk gezegd niet echt over nagedacht. Maar Yanis heeft een goed punt: waar komt de interesse in het uiterlijk van de Parijse balieues vandaan? De afgelopen decennia leek iedereen namelijk een hekel te hebben aan de blokken beton die Parijs omringen buiten de Boulevard Périphérique. Ze waren het icoon van het Franse architectonische, stedelijke en sociale falen.

Yanis Dadoum zit stevig in zijn stoel, leunt met zijn elleboog op zijn knie, en vertelt ons over Epinay-Sur-Seine - de buitenwijk waar hij is geboren en getogen. Veel mensen zien hem als een kunstenaar die representatief is voor de banlieues. De liefde van de fotograaf voor deze gebieden is echt, intens en welwillend. Yanis schept een beeld van deze gevaarlijke wereld zonder enig exotisme - hij geeft ons een kijkje in de realiteit en laat het ons accepteren zoals het is. De beelden zijn eerlijk en zitten vol rauwe emotie.

Kan je iets vertellen over je samenwerking met Red Lebanese en hoe jullie elkaar hebben ontmoet?
Red Lebanese is een onafhankelijke uitgeverij die ik leerde kennen via vrienden, graffiti, en alles wat er in het 18e arrondissement in het noorden van Parijs gebeurt. Soms ga ik met ze schilderen. Op een dag zei een van de jongens tegen me: "We zouden een magazine moeten maken en je foto's publiceren". Dus dat deden we.

Hoe begon je met fotograferen?
Het was helemaal niet het plan om te gaan fotograferen. Ik studeerde marketing en begon in mijn tweede jaar aan de universiteit foto's te nemen met een wegwerpcamera. Ik vond het heel leuk om foto's te nemen van gebouwen en mijn vrienden, maar ik zocht altijd naar een speciaal detail dat het bijzonder zou maken, bijvoorbeeld een man die staat te plassen maar wel een Supreme pet draagt. Maar dat begon me steeds meer te vervelen. Ik wil niet meer dat mensen voor me poseren. Ik wil geen gênante momenten en beelden meer neerzetten.

Vinden mensen het goed als je foto's van ze neemt?
Het hangt af van de manier waarop je iemand benadert. Het ligt er ook aan hoe je eruit ziet. Er was een keer een man op een motor die niet wilde dat ik een foto van hem nam, maar over het algemeen vinden mensen het goed.

Waar denk je dat dat door komt?
Mensen vinden het leuk om in de schijnwerpers te staan, dat is normaal. Daarom neem ik liever geen foto's van mensen zonder het eerst te vragen. Wat echt belangrijk is in een foto is de persoon, en ik wil die persoon niet het gevoel geven dat ik hem gebruik.

Waarom? Geeft dat je een voyeuristisch gevoel?
Mensen denken vaak dat ik in mijn foto's niet alles laat zien dat in de banlieues gebeurt. Ze denken dat ik de hardcore kant van het leven daar verberg. Of ze denken dat ik deze wereld uitbuit voor de modemerken waar ik mee werk. Ik vind het lastig om mezelf als fotograaf te zien. Om eerlijk te zijn wil ik gewoon vastleggen wat er om me heen gebeurt, dat is alles. Ik probeer niet echt bezig te zijn met welk soort camera of film goed is voor bepaalde situaties. Door al de nieuwe technologieën kan iedereen tegenwoordig een fotograaf worden.

Je houdt je bezig met straatfotografie, wat soms best sociologisch kan zijn - je bent een soort ooggetuige van een bepaalde tijd en plek.
Ja, ik probeer niet om dingen in de foto's mooier te laten lijken dan ze zijn. En ik verwacht niet dat mensen me vertellen of de foto's mooi zijn of niet. Ik wil dingen gewoon vereeuwigen. Ik hou ervan als dingen niet spectaculair zijn.

Waarom koos je ervoor om alleen maar foto's te nemen van de banlieues?
Ik ben er geboren en woon er nog steeds. Het ziekenhuis waarin ik ben geboren is gesloopt, dus het lijkt alsof ik midden op straat geboren ben. Die omgeving heeft me gemaakt tot wie ik ben. Ik weet dingen over de banlieues die andere mensen niet kunnen weten. Toen ik aan mijn studie begon, kreeg ik te maken met alle vooroordelen die mensen erover hebben, en de angst die ze bij velen oproepen. De banlieues lijken een soort enge mythe te zijn. De maatschappij herinnert je er altijd aan dat je daar vandaan komt.

Herinneren de mensen om je heen je daaraan? Of de media?
Mensen denken dat de banlieues hetzelfde zijn als de jungle, zeker door de verslaggeving in de media. Ze komen erheen als een soort ontdekkingsreizigers, en praten over geweld en drugs. Maar momenteel zie je ook een andere trend: mensen beginnen het uiterlijk van de banlieues te waarderen. Ze zijn echter alleen geïnteresseerd in het oppervlak, het maakt ze niet uit wat er daarbinnen gebeurt. Ze komen er maar al te graag heen om modefoto's te schieten tussen de flats, maar verder dan dat gaat het niet.

Zien de mensen die je fotografeert je foto's uiteindelijk?
In het begin niet, maar nu wel. Ik weet niet waar ze mijn werk vinden. Het is me een aantal keer overkomen dat een jongen in de straat waar ik woon op me afkwam en zei: "Hé jij bent Dadoum, jij neemt foto's van mensen op motors!" Over het algemeen vinden ze de foto's leuk. Ik ben niet zomaar een jongen uit Parijs die exotische foto's van de banlieues neemt. Ik ben er geboren. Ik ben opgegroeid met deze mensen, ik ben een van hen. Soms vragen mensen me nu zelfs of ik ze op de foto wil zetten.

Er is niet veel over jou of Red Lebanese te vinden op het internet…
De jongens van Red Lebanese leven in hun eigen wereldje, en laten dingen voor wat ze zijn. Als iemand bijvoorbeeld een interview met ze wil doen, zorgen ze ervoor dat het heel natuurlijk gebeurt - ze forceren dingen niet. En ik ben gewoon heel ongeorganiseerd. Ik weet niet of het komt doordat ik te weinig tijd heb, of doordat ik heel lui ben. Misschien vind ik het gewoon fijn zo? Ik vind het lastig om mijn foto's in de context van het internet te zien. Ik zie niet graag een modefoto naast een documentairefoto staan.

Waar haal je je inspiratie vandaan?
Uit alle dingen die ik zie en meemaak. Mijn hele familie woont in de banlieues. Ik heb stapels oude foto's van oudere generaties die daar zijn gemaakt. Ik vind het leuk om de geschiedenis zo terug te kunnen zien, als een soort documentatie van de evolutie van een gemeenschap en een plaats. Ik hou van dingen uit het verleden, zoals rap uit het begin van deze eeuw en de video's daarbij. De video van Mafia K'1 voor hun nummer Pour Ceux is geweldig. Die jongens werden op een dag wakker en dachten "laten we een videoclip maken". Ze trommelden alle kinderen uit de buurt op en filmden het. Voilà. Dat is super. De manier waarop ze zich kleden is ook heel echt. Niks is nep. Ze doen niet alsof.

Denk je dat mensen de toeristische kant van Parijs zat zijn, en op zoek gaan naar nieuwe mogelijkheden in de banlieues?
Parijs fantaseerde altijd al over de banlieues. Nu meer dan ooit, omdat ze populair zijn op het gebied van stijl en uiterlijk. Iedereen is dol op de nieuwe Franse rapscene. Mensen hebben het idee dat ze luisteren naar dealers met gevoelens. Maar iedereen heeft gevoelens, zelfs criminelen. Dat is niets nieuws. Mensen doen echter alsof ze het net ontdekt hebben. Parijs verstikt de mensen die in de buitenwijken wonen. Ze worden uitgedaagd en weggejaagd. Zelfs de merken die meegaan in de stijl van de banlieues gaan ermee om alsof het iets exotisch is.

Het is vandaag de dag niet hetzelfde als tien jaar geleden, toen er twintig nachten na elkaar rellen waren. Denk je dat er dingen zijn veranderd in de banlieues?
Niet echt. De oudere generaties zijn opgegroeid, kregen kinderen, en zijn vervangen door een jongere generatie, maar het is nog steeds hetzelfde. Op het gebied van veiligheid is er ook niks veranderd. Er is meer politie op straat, maar dat maakt ons niet uit. Het is zinloos. Op een gegeven moment zullen dingen weer uit de hand lopen. Het enige verschil is dat het gevoel van saamhorigheid verdwenen is. Als er iets ergs gebeurt, bijvoorbeeld wanneer er iemand overlijdt in gevangenschap, hebben mensen niet eens tijd om er bij stil te staan.

Achteraf proberen politici om dingen te veranderen, maar dat is altijd alleen maar uit eigenbelang. Ze laten de muren van flats beschilderen door een of andere graffitikunstenaar, omdat ze denken dat we van streetart houden en ze zo wat stemmen kunnen krijgen. Maar die gebouwen moeten juist gerenoveerd of gesloopt worden. Ze organiseren ook raplessen voor kinderen. Ze maken er urban folklore van. Maar we hebben gewoon fucking educatie nodig. Ze denken dat we blij zijn met een bedachte stadscultuur, en doen alsof ze ons steunen. Maar ze zien niet in dat de rapmuziek die bekend wordt, niet het type muziek is dat mensen helpt om hun leveren te beteren of politiek betrokken te zijn. De rap die we op de radio horen gaat altijd over drugs en geweld, en geeft een super negatief beeld van de banlieues.

Wat wil je graag nog doen?
Ik wil een boek maken. Met elk jaar een nieuwe editie. Ik wil me daarin focussen op hoe mensen zich kleden in de banlieues. Het lijkt me geweldig als mensen over tien jaar mijn werk zien en hun huidige modetrends herkennen in het uiterlijk van de banlieues. Het zou tof zijn als die boeken een soort rode draad in de geschiedenis weergeven, trends en avant-gardemode die voortkomen uit de buitenwijken.

@dadoummmmm

Credits


Tekst Micha Barban-Dangerfield
Fotografie Yanis Dadoum

Tagged:
Interviews
banlieue
Parijs
Cultuur
micha barban dangerfield
yanis dadoum