Advertentie

we spraken ryan gosling over zijn regisseerdebuut, vrienden en de leiding nemen

De acteur is achter de camera gestapt om Lost River te maken, een dromerige fantasie die zich afspeelt in een post-apocalyptisch Detroit.

door Tish Weinstock
|
15 april 2015, 8:05am

Ryan Gosling is net een kat met negen levens - hij is in zijn leven al muzikant, acteur, een Mickey Mouse club-superster, een meme en een schrijver geweest. Zo heeft hij ons aan het lachen gekregen in Crazy, Stupid, Love, in tranen doen uitbarsten met The Place Beyond the Pines en hij deed allebei en nog veel meer met The Notebook. Nu mag hij nog een titel aan zijn cv toevoegen: onlangs bracht hij de eerste film uit die hij zelf geregisseerd heeft.

Lost River is een betoverend verhaal over een onderwaterstad, een alleenstaande moeder die probeert haar gezin bijeen te houden, een macabere club waar moord een vorm van vermaak wordt, een pestkop, een rat en een charmante jongen genaamd Bones. Het is een soort donkere en verwrongen versie van de film The Goonies, die je meeneemt op een dromerige, neonkleurige reis, waarin de toekomst van een familie langzaam voor je ogen in een nachtmerrie verandert. Over dromen gesproken, Ryan heeft in ieder geval die van ons waar gemaakt toen we hem spraken over films, vrienden en het heft in eigen handen te nemen.

Hoi Ryan.
Hoi.

Uhm..
Wil je misschien een glaasje water?

Met bubbels, graag.
We gaan wel lekker hier.

Ja, he.. Maar ja, gefeliciteerd met je nieuwe film. Hij was briljant.
Ah, bedankt. Dank je.

Ik vond hem geweldig, maar ook verschrikkelijk. Vooral die scene met die arme rat.
Ja die was fucked up he?

Ik had al wel zo'n vermoeden dat dat zou gebeuren.
Echt?

Was dat niet de bedoeling? Matt Smith zat 'm al een hele tijd te aaien.
Je ziet al wel dat het niet goed af kan lopen hè?

Waar kwam het idee voor het script vandaan?
Ik kreeg de kans om naar Detroit te gaan. Ik kom uit Canada - laat ik dat meteen maar even duidelijk maken. Ik had een heel romantisch beeld van Detroit. Alles dat cool was kwam uit Detroit, zoals Eminem, Motown, Motor City, de koelkast, The American dream. De hele rits van symboliek eigenlijk. Maar toen ik er aankwam was ik heel verrast. Het is nu heel anders. Er zijn kilometers verlaten buurten. Die werden failliet verklaard, de straatlantaarns werden er afgesloten en de boel werd voor verloren achtergelaten, maar er zijn nog steeds families die proberen zich vast te klampen aan de buurt die rond hen heen afbrokkelt. Het lijkt wel een soort film, een fantasy of science fictionsetting. Hun droom is veranderd in een nachtmerrie. Daar wilde ik een film over maken.

De film lijkt net een fantasie, met magie en onderwatersteden, maar hoe belangrijk was het om de film te verankeren in de realiteit?
We wilden balanceren op de grens tussen fantasie en werkelijkheid. We wilden vanuit het perspectief van deze kinderen kijken die zelf een eigen sprookje aan het creëren waren. Het was belangrijk voor ons om de film vanuit een subjectief perspectief te schieten. Zo was de club geen deel van de verbeelding van de personages, maar een echte plek waar gehandeld wordt. Er is een backstage, en de moordshows zijn er gespeeld. We wilden dat dit duidelijk was.

De meeste films proberen iets zo echt mogelijk weer te geven en uit te gaan van de suspension of disbelief van de kijker. Maar Lost River focust meer op het openleggen van kunstmatigheid, met duidelijke props, nepbloed, verwijzingen naar het feit dat iets gespeeld wordt...
Ja, we probeerden te laten zien dat die dingen echt waren. Dat ze als fantasie aanvoelen maar eigenlijk werkelijkheid zijn. De club is gebaseerd op Le Grand Guignol, de Hell Cafe, en de Death Tavern, allemaal echte plekken in Parijs in de jaren twintig. Het was allemaal onderdeel van de entertainment scene die er toen was rondom de dood en het macabere. Dat wilden we duidelijk hebben, maar we wilden het daarbij tegelijkertijd subjectief houden door het verhaal vanuit het perspectief van de personages te bekijken en te zien hoe dit in de sprookjesachtige narratief van hun gedachtenwereld pastte. 

De film is visueel heel gestileerd, zeker op het punt waar licht en kleur een belangrijk onderdeel van het verhaal worden. Had je dit al vooraf ingebeeld of is dit vanzelf zo uitgepakt?
Ik heb meer dan een jaar zitten filmen. In mijn eentje ging ik rond en schoot ik dingen. Toen pas besefte ik dat ik een film aan het maken was. De esthetiek van de film is in die periode ontstaan.

Hoe belangrijk was het om op locatie te werken met zo'n intiem groepje mensen die je kende en vertrouwde?
Ja, het is wel grappig, want het was inderdaad zo. Het is raar om te bedenken dat de film op een veel groter schaal bekeken wordt dan de manier waarop hij gemaakt is. Het was net als het bij elkaar brengen van mensen die ik bewonder of mijn vrienden zijn en zo iets samen te maken. Er waren maar een paar met wie ik niet eerder had gewerkt, zoals Barbara Steele en Matt Smith.

Matt was briljant, maar mijn favoriete karakter was toch wel de taxichauffeur.
Ja, Reda (Kateb). De film gaat over een gebroken gezin; het is een wereld zonder een vader. Er is geen positief mannelijke aanwezigheid in de film en dus werd Reda geacht om dit voorzien. Hij zou die plek vullen, weet je? We moesten iemand vinden die een prima vent was. Hij is zo poëtisch, we reden rond terwijl we hem filmden en hij sprak over wat hij zag. Hij heeft zoveel meer aan dit personage toegevoegd.

Interessant dat je dit opmerkt, want ik vond dat er veel gelijkenis tussen Lost River en The Place Beyond the Pines was, met betrekking tot het verlies van een vader. Ik heb echt alleen maar zitten grienen bij die film.
Oh, echt?

Ja, want ik heb ook geen vader meer. Ik keek de film in het vliegtuig en was letterlijk de hele weg aan het snotteren. Maar was dit een bewuste gelijkenis?
Haha. Ik weet het niet, in deze film waren we niet per se aan het achterhalen waar de vader was. Het hoorde gewoon een visuele representatie te zijn van hoe het voelt om zo op te groeien, snap je? Het pakte gewoon zo uit bij deze film, maar het is niet voor mij een doorvoerend thema. Ik weet echter dat dit wel het geval is voor Derek Cianfrance. Voor hem is het een terugkerend thema in zijn films.

Dacht je toen je de film aan het maken was ook aan wat erna zou komen - alle mensen die de film zouden zien, de reviews, persbijeenkomsten…
Toen niet. Ik nam het vooral stap voor stap. Wat ik geweldig vond aan de film maken was dat het echt heel natuurlijk verliep. Ik schoot eerst zelf, daarna kwamen meerdere mensen erbij en nu zit ik hier en hebben we het erover. Er was geen enkel moment waar ik dachtik ga regisseren.

Had je het gevoel van een regisseur - de man met de leiding?
Ik voelde me wel verantwoordelijkheid voor iedereen. Ze komen allemaal naar een gevaarlijke plek om de scenes te schieten; ze zetten hun veiligheid op het spel, dus daar voel ik me wel verantwoordelijk voor.

Oké, laatste vraag, wat ga je hierna doen?
Ik ga in een film acteren, The Big Short. Ik ga weer werken met Steve Carell en wat andere gasten zoals Brad Pitt en Christian Bale. Ik heb nog nooit met hen samengewerkt, dus ik heb er best zin in. Adam McKay regisseert het, hou je van zijn films? Hij heeft Anchorman en Step Brothers gemaakt…

Oh cool! Dus het is een komedie?
Dat is het niet, maar ik hoop dat het uiteindelijk humoristisch zal uitpakken. 

Credits


Tekst Tish Weinstock
Fotografie Matt Jones
Styling Kate Young
[The Together Issue, No. 216, January 2002] 

Tagged:
Interview
Ryan Gosling
Lost River