Rory Milanes, 2016.

lev tanju en alasdair mclellan nemen ons mee op een visuele tour door de geschiedenis van palace

Het is meer dan een verhaaltje over de skategeschiedenis van Zuid-Londen. Het nieuwe boek van fotograaf Alasdair McLellan en Lev Tanju, de oprichter van Palace, is een sprookje over vriendschap en de avonturen die daarbij horen.

door Felix Petty
|
09 juni 2016, 2:20pm

Rory Milanes, 2016.

Lucien Clarke, 2016.

Blondey McCoy, 2013.

James Edson, 2009.

Blondey McCoy, 2016.

The Palace, 2016.

"We waren meteen maten," zegt Lev Tanju over de eerste keer dat hij fotograaf Alasdair McLellan ontmoette. Alasdair en Lev werkten samen aan een shoot van de Londense skatescene toen Lev's bende vrienden, de Palace Wayward Boys Choir, in beeld kwam. Voor Alasdair waren zij meteen de focus van het verhaal; het was een groep opvallende doch charmante jongens met gekke namen die zo uit een boek van Dickens hadden kunnen komen. Ze woonden in een vervallen huis in Waterloo dat ze ironisch The Palace noemden.

Ze betaalden vrij weinig huur voor The Palace, dus Lev en de PWBC waren vrij om hun dagen te vullen met skaten langs de zuidoever van de Theems, t-shirts maken en dingen filmen. De filmpjes van de PWBC waren korrelig, knullig, lo-fi en grappig. Ze filmden op VHS en met mobieltjes, en ademden een bepaald kameraadschap dat je alleen kan ontwikkelen door hele middagen bier te drinken en wiet te roken bij de Undercroft. Ze veranderden de outsider coolheid van de skatewereld in iets dat zo typisch Brits was dat je je afvroeg waarom niemand het ooit eerder had gedaan.

Alasdair was een fotograaf die vooral bezig was met het vastleggen van het Britse arbeidersleven op een romantische manier. De dingen zagen er vooral licht, mooi en nostalgisch uit. Zijn fantasie werd meteen geprikkeld door de Palace Wayward Boys Choir. Voordat hij Palace ontmoette, was hij totaal niet geïnteresseerd in skaters, maar in hen vond hij een verhaal dat groter was dan alleen skaten. Het was een cultureel prototype; een document van een bepaalde tijd, plaats en levensstijl.

Vanuit de vervallen muren van The Palace heeft Lev een imperium gebouwd dat ver aan skaten voorbij gaat, tot helemaal in de modewereld (niet alleen die van Londen, maar echt de wereld). En Alasdair is daar bij vlagen bij geweest om die groei vast te leggen. Van feestjes in The Palace tot zelfgemaakte tatoeages, geschaafde knieën en zonnige middagen, zijn foto's brengen de ontwikkeling van het merk in beeld.

Lev heeft vorig jaar uiteindelijk toch The Palace achter zich gelaten en is verhuisd. De huisbaas gooide iedereen eruit om te kunnen investeren in het stuk onroerend goed. Het is het einde van een tijdperk in de geschiedenis van Zuid-Londen. Maar het is ook een goed moment voor Alasdair en Lev om samen met IDEA aan een boek te beginnen. Het heet liefkozend The Palace, en geeft zowel hun creatieve vriendschap weer als het diverse assortiment persoonlijkheden achter het merk. We gingen even met Alasdair en Lev theedrinken om meer te weten te komen.

Was het vanaf jullie eerste ontmoeting meteen duidelijk dat het het begin van een lange vriendschap was?
Al: Toen we elkaar voor het eerst ontmoetten vertelde Lev mij dat hij skatemerk wilde beginnen, maar dat hij alleen nog wat shirts had gemaakt. Wat mij tot Palace aantrok is dat ik altijd had gedacht dat skaten iets heel Amerikaans was, maar Palace was zo Brits. Het was zo anders dan alles wat er tot dat moment was geweest. De manier waarop ze zich kleedden was heel Brits, heel nonchalant, in de stijl van voetbalpleintjes. De jongens van PWBC kleedden zich sportief en casual, niet als skaters.

Jullie vertegenwoordigen wel hele andere delen van de Britse arbeidersklasse. Jij het noorden, Lev het zuiden.
Al: Op een bepaalde manier wel ja. Ik heb natuurlijk niks tegen Lev en zijn zuidelijke vrienden, maar alle beste casuals komen uit het noorden. Als ik met Nugget [een van de ontwerpers van het merk] praat vinden we gewoon veel van dezelfde dingen leuk, ongeacht dat hij veel jonger is. The Smiths, Cocteau Twins. We hebben dezelfde smaak in muziek en kleding. Ze snapen waar ik vandaan kom net zoals ik snap waar zij vandaan komen. Ik heb het gevoel dat Morrissey PWBC had kunnen oprichten. Toen ik ze voor het eerst ontmoette voelde het echt als die documentaire uit de jaren vijftig in Zuid-Londen, We Are The Lambeth Boys. Als ze die documentaire nu weer zouden maken zou het er zo uitzien. Die documentaire is heel tof en charmant, maar dit is de moderne versie.

Lev, toen je Palace oprichtte, wilde je toen iets beginnen dat specifiek heel Brits aanvoelde?
Lev: Ja. Niemand maakte dingen die ik wilde kopen, dus toen realiseerde ik me dat ik zelf dingen moest gaan maken. Iedereen kopieerde maar de formule van Amerikaanse skatemerken, dus ik ik had zoiets van, ik wil iets maken dat gewoon heel Engels is. Maar het was geen bewuste keuze om dingen er daarom op een bepaalde manier uit te laten zien.

Al, had je voordat je Lev ontmoette ooit al skaters gefotografeerd?
Al: Ik ben opgegroeid in Yorkshire en daar is skaten niet echt een ding. Mijn foto's waren altijd heel Engels, ik was nooit heel geïnteresseerd in skaten omdat het zo was afgeleid van de Amerikaanse cultuur. Totdat ik Lev en PWBC ontmoette, dan. Ze zagen er allemaal heel goed uit, alsof ze in Oliver Twist speelden of zo! Zo'n groep jongens die maar wat aan het skaten waren en rondhingen in een krakkemikkig huis in Waterloo. Het leek echt iets uit een verhaal van Dickens.

Lev: Veel fotografen gaan foto's maken van skaters omdat ze denken dat het cool is. Maar Al leek geïnteresseerd in alles behalve het daadwerkelijke skaten.

Al: Dat komt doordat ik zelf geen skater ben. Ik vond dat jullie er gewoon tof uitzagen, ik vond het tof dat jullie elkaar namen hadden gegeven die klonken alsof jullie de Schippers van de Kameleon waren - Nugget, Blondey, Edson, Snowy - dat was geweldig om vast te leggen.

Je maakt al sinds het begin foto's van Palace, hoe is het allemaal veranderd?
Al: Palace is nu heel succesvol, maar in essentie is er eigenlijk niks veranderd. Het is precies zo geworden als Lev wilde, maar iedereen achter het merk is hetzelfde gebleven. Die groep mensen heeft iets. Ze zijn stuk voor stuk geweldig, je kan niet anders dan gecharmeerd raken. Ik heb altijd geweten dat Palace succesvol ging worden. Er is niets dat erop lijkt, niet met die Britse blik, die Britse stijl.

Lev: Ik weet nog dat ik met Al thee zat te drinken en dat ik tegen hem zei: "ik wil een bedrijf beginnen dat fijne kleding maakt van goeie kwaliteit, niet te formeel, gewoon kleding die je kan dragen." En zo gebeurde het. Ik heb geluk dat mensen Palace zo hebben geaccepteerd. Ik denk dat dat komt omdat we eerlijk zijn, we liegen niet.

Palace is allang niet meer alleen een skatemerk, mensen over de hele wereld dragen het nu.
Lev: Het is te gek! Skaten is cool, ja toch? Elke tien jaar vinden mensen skaten opeens cool. Dan zwakt het weer wat af, en gaan mensen andere dingen die cool zijn dragen. Het verandert de hele tijd. Fijn dat mensen het accepteren, maar ik weet ook dat mensen snel verveeld raken. Uiteindelijk doen we dit gewoon voor onze vrienden, dus dat zullen we altijd hebben.

Voelt Palace nog steeds als een familie?
Lev:
Ja, honderd procent. Nugget werkt nu voor ons. Ik ontmoette hem toen hij bij Southbank rondhing toen hij twaalf was en nu is hij een van onze hoofdontwerpers. Dat is echt idioot want hij heeft nul opleiding, net zoals ik trouwens. Maar Palace is een familie, we zijn allemaal broers en zussen van elkaar. Het is heel natuurlijk.

Waarom willen jullie nu samen een boek maken?
Al:
Dat was gewoon logisch. De huisbaas wilde Palace verkopen dus toen moesten ze verhuizen. Het boek gaat niet over Palace als het merk, maar over PWBC.

Lev: Dat is veel cooler dan een boek maken waar we niet veel meer in zeggen dan 'Kijk naar het eerste t-shirt dat we ooit maakten.'

Al: Ja, het gaat niet over de kledinglijn, het gaat meer over het idee van onze vriendengroep en hoe het merk daaruit ontstond. Het is een soort fotoalbum van je familie, en perfect getimed met de sloop van het huis. Ik had echt het gevoel dat het een einde van een tijdperk was. Het is een eerlijke en charmante weergave. Het laat zien waar Palace over ging. De meeste merken hebben geen geschiedenis zoals zij.

Hoe voelde het om het huis te verlaten, Lev?
Lev:
Het was gek. Ik werd op de laatste dag een beetje emotioneel. Ik heb alles in mijn handen gehad, dingen in dozen gestopt, mijn platen bekeken. Ik had constant flashbacks van geweldige feesten en de dolle tijden die we samen hebben meegemaakt. De huisbaas verkoopt het nu en dat is oké. We moesten ooit verhuizen, anders wordt het net dat ene programma, hoe heet het ook alweer?

Men Behaving Badly?
Lev:
Ja! Daar begon het een beetje op te lijken. Soms is het goed als iets gewoon fucking eindigt, in plaats van langzaam mee te worden gesleurd. Het was geweldig, maar nu is het voorbij.

Het boek is op zo veel manieren het perfecte einde van het huis.
Lev:
Ja, dat vind ik ook. Ik hoop dat iedereen het zo ziet. De skaters, PWBC, de hele gang. Ik hoop dat ze het zien als een tof verhaal dat soort van uitlegt wat er toen gebeurde: iets heel persoonlijks.

Al: Ik doe niet graag iets dat niet persoonlijk is. Als fotograaf kies je onderwerpen omdat je er een band mee hebt. Daarom vond ik skaten niet interessant totdat ik Lev ontmoette, ik denk dat er nooit eerder iets als Palace is geweest.

Lev: Het is gek want het huis is de reden dat het merk bestaat. We hadden de kans al deze dingen te doen omdat we bijna geen huur betaalden. We konden elke dag skaten. Daarom was het zo belangrijk om foto's te maken van het huis en dingen vast te leggen, het komt allemaal door het huis. Ik was dit niet gaan doen als ik tien jaar meer dan 150 pond per maand had moeten betalen. Ik had geen baan nodig. Het leven in The Palace betekende dat ik elke dag kon gaan skaten, wat kon rondhangen en foto's kon maken.

Al: Alles begon met The Palace.

The Palace zal deze zomer door IDEA worden gepubliceerd, en vanaf 8 juli is er een selectie foto's te zien bij The ICA in Londen.

Credits


Tekst Felix Petty
Fotografie Alasdair McLellan 

Tagged:
Palace
The Palace
Lev Tanju
Londen
Alasdair McLellan
the futurewise issue
skatemerk