tangerine is een film over transgender sekswerkers

Wij spraken regisseur Sean Baker over zijn film Tangerine. Hij bewijst dat hij met een klein budget een veelbesproken film kan maken.

door Emily Manning
|
30 juli 2015, 10:43am

Regisseur Sean Baker heeft flink wat veelgeprezen films op zijn naam staan. Hij maakte een film over verkopers van namaakartikelen in de New Yorkse wijk Flatiron District. Ook heeft hij een film gemaakt over Chinese bezorgers. Maar met zijn meest recente werk, Tangerine, slaat hij een geheel andere weg in. De film volgt twee de personages Alexandra en Sin-Dee, twee Afro-Amerikaanse transgender sekswerkers. De twee vrouwen willen wraak nemen op het vriendje van Sin-Dee omdat ze erachter is gekomen dat hij op kerstavond is vreemdgegaan. Dit lijkt een omstreden project voor een blanke, cisgender regisseur. Maar omdat Baker dit project samen heeft gemaakt met de vrouwen uit de onofficiële rosse buurt van LA, is deze film een onverwachte hit geworden. De film heeft veel positieve reacties gekregen van zowel filmrecensenten als als van leden uit de LGBT-gemeenschap. Op dit moment wordt de film in verschillende landen vertoond (helaas nog niet in Nederland). Wij spraken regisseur Sean in Colombia, toen hij zijn film daar presenteerde.

Hoe heb je research gedaan voor deze film?
Ik heb ongeveer acht maanden in die buurt rondgehangen, bij de vrouwen die daar wonen. Schrijver Chris Bergoch en ik zijn allebei blanke cisgendermannen, dus we wisten dat we geschikte mensen moesten vinden om mee samen te werken. We wilden niet een bepaald script opleggen aan de mensen daar. We hebben de mensen daar benaderd, we hebben onszelf voorgesteld en met hun gesproken over onze ideeën. Maar pas toen we Mya Taylor van het Los Angeles LGBT Centre hadden gevonden, vielen de stukjes echt op hun plaats. Zij zorgde ervoor dat we toegang tot de gemeenschap kregen.

Hoe heeft Mya jullie verhaal gevormd?
We spraken elkaar regelmatig in het fastfoodrestaurant Jack in the Box. Ze vertelde ons verhalen en anekdotes: dingen die ze zelf heeft meegemaakt of die vrienden haar hadden verteld. Op een dag nam Mya Kiki mee. Toen ik ze zo samen zag, wist ik plotseling dat de film een verhaal over vriendschap moest worden. Maar we hadden nog steeds wel een plot nodig. Een paar dagen later had Kiki plotseling een idee. Ze vertelde ons over een missie om de "fish" [slang voor cisgendervrouw] te vinden. Toen ze ons uitlegde wat ze bedoelde, viel mijn mond open. Het verhaal is uiteindelijk gebaseerd op een fantasie die één van de meiden had toen ze erachter kwam dat haar vriendje vreemdging. Dus het heeft nooit plaatsgevonden in de werkelijkheid. De film is dus niet gebaseerd op een waargebeurd verhaal, maar juist op een gefantaseerd verhaal.

Welke rol speelt humor in deze film?
Komedie heeft altijd een grote rol gespeeld bij alles wat ik doe. Maar mijn vorige projecten zijn vaker dramedies [drame en komedie] geweest. Ik kon me ook niet echt voorstellen hoe humor zou moeten werken bij dit onderwerp. In het begin van het proces heb ik mijn eerdere films aan Mya en Kiki meegegeven. Ze konden zich er allebei mee identificeren en ze begrepen de gevoeligheid die ik in mijn werk probeer te stoppen. Maar Mya zei "Ik wil meewerken aan je film als je me twee dingen belooft: ik wil ten eerste dat je het zo realistisch mogelijk weergeeft. Je moet mensen laten zien hoe moeilijk het hier kan zijn voor vrouwen en ik wil niet dat je dingen mooier maakt dan ze zijn. Maar ik wil ook dat de film grappig wordt, want ik wil ook dat de film leuk is voor de vrouwen hier." Ik heb er een paar dagen over nagedacht. Ik maakte me zorgen over hoe ik deze balans zou kunnen vinden. Maar toen begreep ik plotseling dat ze hiermee het project waarschijnlijk gered heeft.

Je hebt eerder gezegd dat de film vanwege financiële redenen met iPhones is gefilmd. Maar aangezien de politie in deze film een omstreden rol heeft, lijkt het juist perfect om deze film met iPhones te filmen. Want in werkelijkheid worden telefoons ook steeds meer gebruikt om politiegeweld vast te leggen…
Sommige critici hebben gezegd dat ze de iPhone het perfecte middel vonden om deze film op te nemen. Ik vind het verschrikkelijk om mijn eigen film te analyseren. Ik heb liever dat anderen dat doen. Maar ik ben wel van mening dat we door de iPhones iets hebben kunnen maken dat anders niet was gelukt. Het is echt ontstaan vanwege ons kleine budget, maar we stonden open voor alle voordelen die het ons bood.

Deze film werd anderhalf jaar geleden opgenomen, maar komt uit op een moment waarop er een aardverschuiving plaatsvindt op het gebied van transgenderrechten en de zichtbaarheid van transgenders. Maar vooral niet-blanke transgenders hebben nog steeds te maken met geweld en ongelijkheid. Heb je daar tijdens het filmen iets van gemerkt?
Ik heb de discriminatie met mijn eigen ogen kunnen aanschouwen. Toen we in een restaurant zaten sloeg de sfeer plotseling zodra toen Mya en Kiki ook binnenkwamen. Ik ben ook getuige geweest van discriminatie tijdens de post-productie. Ik probeerde Mya te helpen bij het vinden van een baan, maar dat bleek ontzettend lastig. Dit is iets waar deze vrouwen constant mee te maken krijgen. Ik heb hier maar een klein deel van meegekregen. Het is fantastisch dat er meer bewustwording komt over het belang van transgenderrechten. Laverne Cox, Caitlyn Jenner en President Obama... Het is allemaal geweldig. Maar het probleem is dat het aantal moorden op transgenders nog steeds toeneemt. Vorig jaar zijn er twaalf in Amerika gemeld en onderzocht. Maar let wel: dat zijn dus alleen de zaken die gemeld zijn. Er zijn nog veel meer moorden gepleegd die nooit gemeld zijn. Dit jaar zijn er inmiddels al tien zaken gemeld. Al die bewustwording van de afgelopen tijd heeft nog niet geleid tot meer acceptatie. Er moet nog veel gebeuren.

Ik hoop dat we met deze film kunnen bijdragen aan het laten plaatsvinden van een verschuiving in de houding tegenover transgendermensen. Ik denk dat we echt iets kunnen veranderen als ook de mensen die nooit hadden verwacht dat ze iets te maken zouden hebben met de mensen uit mijn verhaal, zich hier op een positieve manier mee bezighouden. Ik hoop dat het publiek uit de goede buitenwijken van de VS zich kan identificeren met Alexandra en Sin-Dee. Laten we hopen dat ze na het zien van de film meer willen leren over wat het betekent om transgender te zijn. Ik hoop voornamelijk dat die bewustwording leidt tot acceptatie.

Het is tot op heden nog niet bekend of deze film ook in de Nederlandse bioscopen zal verschijnen.

Credits


Tekst Emily Manning
Alle beelden met dank aan Magnolia Pictures

Tagged:
LGBT+
transgender
Tangerine
Sean Baker
Cultuur