schoonheid op de sloppenstranden van sicilië

Mauro D’Agati heeft de afgelopen acht jaar de jonge Marzia en haar familie gefotografeerd en legde de verborgen armoede in Palermo bloot.

|
02 november 2015, 8:25am

De Siciliaanse fotograaf Mauro D'Agati ontdekte het zesjarige meisje Marzia op het Termini Beach, net buiten Palermo. Je moet een visionair zijn (wat Mauro is) om schoonheid te vinden in Termini, dat troosteloze strookje zand in een industriële woestenij. In de zomer komen families uit Palermo wildkamperen op het zwaar vervuilde strand en de parkeerplaats van de nabijgelegen Fiat-fabriek. Een zomervakantie voor de allerarmsten.

"Jawel, een vakantie!", zegt Mauro. "Ze ontspannen, ze eten en ze slapen. Ze genieten van deze plek. Het water is verre van schoon, alles ziet eruit als het decor van een rampenfilm, maar ze hebben plezier." Het was dit plezier dat hem opviel bij Marzia, wiens familie het onderwerp werd van het vijfdelig boek dat D'Agati deze herfst uitbrengt bij uitgeverij Steidl. Het boek beslaat vijf zomers uit het leven van de familie, maar Mauro ziet het als langer project. Hij wil Marzia misschien wel blijven fotograferen totdat ze trouwt.

Waarom Marzia, uit de duizenden mensen in Termini? "Ze is naturel, spontaan, lief en heeft een mooi gezicht", zegt D'Agati zonder aarzeling. "Haar gezicht is prachtig. Ze poseert als een model. Modetijdschriften hebben geen oog voor dit soort schoonheid."

Families als die van Marzia zijn niet alleen onzichtbaar voor modetijdschriften, ze zijn onzichtbaar voor bijna iedereen. In Palermo, waar Marzia's vader werkt als een groenteman, leeft de familie in een sloppenwijk zonder gas, elektriciteit en badkamers. Wanneer ik Mauro vraag of de meeste mensen in de stad zich bewust zijn van deze gemeenschap en hun kraakvakanties, moet hij lachen. Nee. Beelden als die van D'Agati - een lachende Marzia op het strand, waardig poserend in haar jurkje, met haar vrienden op een motorfiets gepropt - zijn kijkjes in een verborgen deel van het Siliciaanse leven.

Het is de missie van Mauro D'Agati als fotograaf om deze toegang te verschaffen. Hij heeft een (schokkend ondergewaardeerde en onderbetaalde) carrière opgebouwd waarin hij mensen die in de marge leven, zichtbaar maakt. Zijn voornaamste werkgebied is zijn geboorteplaats Palermo en diens vervallen, gepassioneerde onderbuik. Na zijn rechtenstudie fotografeerde hij de lokale jazzfestivals, de beruchte misdaadfamilies en transgender sekswerkers. Toen hij Palermo verliet vond hij vergelijkbare afgezonderde gemeenschappen: de vrijmetselaars van Cuba en de ghetto's van Mexico Stad. Voor zijn volgende project infiltreert hij de geheime fetisjgemeenschap van Bangkok.

Over de rode draad in deze onderwerpen zegt Mauro: "Er zit iets menselijks in. Telkens ontstond er tegen het einde een soort vriendschap."

Elke zomer keert hij dus terug naar Marzia. Zij en haar familie vinden de foto's mooi. "Voor hen is het alsof we aan een familie-album werken", zegt Mauro. Maar door de jaren heen is Marzia van een vertrouwend kind tot een bedachtzame tiener opgegroeid. "Het is niet zo gemakkelijk meer om foto's van Marzia te maken. Ze is nu verlegen. Je hebt plezier nodig. Ze wil niet beroemd worden. Ze wil onzichtbaar blijven." Hij hoopt dat de familie baat zal hebben bij het project dat hij Marzia's Familie heeft genoemd. Hij is van plan om hen een deel te geven van de winst die de beelden opbrengen.

De spanning tussen onzichtbaarheid en gezien worden, is iets dat Mauro maar al te goed begrijpt. Hij heeft altijd op een pure manier gefotografeerd. Zelden werkte hij met tijdschriften en galeristen. "Conventioneel werk doe ik niet", geeft hij toe. Hij werkt nauw samen met Gerhard Steidl, die al zijn boeken heeft gepubliceerd en dit jaar ook een tentoonstelling van het werk van D'Agati in Napels samenstelde. "Uiteindelijk", zegt hij, "is het oké om onzichtbaar te zijn."

Credits


Tekst Rory Satran
Fotografie (c) Mauro D'Agati