gaspar noé sprak over zijn nu al geruchtmakende film 'love'

De Russische overheid vindt de film even gevaarlijk als Mein Kampf.

door Emily Manning
|
30 oktober 2015, 9:10am

Sinds mei maakt Gaspar Noé het publiek al nieuwsgierig met seksuele posters voor zijn film Love. In de film volgen we (in 3D!) Murphy, een student aan de filmacademie. Zijn vriendin Electra is op onverklaarbare wijze verdwenen. Door middel van flashbacks vol feestjes, drugs, seks en andere intieme momenten leren we steeds meer over hun relatie. Onlangs vertelde Noé alles over zijn film in NeueHouse in New York, van hoe zijn hoofdrolspeler maar niet dikker kon worden tot de mooiste zoenscènes uit Blue Is the Warmest Colour. Lees hier de tien meest verrassende feitjes.

In Oost-Europa veroorzaakte de film een hoop gedoe: Eerder dit jaar slaagden Franse conservatieve groepen er in de minimale leeftijd van de film omhoog te schroeven van 16+ naar 18+. Dit zette Noé ertoe aan om vrijheid van meningsuiting in film onder de aandacht te brengen. Toen de film gelanceerd werd tijdens het Moscow Film Festival, werd deze vrijwel direct verbannen door de Minister van Cultuur. Noé vertelt: "De Russische overheid beweerde dat ze de jeugd moesten beschermen tegen dit soort beelden, en dat mijn film net zo gevaarlijk is als Mein Kampf". Maar buurland Oekraïne ontdekte een manier om die regel te omzeilen. "Ze bedachten een speciale 20+ regel en toonden de film in één van de acht bioscopen in het land. Misschien om de Russen te laten hoe vrij ze zijn," zegt Noé.

De regels van de Amerikaanse kijkwijzer bevallen hem wél: De problemen die Love veroorzaakte in Oost-Europa hebben geen effect gehad op de vertoning van de film in Amerika. "In Amerika zijn mijn films toegankelijk voor alle leeftijden. Daar is in niet veel landen sprake van, en dat vind ik leuk aan Amerika," zegt hij.

De kritieken zijn vrij eentonig: de film heeft over het algemeen positieve reacties ontvangen. "Er zaten ook zeer negatieve reacties tussen, maar die komen vaak van oudere mannen." Noé vraagt zich af of filmkritiek nog zo zwart-wit zou zijn, als Love was bekeken vanuit meer verschillende perspectieven.

Hij stelde liefde in het echte leven (zoals wij het ervaren) op de proef: Noé ontdekte iets opmerkelijks aan de hand van het commentaar op de film: hoe kan het dat niet alleen pornografie, maar ook geweld op het internet ons zo weinig meer doet? "Love bleek zelfs meer ophef te veroorzaken dan Irréversible. Roger Ebert noemde die film van Noé "zo gewelddadig dat de meerderheid de film niet zou kunnen aanzien." "Het lijkt wel alsof Westerse culturen beelden van geweld minder erg vinden dan beelden van twee mensen die elkaar aanraken. De beelden van geweld zijn voor velen gemakkelijker te zien, omdat geweld meestal geen deel uitmaakt van hun leven," zegt Noé.

New York kreeg ook wat liefde: Noé vertelde ook hoe hij kon genieten van softe jarenzeventigporno, en hoe die element hightechfilms heeft beïnvloed. Hij zorgde gisteren echter zelf voor een jarennegentigsfeer toen hij het had over de fotoserie Kids: de provocatieve fotoserie van Larry Clark over seksualiteit onder tieners. "Als ik denk aan seksueel getinte beelden, vind ik dat Kids nog steeds iets origineels heeft. Het zegt nog steeds iets over deze generatie."

Hij raakte in de ban van blue: Alhoewel Noé zijn dankbaarheid voor de Lower East Side toonde, was het een Frans liefdesverhaal dat de intieme scènes in Love beïnvloedde: Blue Is The Warmest Colour. "Het doet er niet toe of het echt was of geacteerd, ik was compleet in de ban van de zoenscènes. De manier waarop ze elkaar aanraakten was ongelofelijk," zegt Noé. "Wanneer je je eigen liefdes voor de geest haalt, denk je toch ook aan zoenen?"

Alle tekst uit de film komt recht uit het hart: Hoewel de film barst van de gepassioneerde momenten, met hier en daar een gevat grapje, beweert Noé dat alles spontaan was. "We hadden een script van zeven pagina's, maar dat diende meer als richtlijn. Het bestond uit zestig scenes zonder enige tekst, vertelt hij. "Ieder woord is geïmproviseerd."

De regisseur was tegelijkertijd stylist: De mannelijke hoofdrolspeler mag dan een autobiografische rol van Noé spelen, de regisseur voelde dat er iets niet klopte. Daarom dook hij zijn eigen kledingkast in. "Ik gaf hem mijn kleren, wat shirts en zelfs de achternaam van mijn moeder, Murphy," vertelt Noé. Maar zelfs in een shirt van zijn regisseur, voelde 'Murphy' zich geen alter-ego van Noé, meer zijn "maffe broertje."

Er was één groot probleem: Noé vertelt dat hij de opnames twee maanden stil moest leggen, zodat zijn hoofdrolspeler Karl Glusman aan kon komen. Dat plan viel in het water toen Karl verliefd werd, in het echte leven. "Hij beloofde me twintig cheeseburgers per dag te eten, maar tijdens de opnames werd hij verliefd op een meisje" vertelt Noé. Blijkbaar was zijn nieuwe liefje niet zo blij met de extra pondjes, en de "repetities" van die twee zorgde er ook niet voor dat hij afviel. "Ze waren alleen maar op haar kamer… dus dik werd hij niet echt," lacht Noé.

Credits


Tekst Emily Manning
Beeld via YouTube

Tagged:
Love
gaspar noe
Blue Is the Warmest Colour
Cultuur