Advertentie

we spraken de fotograaf die een jaar lang vuilnis fotografeerde

James Senzer is de jonge fotograaf die meer dan afval zag in de stortplaatsen van Amerika.

door Emily Manning
|
07 oktober 2015, 10:42am

Een portemonnee met daarin acht creditcards en vijf rijbewijzen. Stapels huiveringwekkende verzekeringsformulieren. Een verschroeide Kia Sorento. Het zouden dingen kunnen zijn uit een openingsscène van The Soprano's, maar het is wat fotograaf James Senzer vond op de lokale vuilstort tijdens zijn laatste jaar aan de State University of New York in New Paltz.

De vuilstortplaatsen in het kleine stadje in Upstate New York lijken in niets op de duizelingwekkende industriële schroothopen die Edward Burtynsky vastlegde. James vond er iets anders: de lokale afvalbergen liggen vol met vertrouwelijke persoonlijke informatie. Identiteitsbewijzen, creditcards, sofinummers en kentekenbewijzen "vlogen letterlijk in het rond," vertelt de 21-jarige fotograaf.

In 2014 werden bijna 13 miljoen Amerikanen het slachtoffer van identiteitsfraude. In dat jaar fotografeerde James de vuilnisbelten, en maakte hij scans van de voorwerpen die hij er vond. Met dat materiaal maakt hij de serie American Waste: Landscape and Identity. Wij spraken hem over de Amerikaanse wegwerpmaatschappij. 

Waarom besloot je in eerste instantie om afval te fotograferen?
Mijn ouders hadden een huisje op Shelter Island, een heel klein dorpje op Long Island. Het is er zo klein dat ze niet eens hun eigen vuilnismannen hebben, dus moesten we al onze troep naar het lokale containerpark brengen. Hoewel ik vuilnis niet wil romantiseren, vond ik wel dat het een soort diep gevoel opriep - de texturen en objecten waren extreem gevarieerd en leken wel te leven. Terwijl we ons vuilnis wegbrachten, ontdekten we een klein gedeelte met de naam 'goodie pile.' Op die plek lagen spullen die nog bruikbaar waren, maar er meestal niet al te netjes uitzagen. In één zomer tijd vond ik er enorm veel interessante dingen, van camera's en oude fotoalbums tot retro meubilair en een Singer naaimachine uit de jaren twintig. Het verbaasde me wat sommige mensen allemaal weggooien, dus begon ik het vast te leggen met mijn camera.

Op welke plekken heb je allemaal foto's gemaakt, en hoe vond je die plekken?
Ik heb een paar foto's geschoten op die ene plek in Shelter Island. De rest van de foto's zijn gemaakt in Upstate New York, voornamelijk in Ulster County. Veel van de plekken heb ik gevonden door op internet te zoeken, en op advies van vrienden en kennissen. Voordat ik de foto's nam met mijn 4x5, bezocht ik de locaties en liep ik wat rond om te zien wat ik eventueel zou kunnen fotograferen. Ik moest vaak afspraken maken met de managers van de voorzieningen. Ze wilden mijn portfolio zien voordat ik toestemming kreeg, en vaak moest ik contracten ondertekenen om aan te geven dat zij niet aansprakelijk waren als ik gewond zou raken tijdens mijn werk. In veel gevallen werd ik trouwens meteen weggestuurd.

Welke objecten of documenten kwam je het meest tegen? En welke waren het vreemdst?
Ik vond honderden foto's, uiteenlopend van c-prints van families uit de jaren tachtig, tot fragmenten van negentiende-eeuwse foto's en volledige trouwalbums. Maar verrassend genoeg vond ik vooral creditcards en rijbewijzen. Een van mijn beste vondsten was een Eastman Kodak thermometer voor donkere kamers, nog helemaal in de originele verpakking. Ik heb die thermometer gebruikt bij het ontwikkelen van alles dat ik voor het project heb geschoten. Daarnaast vond ik honderden formulieren voor schadevergoedingen uit de jaren zeventig, waarop de medische aandoeningen van werknemers tot in de meest gruwelijke details werden omschreven. Al die documenten bevatten een volledige naam, adres en sofinummer. Tijdens een van mijn laatste shoots voor het project, vond ik een volle portemonnee. Dat was alsof ik een klomp goud vond. De portemonnee bevatte het gehele leven van een vrouw: identiteitsbewijzen, verzekeringspasjes, acht creditcards, een kentekenbewijs, en vijf rijbewijzen.

De serie gaat over zoveel meer dan alleen afval. Wat is de diepere gedachte achter American Waste?
Het is zowel een onderzoek naar de verspillingsindustrie als een vorm van kritiek daarop. De foto's waren in eerste instantie bedoeld als een soort van documentatie van de containerparken, overslagstations, stortplaatsen en de plaatsen waar huisvuil wordt verzameld. Uiteindelijk is het veel meer een soort sociaal-politiek project geworden; een commentaar op het wegwerpkarakter van de Amerikaanse samenleving, de minachtig voor de eigen identiteit en de veelvoorkomende identiteitsfraude in Amerika. De serie laat zien hoe al dit afval het landschap belast, zowel zichtbaar als onzichtbaar voor de mens. Toen ik zo veel persoonlijke foto's, creditcards, rijbewijzen en andere vertrouwelijke informatie letterlijk in het rond zag vliegen, realiseerde ik me dat maar weinig mensen in dit land nog respect hebben voor de identiteit van hun naasten en de overledenen.

jamessenzer.net

Credits


Tekst Emily Manning
Fotografie James Senzer