De opkomst van de Parijse Neo-Garconnes

Geen scherpe cross-dressing statements of radicale experimenten met androgene genderrollen – de nieuwe tomboy draait om vloeibare vrouwelijkheid en klassieke mannelijke details in vrouwencollecties.

door Alice Pfeiffer
|
01 december 2014, 10:38am

Tijdens de Parijse Fashion Week voor de mannencollecties stuurt AMI, een merk dat bekendheid verwierf door de modernisering van the Parijse bobo (Boheemse bourgeois), een chique, kleine creatie de catwalk op. Is dit de nieuwste jongen volgens AMI? Als je beter kijkt zie je dat het opper-garconne Agathe Mougin is, een model en lokale it-girl die bekendstaat om haar tomboy-charme, gekleed in een ruime peacoat met glad naar achter gestreken haar.

De show, gevuld met vrouwelijke silhouetten, maakt geen statement over cross-dressing, maar suggereert eerder een gevoel van vloeibare verschijningen en genderrollen. "Mijn kleding werd vanaf het begin al gedragen door vrouwen", zegt oprichter en ontwerper Alexandre Mattiussi. "Vrouwen maken net zozeer deel uit van de invloed en geschiedenis van het merk als mannen."

Aanschouw de opkomst van de anti-Carine Roitfelds. Een nieuwe generatie Parijse meisjes en merken lijken zichzelf recht tegenover de Franse le porno chic te positioneren, die door de Franse Vogue onder leiding van Carine Roitfeld werd gecreëerd. In de geschiedenis van de garconnes worden klassieke mannelijke details doorgevoerd in de vrouwencollecties, om een vrouwelijkheid tot stand te brengen die niet is gedefinieerd als het tegenovergestelde van mannelijkheid.

Hierbij horen chanson-zangeres Christine and The Queens, die nooit op het podium staat zonder een goed gesneden smoking; Marie Marot, een accessoire-ontwerpster en straatstijlbekendheid die bekend is vanwege haar deukhoedjes en algehele Christophe Lemaire-achtige stijl; Adrienne Rich en Aude Walker (de respectievelijke hoofdredacteuren van de Franse Grazia en Stylist) die de sneakers introduceerde op de frontrow van de Fashion Weeks. Vaarwel Louboutin, hallo Stan Smith.

En AMI is niet de enige die de garconne oppikt: door een aanzienlijke groei van vrouwelijke klanten hebben indiemerken als Études Studio en Laurence Airline ook vrouwelijke modellen geïntroduceerd op hun catwalk. "Een maat S of XS is perfect voor een licht androgene vrouw", zegt Garance Broca, de creative director van het Parijse merk Monsieur Lacenaire. Ze merkte dat haar ontwerpen zowel bij mannen als vrouwen zeer geliefd waren, en heeft in reactie een capsulelijn uitgebracht die bestaat uit reeds bestaande kledingstukken waarvan het mannelijke silhouet alleen minimaal is aangepast op een smaller figuur. "Er is een verlangen naar vrouwelijkheid die niet is gebaseerd op extreme stereotypen. Vrouwen zijn niet opzoek naar een ultravrouwelijkheid en ook niet naar een cliché vermannelijking, maar naar vagere grenzen en codes omtrent sekse", volgens Broca.

Dit heeft te maken met de huidige economische staat. Het is niet verrassend dat de porno chic-vrouwen van Carine Roitfled zo populair werden in tijden van financiële bloei, die het hoogtepunt betekenden voor de "golden boy". Beide seksen werden net zo erg gevalideerd in de rol van hun geslacht. Tegenwoordig, in een door de recessie geraakte maatschappij, zijn de Patrick Batemans uitgeroeid en vervangen door andere succesverhalen en mannelijke idealen - denk aan de onwaarschijnlijke Mark Zuckerberg. Hij is de belichaming van een hele generatie die wordt gekenmerkt door het freelanceleven, het ondernemerschap van het volk, mobiliteit en technologie - factoren die de relatie van de vrouw in verhouding tot de Ander hervormden, maar ook in verhouding tot de privacy, volwassenheid en wereldwijde buitenwereld.

Vandaag de dag betekent androgeen kleden in Frankrijk ook op subtiele wijze een standpunt innemen in de roerige politiek. Vorige maand bracht het nogal angstaanjagende protest 'La Manif pour Tous' 70.000 boze Fransen samen in een optocht door de hoofdstad, waarmee werd gedemonstreerd tegen de goedkeuring van het homohuwelijk en de wet voor medische assistentie bij voortplanting. Kunnen de garconnes meer dan een passerende trend zijn in een land waar de film Tomboy van Celine Sciamma - waarin het vormen van de vrouwelijke identiteit in de jeugd wordt aangesneden - op scholen werd verboden, en waar gender studies nog altijd naar een gepaste respectabele plek zoeken op universiteiten?

Terwijl de jaren twintig-versie van de garconne vocht voor gelijkheid tussen beiden seksen door te roken en blazers te dragen, draagt de nieuwe incarnatie platte schoenen als teken voor een queer en feministische definitie van gelijkheid. Wie had ooit gedacht dat sportschoenen dragen zoveel kon betekenen?

Credits


Tekst Alice Pfeiffer
Fotografie Harry Carr, Christophe Lemaire lente/zomer '15

Tagged:
frankrijk
Parijs
Mode
Cultuur
AMI
Tomboy
neo-garconnes