fotograaf boogie documenteert de donkerste uithoeken van de straat

De Servische fotograaf Boogie probeert de wereld niet te veranderen – hij legt haar alleen op de eerlijkst mogelijke manier vast.

door Zeyna Sy
|
09 april 2015, 1:45pm

Sinds zijn eerste boek It's All Good in 2006 werd gepubliceerd, biedt Boogie zijn publiek een zeldzame blik in werelden die beheerst worden door geweld, armoede en wanorde. Boogie's beelden zijn een eerlijk portret van de metropolen van deze wereld. Van Brooklyn tot Belgrado - Boogie documenteert de straatcultuur, en is daarin bijzonder toegewijd. Zijn zesde fotoboek, A Wah Do Dem, dat eind september uitkomt, schoot hij in Kingston, Jamaica. Ook voor dit boek dook hij weer in een wereld waarvan maar weinigen weten hoe het er echt aan toegaat. 

Wat is je het meest bijgebleven van je jeugd in Belgrado?
Belgrado heeft me gemaakt tot wie ik nu ben en heeft mijn stijl enorm beïnvloed. Ik had een geweldige jeugd - altijd buitenspelen, ik hoefde nooit bang te zijn en de misdaadcijfers waren laag. Het was een socialistische stad zoals je nergens anders ter wereld vond. In 1989 liepen de spanningen opeens op en ben ik het leger ingegaan. Ik weet nog dat ik terugkeerde naar Belgrado nadat ik in Kroatië was geweest, en dat ik een beetje bang was om met een Servisch accent te praten. We waren er niet meer welkom. Een jaar later was de oorlog volop losgebarsten.

Door de jaren heen ben je steeds weer op hetzelfde thema teruggekomen. Waarom werd je zo aangetrokken tot de straatcultuur en hoe heeft zich dat sinds je eerste boek ontwikkeld?
Ik kom van de straat. Elke keer dat ik een nieuwe stad bezoek, wil ik ervaren waar de 'echte' mensen mee bezig zijn - wat ze eten en wat ze doen. Het is heel verslavend, alsof je in een film zit - je ervaart een realiteit waar niet veel mensen toegang tot hebben. Voor mijn laatste project kreeg ik de kans om met zowel de politie als de gangsters op te trekken. Ik vind het belangrijk om beide kanten te ontmoeten en documenteren. Zo leer ik alle kanten begrijpen.

Ben je weleens bang dat het lijkt alsof je de mensen die je schiet uitbuit?
Ik heb er niet echt over nagedacht. Fotografen die beweren dat ze "proberen een verschil te maken"… We zijn uiteindelijk maar fotografen. Ik denk dat onze beweegredenen best egoïstisch zijn - we doen het omdat we het leuk vinden om te doen, en het gaat hier niet om de wereld veranderen. Dat is gewoon bullshit. Mensen proberen het zo romantisch te laten klinken, maar ik heb zoiets van, je probeert geen aids te genezer of oorlogen te stoppen. Je bent gewoon foto's aan het nemen. 

Hoe voel je je achteraf, wanneer je alle foto's bekijkt?
Wanneer je achter de camera staat voelt het bijna alsof je niet deelneemt aan die wereld - je bent gewoon een waarnemer van wat er gebeurt. Ik word achteraf vaak een beetje depressief. De realiteit van dat alles slaat niet echt meteen toe. Ik heb meerdere malen gezien hoe mensen heroïne spoten, en al na het eerste boek werd het moeilijk om de 'normale' beelden om me heen nog te zien. Het was moeilijk om geïnspireerd te raken van iets dat niet met een geweer of naald te maken had.

In de omgeving opgaan en het vertrouwen winnen van de mensen die je observeert lijkt al een hele opgave… Hoe pak je dat aan?
Mensen voelen elkaars energie aan voordat er überhaupt woorden worden uitgewisseld. Mensen die aan de grenzen van de samenleving leven, volgen hun instincten veel meer dan wij dat doen. Ze voelen meteen aan of je oprecht bent of niet. Ik heb altijd een goede relatie gehad met mensen die gemarginaliseerd worden en die sociaal zijn buitengesloten. Je moet respect geven om het terug te krijgen.

A Wha Do Dem is de titel van je nieuwe boek dat in Kingston, Jamaica is geschoten. Hoe ging dat?
Ik was daar op vakantie met mijn vrouw, en op de laatste avond nam ik een paar foto's van jongens met machinegeweren. Een vriend van een vriend stelde me aan ze voor. Na de kennismaking was het aan mij om hun vertrouwen te winnen, daar te blijven en een band met ze op te bouwen. Ik vloog terug naar New York en dacht er de hele tijd over na. Na twee maanden ben ik teruggegaan. Jamaica is veel intenser dan andere plekken waar ik geweest ben. In de andere steden waar ik was leek alles heel normaal en moest je echt de diepte ingaan om te vinden wat ik zocht, Kingston was op zich al bizar. Alles is er zo luid en in your face. 

Dit wordt je eerste publicatie in kleur. Jamaica was een geweldige plek om dit uit te proberen…
Ik had het gevoel dat het ronduit tragisch zou zijn om Jamaica in zwart-wit te schieten. Het was de perfecte plek om een project in kleur uit te proberen, wat ik in de afgelopen vier jaar ook vaker ben gaan toepassen.

Ben je nu nog met opwindende dingen bezig?
Het DEMONS-project - natte platen collodium op zwart plexiglas. Ik heb nog nooit iets gemaakt wat zo dicht bij kunst kwam. Deze beelden kan je niet dupliceren - met deze techniek maak je keer op keer iets buitenaards. Hoe ouder ik word, hoe geïnspireerder ik raak. In het begin was ik vooral op zoek naar extreme situaties, maar dat is nu niet per se meer zo - je hoeft niet naar een oorlogsgebied te gaan om een goede foto te maken. Je wilt niet keer op keer dezelfde shit maken - als je als mens verandert, verandert je werk met je mee.

artcoup.com

Credits


Tekst Zeyna Sy
Fotografie Boogie

Tagged:
boogie
Cultuur