verlies jezelf in het geluid van corbin

De pas 16 jaar oude Corbin, die ooit handelde onder de naam Spooky Black, wist het internet het afgelopen jaar volledig te veroveren met zijn betoverende stem. Met twee EP’s, Black Silk en Leaving, en een album met zijn band thestan4rd, creëerde Corbin...

door Hattie Collins
|
09 februari 2015, 4:05pm

Jamie Hawkesworth

Corbin over…

Keith Sweat
"Ik raakte geïnteresseerd in muziek toen ik in groep 3 gitaarles kreeg. Ik speelde AC/DC enzo, maar door de jaren heen kwam ik steeds bij andere muziek uit - ik was een tijdje into dubstep en een tijdje wat meer emo, en in groep 7 begon ik ook te zingen. Twee jaar later begon ik naar Gregory Alan Isakov te luisteren, een folkmuzikant uit Colorado. Veel van mijn inspiratie voor vocals kwam bij hem vandaan. Na een tijdje was ik meer into Lil Ugly Mane, een underground rapper uit Richmond, Virginia. Hij maakt duistere, lugubere, duivelse gangsterrap. Ik heb een duivels rapalbum, Forest, uitgebracht voordat mijn eerste EP, Black Silk, uitkwam. Het was echt sick, superraar. Het staat nog ergens op YouTube. Voor Black Silk werd ik geïnspireerd door Keith Sweat, naar wie ik begon te luisteren toen de vader van een vriend me hem aanraadde - dat is wat hij luisterde als hij een beetje aan het vozen was met zijn vrouw, vertelde hij. Een van de grootste inspiratiebronnen voor de video bij Without U, was de video van Joe, I Wanna Know - dat is waarom ik de hele tijd helemaal in het wit ben. Mijn inspiratiebronnen zijn nu heel divers - ik luister veel naar Björk, James Blake, Beirut, Nils Frahm… En langzaam begin ik ook Zoo Kid en King Krule heel erg te waarderen."

EDM (Electronic Dance Music)
"EDM is echt enorm in de US. Ik ging eens langs op de universiteit van mijn broer in Iowa, en het was echt de meest stereotype universiteit die je je kunt voorstellen. Er was een soort paint/EDM-festival gaande, waar mensen elkaar met spuitbussen beschilderden - in elke kamer waar je binnenkwam waren mensen heel casual naar EDM aan het luisteren. Ik vond er niks aan [lacht]. Mijn broer en ik zijn feitelijk halfbroers: onze moeders, die getrouwd zijn, werden zwanger van dezelfde spermadonor. Ik ben nooit tegen problemen aangelopen door het feit dat ik twee moeders heb - ik ben er nooit mee gepest. Het homohuwelijk is nu legaal en St. Paul is altijd al heel liberaal en onbevooroordeeld geweest. Het is een veilige plek voor de LGBT-community, wat fijn is. Mijn ouders houden ook echt van mijn muziek nu. Dat was eerst wel anders, toen het over zelfmoord en moord ging. Nu luisteren ze ernaar als ze het huis aan het schoonmaken zijn."

De dood van Spooky Black
"Ik bedacht de naam Spooky Black op de middelbare school, toen ik 14 was. Het zou mijn rappernaam zijn voor dat duistere rapalbum, Forest. Als je naar dat album luistert zal de naam Spooky Black super logisch klinken. Ik had alleen nooit verwacht dat het zou blijven hangen. Toen heb ik een tijdje de naam Lil Spook gebruikt - ik dacht, Spooky Black is mijn rapnaam, Lil Spook m'n R&B-naam. De naam was sowieso voor de grap bedoeld. Nu huiver ik als mensen me Spooky Black noemen - ik haat het en ik word er oncomfortabel van. Ik heb besloten om nu verder te gaan als Corbin, om me te vestigen als serieuze muzikant."

Kelders
"Als ik thuis aan het schrijven ben, moet het laat zijn - dat is wanneer ik in die diepe, beschouwende mood ben. Ik loop altijd een tijdje door de kelder met de lichten uit, tot ik in een bepaalde stemming ben en ik kan gaan schrijven. Mijn video's zijn allemaal in St. Paul geschoten omdat ik echt van de bossen en rauwe natuur hou. Psymun (lid van thestand4rd) en ik reden onlangs naar Wisconsin, en die rit was echt geweldig - de kleuren waren te gek. Dat is waarschijnlijk ook hoe ik mijn album ga schrijven - met de auto of een taxi naar het noorden rijden, en mezelf helemaal van de wereld afsluiten. Mijn album zal vooral over isolatie gaan, en over opgroeien en alleen zijn - ik ben al zo lang alleen. Mensen denken dat het deprimerend is, maar dat is niet zo - ik vind het fijn om alleen te zijn, en ik geniet van hoe spiritueel het is. Mijn nieuwe album heeft een vreemde vibe. Ik hou er niet echt van om positieve muziek te maken."

Liefde, meisjes en school
"Ik heb sinds kort een vriendinnetje, maar ik weet niet hoe lang dat stand zal houden - ik ben gewend geraakt aan alleen zijn en heb niet echt behoefte aan gezelschap. Ik breng mijn tijd vooral alleen in de studio of in mijn kelder door. Dat is ook hoe ik met mijn problemen omga - niet door er met mensen over te praten, maar door alleen te zijn. Ik heb mezelf ook helemaal alleen gevonden. Ik heb me een tijdlang bewust afgesloten van iedereen. Ik ben van school geswitcht en heb een paar vrienden uit mijn leven geschrapt waar ik geen vrienden meer mee wilde zijn - gasten met verslavingsproblemen, die in stereotype klootzakken veranderden. Ik ben ze op zeker moment gewoon compleet gaan negeren. Dat was waarschijnlijk wel de slechtste manier om het te doen, want ik deed hen er pijn mee. Ik probeer mensen zo min mogelijk pijn te doen, en ze blij te maken. Maar als het dan aankomt op de mensen om wie ik geef, sluit ik me helemaal af, wat echt kut is. Black Silk draait niet echt om meisjes - dat is gewoon toevallig het platform dat ik gekozen heb om mee te uiten hoe ik me voelde. Ik ging destijds door een depressie. Leaving draaide wel meer specifiek om meisjes, maar ik heb mijn kansen bij hen verkeken, dus daar wil ik niet te veel over zeggen…"

Do-rags
"Ik draag geen do-rags meer, maar wat ik ook draag, ik wil er altijd vooral dom uitzien. Ik vind dat grappig. Ik word niet vernederd door zelfvernedering. Ik zorg er graag zelf voor dat ik er oncomfortabel uitzien - niemand kan je uitlachen want het is duidelijk dat je heel goed weet wat je aan hebt. Als je eruitziet als een idioot, voelen andere mensen zich iets minder idioot. Als DJ voor thestand4rd draaide ik nightcore. Nightcore is belachelijke, versnelde popmuziek. Ik liep dan een beetje als een idioot door de microfoon te schreeuwen. Een vriend vertelde me dat iemand uit het publiek zei "wat de fuck draait hij?!", en dat hij echt kwaad werd - zelf zag hij er echt als een lul uit met z'n Obey-snapback achterstevoren op z'n hoofd en een trui met diamanten. Dat is precies het type mens dat ik ook de kast op wil jagen. Ik maak geen muziek om mensen de kast op te jagen, maar ik ben wel dj om dat te doen."

DJ Khaled is My Father
"Dat nummer maakte ik toen ik een keer dacht "DJ Khaled is zo'n belachelijk en raar persoon". Hij is intrigerend. Ik vond hem super grappig en raar. Het was een heel snelle beslissing, gewoon "hoe zal ik dit nummer noemen? Oh, ik noem het DJ Khaled is My Father." De grap liep een beetje uit de hand, want vervolgens ontmoette ik hem en opende hij voor ons in New York. Hij volgde me op Twitter en vroeg mijn nummer, waarna we een tijdje praatten. Hij is precies zoals je verwacht dat hij is. Ik vroeg "wil je voor me openen?" en hij vroeg "heeft je dj All I Do is Win?", dus ik antwoordde "natuurlijk!". Het werkte echt perfect: hij deed zijn deel en toen kwamen wij op en deden we DJ Khaled is My Father. Het was te gek."

Fans
"Het was nooit mijn droom om beroemd te worden. Het is leuk dat mensen naar mijn muziek luisteren - dat is het enige waar ik om geef - maar ik vind wat er allemaal bij komt kijken maar niks. Fans die zeggen dat ze om je geven en die je aanbidden… Het is moeilijk te begrijpen, want ik vind niemand beter dan mezelf - ik zie beroemde mensen niet als goden. Ik ben gewoon een normaal persoon. Ik ben waarschijnlijk nog ongemakkelijker dan jij. Als je mijn muziek leuk vindt is dat prima, maar ik blijf mezelf en maak gewoon mijn muziek. Ik stop er alles in en zeg het zoals ik het wil zeggen, en ik denk dat mensen dat juist waarderen. Mensen respecteren de eerlijkheid."

soundcloud.com/spookyblack

Credits


Tekst Hattie Collins
Fotografie Jamie Hawkesworth
Productie Sylvia Farago 
Met speciale dank aan Julia Sarr-Jamois

Tagged:
Spooky Black
The Music Issue
Corbin
muziekinterviews