Hoe winnen we het vrouwelijke lichaam terug als we niet eens tegen een beetje naakt kunnen?

Hoe staan we in 2015 tegenover een beetje decolleté, crop tops en bh-loos door het leven gaan?

door Elizabeth Pankhurst Moffatt
|
19 januari 2015, 7:05pm

2014 was het jaar waarin een nieuwe golf feminisme haar weg van Tumblr naar de straat vond. Dat leidde tot controverse, maar creëerde ook bewustzijn voor de beproevingen waarvoor degenen onder ons die borsten hebben dagelijks gesteld worden. Het was het jaar van Pussy Riot en Joseph Gordon Levitt, en het leek erop dat het voor de vrouwen op deze wereld alleen maar beter kon worden. 2015 heeft ons echter nu alweer een paar stappen teruggezet, toen de wereld vorige week struikelde over Rita Ora's outfit in The One Show: een wit pakje van Ermanno Scervino, waaronder ze - o God - geen shirt of bh droeg.

Lena Dunhams hemdjes-zonder-bh-vibe heeft de weg vrijgemaakt voor een acceptatie van ons natuurlijke zijn. Zelfs ex-Disneyprinses Miley Cyrus geeft zich tegenwoordig helemaal bloot. Maar niet iedereen lijkt daar iets mee te doen. Is al die heisa op Twitter om een doorschijnende tepel nog steeds nodig, nu jonge sterren als Lina Esco en Lola Kirke ook hun steentje bijdragen aan de free-the-nipple-campagne?

In een wereld waarin we glamourmodellen beroemd maken, maar tegelijkertijd beroemdheden bekritiseren als ze iets te veel huid laten zien, is het niet raar dat meisjes het niet meer snappen. Je kunt je werk maken van je seksleven, maar als je succesvol bent kan je maar beter geen uiting geven aan je seksualiteit. Als je een Tom Ford-meisje bent met rode lippen of een gebruind Versace-typetje, betekent dat dan automatisch dat je onmogelijk inhoud kunt hebben? Of is het tijd dat we leren accepteren dat we ook complexere individuen kunnen zijn, die tegelijkertijd van leren broeken en 19e-eeuwse literatuur houden?

Mode kan wat dat betreft makkelijk verkeerd begrepen worden. De industrie kan lijken op een oppervlakkige machine van stofstaaltjes en champagne. Maar zoals Miranda Priestly in The Devil Wears Prada uitlegt: of het nou een Oscar de la Renta-jurk is of iets dat je vond bij je plaatselijke kringloopwinkel - wat je aantrekt vertegenwoordigt "miljoenen dollars en ontelbare banen". En of je daar nou iets om geeft of niet, je kunt bijna niet om de mode-industrie heen. Zoals Nigel vervolgens in diezelfde film uitlegt: de modewereld heeft een paar van de grootste kunstenaars van de eeuw voortgebracht, "en wat ze deden was groter dan kunst omdat je er je leven in leeft". Als kunst de spiegel van de samenleving is, wat zou dan een betere weerspiegeling zijn van het heersende gevoel dan de stijl die begint op onze straten? Als Dior verwijst naar Hokusai, en Dolce&Gabbana het katholicisme mengt met couture, hoe kan je dan anders stellen dan dat mode een smeltkroes is van alle aspecten van onze cultuur? Politiek en passie, religies en fantasieën - de mode neemt het alledaagse en maakt er iets bijzonders van.

Dus waarom wordt er zo vaak zo moeilijk gedaan over hoe vrouwen zich kleden? Je zou denken dat iets dat zo onlosmakelijk verbonden is met ons leven juist gevierd zou moeten worden - maar wacht, zag ik daar nou een stukje side boob? Rechtstreeks aan de schandpaal die Twitter heet met jou. Met alles wat er gaande is in de wereld, zou je denken dat mensen wel belangrijkere dingen hebben om zich mee bezig te houden. Mensenrechten worden wereldwijd geschonden, en toch is een doorschijnende tepel voor sommige mensen het verontrustendste dat ze dit jaar gezien hebben. Het lijkt erop dat onze lichamen nog steeds de strijd niet gewonnen hebben, en hoewel we veel meer geluk hebben dan zoveel vrouwen elders op deze wereld, betekent dat nog niet dat wij het gevecht niet aan moeten gaan met de ongelijkheden die ook hier op onze straten en televisies te zien zijn.

Dus laten we alsjeblieft met z'n allen afspreken dat we dit soort onderwerpen aan ons voorbij laten gaan dit jaar. 2015 zou het jaar moeten zijn waarin we bh-loos de straat op kunnen gaan als we dat willen, het jaar waarin we onze striae en hyperseksualiteit vergeten en gewoon genieten van dat Moschino-jurkje of die crop top, of wat je dan ook aan wilt trekken. Geen tweets en gemene oordelen meer, gewoon girl power en prachtige outfits. Zoals de onsterfelijke woorden van James St. James luiden: "Het maakt niet uit hoe je eruitziet! Ik bedoel, als je een bochel hebt, gooi er dan een beetje glitter op, schat, en dans!"

Credits


Tekst Elizabeth Pankhurst Moffatt
Fotografie Tesh
Fashion Director Edward Enninful
Haar James Brown M.F.H.
Make-Up Aaron De Mey bij Streeters
Fotografie assistentie John Molloy, Tom Kletecka, Jeremy Nelson en Christian MacDonald
Styling assistentie Michelle Cameron, Sharon Sylvester And Caroline Newell
Model Kate Moss bij IMG

Tagged:
Feminisme&